حدیث یار چه حاصل ز غیر بشنیدن
خوش است روی نکویش بچشم خود دیدن
بحیرتم که چه آموخت اندر این عالم
هر آندلی که نیاموخت عشق ورزیدن
بکیش اهل محبت حیات جاوید است
بخون ز خنجر خونریز یار غلطیدن
توان ز جان و سرو دین و دل گذشتن لیک
نمیتوان نظر از روی یار پوشیدن
ببند لب ز شکایت که ناپسند بود
به پیش غیر ز بیداد یار نالیدن
چو دم ز عشق زنی با جفای او خوش باش
که شرط عشق نباشد ز دوست رنجیدن
ز سالکان بطلب راه حق نه ز اهل ریا
که ابلهی بود از غول راه پرسیدن
به بادهنوشی از آن سرخوشم که میدارد
مرا ز زهد و ریا دور باده نوشیدن
متاب ای پسر از پند پیر رو بنگر
چه کرد با پسر نوح پند نشنیدن
به بزم چیده خود دل مبند ای خواجه
چرا که در پی هر چیدنست برچیدن
صغیر تن بقضا ده ره گریز مجوی
که دفع و رفع قضا را خطاست کوشیدن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ستایش دیدار مستقیم یار و ارزش عشق آغاز میشود و آداب عاشقی را برمیشمارد: جانبازی در راه معشوق، دلنکندن از روی او، شکایتنکردن نزد غیر و تحمل جفا. سپس به پندهای اخلاقی میرسد: راه حق را از اهل سلوک بپرس نه ریاکاران، از زهد ریایی دوری کن، پند پیر را بشنو چنانکه پسر نوح نشنید و هلاک شد، و به بساط ناپایدار دنیا دل مبند. در پایان شاعر خود را به تسلیم در برابر قضای الهی فرا میخواند.
هوش مصنوعی: شنیدن وصف یار از دیگران سودی ندارد؛ آنچه خوش است دیدن چهرهٔ زیبای او با چشم خود است.
هوش مصنوعی: در شگفتم که دلی که عشق ورزیدن را نیاموخته، در این جهان چه چیزی آموخته است؛ یعنی بیعشق هر دانشی بیحاصل است.
هوش مصنوعی: در آیین عاشقان، در خون غلتیدن با خنجر خونریز یار، زندگی جاودان است.
هوش مصنوعی: میتوان از جان و سر و دین و دل گذشت، اما نمیتوان چشم از روی یار برگرفت.
هوش مصنوعی: لب از شکایت ببند، زیرا نالیدن از ستم یار نزد بیگانگان ناپسند است.
هوش مصنوعی: وقتی ادعای عشق میکنی، با جفای معشوق خوش باش، چون رنجیدن از دوست با شرط عشق سازگار نیست.
هوش مصنوعی: راه حق را از رهروان راستین بپرس نه از ریاکاران، زیرا پرسیدن راه از غول بیابان که گمراه میکند نادانی است.
هوش مصنوعی: از بادهنوشی شادمانم، چون بادهنوشی مرا از زهد ظاهری و ریا دور نگه میدارد.
هوش مصنوعی: ای پسر، از پند پیر روی مگردان؛ بنگر که نشنیدن پند پدر با پسر نوح چه کرد و او را غرق ساخت.
هوش مصنوعی: ای خواجه، به بساط و مجلسی که فراهم آوردهای دل مبند، زیرا هر چیدنی سرانجام برچیدنی در پی دارد؛ یعنی دنیا پایدار نیست.
هوش مصنوعی: ای صغیر، به قضای الهی تن بده و راه گریز مجوی، زیرا کوشیدن برای دفع و رفع قضا خطاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میان باغ حرام است بی تو گردیدن
که خار با تو مرا به که بی تو گل چیدن
و گر به جام برم بی تو دست در مجلس
حرام صرف بود بی تو باده نوشیدن
خم دو زلف تو بر لاله حلقه در حلقه
[...]
چو زلف یار ز خود لازم است ببریدن
گر اختیار کنی خاک پاش بوسیدن
دلا چو در حرم عشق میروی خود را
چو شمع جمع ادب نیست در میان دیدن
به خاک بوسی پایت هنوز دارم چشم
[...]
به باغ شد دل من صبحدم به گل چیدن
مراد من بود از گل جمال او دیدن
گرفته دست نگاری به دست در بستان
به ذوق در چمن و لاله زار گردیدن
چه خوش بود سر زلفین پیچ در پیچش
[...]
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالودهام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن
به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات
[...]
چو دیده در طلبت واجبست گردیدن
سرشک را بهمه جانبی دوانیدن
ببر چو معجر روسی گرفت لرزیدن
عمامه خواست زعشقش بسر بگردیدن
بپوستین تن لرزان مابدی در یاب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.