احمدا یاد آر کز ملک وجود
رخت بستی چون به اقلیم شهود
تو به صحرای شهادت گم شدی
هم جدا چون قطره از قلزم شدی
من نمودم ره تو را در بحر جمع
روشنت کردم به جمع خود چو شمع
گشتم از فضل خود ای درّ یتیم
رهنمایت بر صراط مستقیم
دادمت در ظل قرب خویش جا
تا تو باشی گمرهان را رهنما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به توصیف غیب و هدایت الهی میپردازد. در ابتدا اشاره میشود که شخصی در حالت گمراهی است و در این بین، خداوند او را هدایت میکند. خداوند با فیض و رحمت خود، او را از حالت جدایی و سردرگمی به روشنایی و جمعیت منتقل میکند. این راهنمایی الهی به گونهای است که فرد به دیگران نیز در مسیر درست هدایت میکند و در کنار خداوند به عنوان رهنما قرار میگیرد. در نهایت، شاعر از مقام قرب الهی و فضائل آن سخن میگوید.
هوش مصنوعی: ای بیخبر، به یاد داشته باش که از قلمرو وجود خود کنارهگیری کردهای، همانطور که به عرصهی شهود قدم گذاشتهای.
هوش مصنوعی: تو در میدان شهادت گم شدهای و بهتنهایی مانند قطرهای از دریا فاصله گرفتهای.
هوش مصنوعی: من راه تو را به وضوح نشان دادم و در میان جمع، نورانیات کردم، مانند شعله شمعی در جمع دیگران.
هوش مصنوعی: من با فضل و لطف خودم، ای مروارید یتیم، تو را راهنمایی میکنم تا بر راه راست و صحیح قدم بگذاری.
هوش مصنوعی: به تو در سایهی نزدیکی خودم مکانی دادم تا تو بتوانی راهنمایی برای گمراهان باشی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.