لاله ای هرجا که بیند، داغ ما روشن شود
همچو چشم آشنا کز آشنا روشن شود
انتظار سوختن بی طاقتان را مشکل است
می کشد پروانه خود را شمع تا روشن شود
از قفای خضر، هرگز یک قدم کی می رود
راهرو را گر سواد نقش پا روشن شود
از طواف کعبه و بتخانه فیضی رو نداد
تا چراغ تیره بختان از کجا روشن شود
نیست ممکن کز غبار کلفت دوران سلیم
اختر ما چون چراغ آسیا روشن شود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و longing سخن میگوید و به تندی مسیر عشق و روشن شدن دلها اشاره دارد. لالهای که داغ را مشاهده میکند نماد عشق و احساس است که در هر جا روشنایی به همراه دارد. پروانه که جان خود را قربانی شمع میکند، نشاندهندهٔ عشق بیپاسخ و صبوری است. شاعر همچنین به زحمتهای در راه شناخت خدا و دسترسی به معانی عمیق اشاره میکند و میگوید که مشکلات زندگی نمیگذارد که ستارهها و روشنایی واقعی ظهور کنند. در نهایت، ناامیدی و تلاش برای پیدا کردن نور در میان غبار زندگی را به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: اگر لالهای هر کجا که بیند، یاد و اثر عشق ما را ببیند، مانند چشمی که با دیدن آشنایی روشن میشود، داغ و درد دل ما هم روشن و نمایان میشود.
هوش مصنوعی: انتظار حسی پر از طاقت فرساست، پروانه به خاطر روشنی شمع جانش را به خطر میاندازد.
هوش مصنوعی: نمیتوان از نشانهها و آثار دیگران به راحتی پیروی کرد، زیرا تنها در صورت روشن بودن مسیر، میتوان قدم برداشت و در این راه پیش رفت.
هوش مصنوعی: او با توجّه به عبادت و طواف کعبه و مکانهای مقدس، از این کار به سادگی نگذشت؛ چرا که میداند که این اعمال میتواند به روشنایی و سعادت کسانی که در تاریکی و بدشانسی به سر میبرند، کمک کند.
هوش مصنوعی: امکان ندارد که در شرایط سخت و دشوار زندگی، ستاره خوشبختی ما مانند چراغی در آسیاب روشن شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.