افسوس که از حالت خود بیخبرانیم
یک دهر همه کور و یک آفاق کرانیم
ره پر چه و ما کور و ز نا بردن فرمان
هم از نظر افتادهٔ صاحبنظرانیم
شه جاده کزان قافله سالار گذشته
گم کرده بهر کور رهی ره سپرانیم
تنها نه همین خود شده مشغول بعصیان
بل بر پدر و مادر عاصی پسرانیم
گو سنگ تنبه دگر ای چرخ میفکن
خود رنجه مفرمای که ما خیره سرانیم
هر تخم کنی کشت همان بدروی آخر
زنهار در این مزرعه ما بذر گرانیم
ناگشته خریدار به بازار سعادت
سرمایه ز کف رفته و ما بی خبرانیم
امروز که خاک قدم ما دگرانند
فرداست که ما خاک قدوم دگرانیم
هر روز بود محشر و برپاست قیامت
علت همه آنست که ما بی بصرانیم
غیر از کفنی بهرهٔ ما نیست ز دنیا
اینقدر که از حرص و طمع جامهدرانیم
ما طایر قدسیم صغیرا ولی افسوس
کز سنک معاصی همه بشکسته پرانیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل نکوهشنامهای اخلاقی است که شاعر در آن از زبان «ما» بر غفلت آدمیان از حال خود افسوس میخورد. او گمکردن راه راست، گناه و نافرمانی، تباهشدن سرمایهٔ عمر و حرص با وجود ناپایداری دنیا را برمیشمارد و یادآور میشود که هر کس همان را درو میکند که کاشته است. در پایان، انسان را پرندهای قدسی میخواند که با سنگ گناه پر و بالش شکسته است.
هوش مصنوعی: افسوس که از حال و وضع خودمان آگاه نیستیم؛ گویی مردم یک روزگار همه کور و مردم سراسر جهان همه کرند.
هوش مصنوعی: راه پر از چاه است و ما کوریم، و چون فرمان را نبردهایم از چشم بینایان و اهل معرفت نیز افتادهایم.
هوش مصنوعی: شاهراهی را که پیشوای کاروان از آن گذشته گم کردهایم و در هر کورهراهی سرگردان قدم برمیداریم.
هوش مصنوعی: نه تنها خودمان به گناه مشغولیم، بلکه فرزندانی نافرمان نسبت به پدر و مادر خود نیز هستیم.
هوش مصنوعی: ای فلک، دیگر سنگ هشدار و تنبیه بر ما نینداز و خود را به زحمت نیانداز، زیرا ما لجوج و سرسختیم و پند نمیپذیریم.
هوش مصنوعی: هر دانهای بکاری سرانجام همان را درو میکنی؛ پس آگاه باش که ما در این کشتزار دنیا بذر گران و پرزیان کاشتهایم.
هوش مصنوعی: بیآنکه در بازار سعادت چیزی بخریم، سرمایهٔ عمرمان از دست رفته و ما هنوز بیخبریم.
هوش مصنوعی: امروز دیگران خاک زیر پای ما هستند، اما فردا ما خاک زیر قدم دیگران خواهیم شد.
هوش مصنوعی: هر روز محشر و قیامتی برپاست و نشانههای آن پیداست، اما ما چون بینش نداریم آن را نمیبینیم.
هوش مصنوعی: بهرهٔ ما از دنیا جز یک کفن نیست، با این همه از شدت حرص و طمع جامه بر تن میدریم.
هوش مصنوعی: ای صغیر، ما پرندگان عالم قدسیم، اما افسوس که با سنگ گناهان همه پر و بال شکستهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.