برخاست به آیین کهن مرغ شبآویز
ای ترک ختاخیز به طبع طرب انگیز
بر بند طرب را زین بر توسن شبدیز
کن جام جم از گوهر می مخزن پرویز
ای خط تو پاکیزهتر از سبزهٔ نوخیز
بر سبزهٔ نوخیز که شد باغچه مینو
بنهاد به سر گلبن نو اختر جمشید
تابید ز گل بر فلک باغچه ناهید
بگشای در میکده یعنی در امید
بردار ز رخ پرده که تا دیدهٔ من دید
چون روی تو رخشنده ندیدم من خورشید
چون موی تو آشفته ندیدم من هندو
بگذشت مه آذر و پیش آمد آزار
ابر آمد و بیژادهٔ تر ریخت به کهسار
باد آمد و بگشود در دکهٔ عطار
آراسته شد باغ چو روی بت فرخار
نرگس که بود پادشه کوچه و بازار
زد خیمه سلطانی در برزن و در کو
دانی به چه میماند ارکان دمن را
از لاله نعمانی تر کان یمن را
ای ترک ختایی که بلایی دل من را
ای موی تو بشکسته بها مشک ختن را
از لالهٔ می تازه کن آثار کهن را
ای روی و برت تازهتر از لالهٔ خودرو
آراست به تن باغ ز دیبا سلب نو
خورشید گل افکند به چار ارکان پرتو
از ماه سمن بر مه و خورشید رسد ضو
دهقان سمن زار من است اختر شبرو
گلبن به سر باغ نهاد افسر خسرو
نسرین بپراکند به گل مخزن منکو
ای ماه من ای چون تو نیاراسته مانی
تو اول و خورشید بلند اختر ثانی
شد خاک سیه از گل سوری زر کانی
ای لعل تو شاداب تو از سنگ یمانی
گر باده چون سوده یاقوت رمانی
در ده که زد از سرو سهی فاخته کوکو
سار و بسر سرودم از دین بهی زد
بازیر ستا بر زبر سرو سهی زد
طاوس سرا نوبت نوروز مهی زد
هدهد به سر از پر علم پادشهی زد
بلبل غزلی خواند و بدو راه رهی زد
آباد بدان مرغ غزلخوان غزلگو
ماهی چو تو من دلبر جانانه ندیدم
شاهی چو تو در برزن و کاشانه ندیدم
ترکی چو تو در تبت و فرغانه ندیدم
رندی چو تو در مسجد و میخانه ندیدم
هر دل که من از عشق تو دیوانه ندیدم
دل نیست جمادست گران سنگ ترازو
بر روی فروهشته سر زلف تو زنجیر
زنجیر تو بگسسته مرا رشتهٔ تدبیر
مفتون سر زلف جوانت فلک پیر
مویی که توان بست بدو پنجهٔ تقدیر
زلفی که چو پرواز گرفت از پی نخجیر
زد بر دل سودا زده چون باز به تیهو
روزی که درِ میکدهٔ عشق گشادند
بر من رقم بندگی عشق تو دادند
جان و دل سوداییام از عشق تو زادند
این است که بس پاکرو و پاکنهادند
در بادیهٔ عشق تو همپویهٔ بادند
ور گرگ هوا حمله کند هم تک آهو
خورشید چو رویت به سما و به سمک نیست
چون روی تو پیداست که خورشید فلک نیست
از جشن تو در سینهٔ عشاق تو شک نیست
شور لب شیرین تو در کان نمک نیست
ای زادهٔ انسان که به خوبیت فلک نیست
از عشق تو برپاست به کونین هیاهو
ابر هنری گوهر تر ریخت به هامون
از خاک برون آمد گنجینه قارون
مرغ از زبر شاخ زند گنج فریدون
ای روت چو آیینهٔ اسکندر ایدون
در پیش غم از باده چون عقل فلاطون
آراسته کن سدی چون رای ارسطو
قمری به کلیسای چمن راهب ترساست
زُنّار به گردن پی تعظیم کلیساست
این بلبل شوریده چو ناقوس به آواست
ای ماه مسیحی که اسیرت همه دلهاست
آن شیشه که مرغ طرب بزم مسیحاست
پیش آر که زد مرغ چو نصرانی مولو
ای گوهر یکدانه بریز از خم لاهوت
در ساغر بلور صفا سوده یاقوت
مرغ ملکوت است زجاجی که دهد قوت
قوت جبروتیست که در خطهٔ ناسوت
نوشم می مدح گهر نه یم فرتوت
صدیقهٔ کبری صدف یازده لؤلؤ
مشکات چراغ ازلی مهبط تنزیل
خوانندهٔ تورات و سرایندهٔ انجیل
دانندهٔ اسرار قدیم بیدم جبریل
فیاض بری از علل و رسته ز تعطیل
مولود نبوت که به طفلی شده تکمیل
تولید ولایت که به سفلی زده پهلو
انسیهٔ حورا سبب اصل اقامت
اصلی که ببالید بدو نخل امامت
نخلی که ز تولید قدش زاد قیامت
گنجینهٔ عرفان گهر بحر کرامت
در باغ نبی طوبی افراخته قامت
در ساحت بستان ولی سرو لب جو
سر سند کل اثر صادر اول
نه عقل درین یک اثر پای معطل
نفس فلک پیر درین مرحله مختل
برتر بودش پایه ز موهوم و مخیل
بالاتر ازین چار خشیجان بهی یل
صد مرتبه بالاتر ازین گنبد نه تو
این گنبد نه توی بدان پایه نباشد
این عقل و خیالات بدان مایه نباشد
آن را که ز خورشید فلک سایه نباشد
بر عرش به جز نورش پیرایه نباشد
قطبی که کراماتش اگر دایه نباشد
نز معجزه پیداست علامت نه ز جادو
مرآت خدا عالمهٔ نکته توحید
کش خیمه عصمت زده بر عرصهٔ تجرید
آن جلوه که بالذات برون است ز تحدید
مولود محمد که بدان نادره تابید
ذات احدی کرد پدید این سه موالید
این چار زن حامله وین هفت تن شو
بالای مکان فوق زمان ذات ممجد
کز نقص زمانی و مکانیست مجرد
فرزند نبی جفت ولی طاق مؤید
طاق حرم عصمت او قصر مشید
آن شافعه کان رایحه کز خلد مخلد
جویند نیابند جز از خاک در او
ذاتش سبب هستی بینایی و فرهنگ
عشقش به دل سوخته چون کوه گرانسنگ
او پادشه است و دل سودازده اورنگ
آیینهٔ او سینهٔ پرداخته از زنگ
طی خلواتش نکند وهم به نیرنگ
بر کُنْهِ مقامش نرسد عقل به نیرو
هرگز نشنیدیم خدا را بودی ام
ای ام الوهیین ای در تو خرد گم
باز آی که ما مردم افروخته انجم
در دیده نشانیمت بر دیدهٔ مردم
دل بیتو به جان آمد بنمای تبسم
تا بشکفد از خاک گل و خندد خیرو
اوصاف خدا از تو هویداست کماهی
علم تو محیط است به معلوم الهی
ذاتت متعالی صفتت نامتناهی
سر تا قدمت آینهٔ طلعت شاهی
خورشید گهی تاخت به مه گاه به ماهی
با گرد سمند تو نیارست تکاپو
من با تو به توحید دل یکدله دارم
از عشق تو بر گردن جان سلسله دارم
من قطره که از بحر فزون حوصله دارم
از بحر عنایات تو چشم صله دارم
من عشق تو را پیشرو قافله دارم
تا بار گشایم به حریم حرم هو
ای پیش رواق تو به خم طاقهٔ نه طاق
زیر فلک قوسی ابروی کجت طاق
بنمود چو خورشید که از مشرق آفاق
از شرق تو خورشید الوهیت اشراق
این شش جهت و چار عنصر به تو مشتاق
چون عاشق دلباخته بر طلعت نیکو
ای بر سر شاهان زمین از قدمت تاج
بر خیل ملک خاک سر کوی تو معراج
آنی که انانیت او رفته به تاراج
آن قطره که گردید غریق یم مواج
بحریست که میزاید ازو لجّه و امواج
آبیست که میروید از او عرعر و ناژو
ای ذات خدا را رخ نیکوی تو مرآت
فانی تو به قول و اثر و وصف در آن ذات
نفی من درویش بود پیش تو اثبات
بر حجهٔ قائم که بود شاه خرابات
حاجات مرا ای تو برارندهٔ حاجات
بسرای که از درد بود حشمت دارو
در هر صفتی اعظم اسمای الهی
اندر فلک صورت نبود چو تو ماهی
عالم همگی بندهٔ شرمنده تو شاهی
نه غیر تو حقی نه ملاذی نه پناهی
محتاج توییم از ره الطاف نگاهی
یا فاطمه الزهرا انا بک نشکو
پیران خرابات که در فقر دلیلند
بر کشت گدایان طلب لجه نیلند
رندان صفا پیشه که در قدس خلیلند
در لطف سخن همنفس رب جلیلند
پیش تو که سلطان دلی عبد ذلیلند
با آنکه حشمشان زده بر نه فلک اردو
ای پای تو پهلو زده خورشید سما را
بر فرق من خسته بسای آن کف پا را
ای دست خدا دست صفاگیر خدا را
از دیده بیننده مینداز صفا را
ای آنکه بود از مدد دست تو ما را
آرام تن و قوت دل و قوت بازو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده به وصف و ستایش حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها) میپردازد. او با توصیف زیباییهای ظاهری و باطنی آن حضرت، از قبیل نورانیت، پاکی و عطوفت، تصویری خیالانگیز از مقام و منزلت ایشان ارائه میدهد. در این مسیر، او به مقایسه جمال فاطمه با عناصر طبیعی و نشانههای زیبایی در جهان میپردازد و بر این نکته تأکید دارد که شخصیت ایشان نماد کمال و فضیلت در دین اسلام است. در نهایت، شاعر از مهربانی و واسطهگری ایشان برای رفع حاجات Menschen و نیازمندان یاد میکند و به دعا و تمنا از حضرت فاطمه میپردازد.
هوش مصنوعی: مرغ شبآویز به رسم دیرین برخاست و نغمه سر داد. ای زیباروی ترکِ خطایی که طبعی شادیانگیز داری.
هوش مصنوعی: زین شادی را بر اسب سیاهِ شبدیز ببند و جام جم را از گوهر شراب مانند گنجینهٔ خسروپرویز پر کن. یعنی بزم شادی و بادهنوشی را آماده کن.
هوش مصنوعی: ای کسی که خط و موی تازهرستهٔ رخسارت پاکیزهتر از سبزهٔ نورسته است؛ همان سبزهای که باغچه را مانند بهشت کرده است.
هوش مصنوعی: گلبنِ تازه تاجی ستارهوار مانند تاج جمشید بر سر نهاد و از گل، ستارهٔ زهره بر آسمان باغچه درخشید. یعنی گلها شکفته و باغ چون آسمانی پرستاره شده است.
هوش مصنوعی: در میخانه را که همان در امید است بگشای و پرده از چهره بردار تا چشم من تو را ببیند.
هوش مصنوعی: هیچگاه خورشید را به درخشانی روی تو ندیدم و هیچ سیاهی را به پریشانی و سیاهی موی تو ندیدم.
هوش مصنوعی: ماه آذر گذشت و ماه آزار، یعنی آغاز بهار، رسید. ابر آمد و بر کوهسار گوهر سرخِ تر بارید؛ یعنی باران بارید و گلهای سرخ بر کوه رویید.
هوش مصنوعی: باد آمد و گویی در دکان عطاری را گشود و همهجا خوشبو شد. باغ مانند روی بتِ زیبای فرخار آراسته گشت.
هوش مصنوعی: نرگس که پادشاه کوچه و بازار است، در هر محله و کوی خیمهٔ پادشاهی برپا کرد؛ یعنی نرگس همهجا شکفت.
هوش مصنوعی: میدانی گوشه و کنار دشت و چمن به چه میماند؟ با لالهٔ نعمانیِ تازه، به کانهای گوهر سرخ یمن میماند.
هوش مصنوعی: ای ترک خطایی که بلای جان و دل منی، ای کسی که موی پرشکنت ارزش مشک ختن را شکسته است.
هوش مصنوعی: با شرابِ لالهرنگ آیینهای کهن بزم را تازه کن، ای کسی که روی و اندامت از لالهٔ خودرو هم تازهتر است.
هوش مصنوعی: باغ بر تن خود جامهٔ نو از دیبا پوشید و خورشیدِ گل بر چهار سوی باغ پرتو افکند.
هوش مصنوعی: از گل سمنِ ماهمانند، روشنی به ماه و خورشید میرسد و ستارهٔ شبرو گویی دهقان و نگهبان سمنزار من است.
هوش مصنوعی: گلبن تاج پادشاهی بر سر باغ نهاد و نسرین گنجینهای شاهانه از شکوفه بر گلها پراکند.
هوش مصنوعی: ای ماه من که حتی مانیِ نقاش کسی را به زیبایی تو نقش نکرده است، در زیبایی تو نخستینی و خورشید بلنداختر پس از تو دوم است.
هوش مصنوعی: خاک سیاه از گل سرخ مانند زرِ معدن شد. ای کسی که لب لعلگونت از عقیق یمانی شادابتر است.
هوش مصنوعی: اگر بادهای مانند یاقوتِ سرخِ ساییده داری، بده که فاخته بر سرو بلند کوکو سر داده است و هنگام بزم است.
هوش مصنوعی: سار سرودی چون نیایشهای آیین کهن خواند و با نوای زیر و بم بر فراز سرو بلند نغمه سر داد.
هوش مصنوعی: طاووس نوبت جشن نوروز و شکوه بهار را نواخت و هدهد از پرهای سرش پرچم پادشاهی برافراشت.
هوش مصنوعی: بلبل غزلی خواند و آهنگی خوش نواخت. آفرین بر آن مرغ غزلخوان و غزلگو.
هوش مصنوعی: هیچ ماهی را مانند تو دلبر و جانانه ندیدم و هیچ شاهی را مانند تو در کوی و خانه ندیدم.
هوش مصنوعی: هیچ ترک زیبایی را مانند تو در تبت و فرغانه ندیدم و هیچ رندی را مانند تو نه در مسجد دیدم و نه در میخانه.
هوش مصنوعی: هر دلی را که از عشق تو دیوانه نیافتم، دل نیست، بلکه جمادی است مانند سنگ سنگین ترازو.
هوش مصنوعی: سر زلف تو مانند زنجیری بر رویت آویخته است و این زنجیر رشتهٔ چارهاندیشی و خرد مرا گسسته است.
هوش مصنوعی: آسمانِ پیر شیفتهٔ زلف جوان توست؛ مویی که میتوان با آن پنجهٔ تقدیر را هم بست.
هوش مصنوعی: زلفی که چون برای شکار به پرواز درآمد، مانند باز که بر تیهو فرود میآید، بر دل شیدای من فرود آمد.
هوش مصنوعی: روزی که در میکدهٔ عشق را گشودند، فرمان بندگی عشق تو را به نام من نوشتند؛ یعنی از روز ازل بندهٔ عشق تو شدم.
هوش مصنوعی: جان و دل شیدای من از عشق تو زاده شدهاند و به همین سبب بسیار پاکرفتار و پاکسرشتاند.
هوش مصنوعی: جان و دلم در بیابان عشق تو همپای باد میتازند و اگر گرگِ هوس به آنها حمله کند، مانند آهو تیزپا از او میگریزند.
هوش مصنوعی: در سراسر جهان، از آسمان تا ماهیِ زیر زمین، خورشیدی مانند روی تو نیست. وقتی روی تو آشکار میشود، پیداست که خورشید آسمان در برابرش چیزی نیست.
هوش مصنوعی: بیگمان شادی و شور تو در سینهٔ عاشقانت هست. شوری و نمکی که در لب شیرین توست، در کان نمک هم یافت نمیشود.
هوش مصنوعی: ای انسانزادهای که آسمان به زیبایی تو نیست، از عشق تو در هر دو جهان غوغا برپاست.
هوش مصنوعی: ابرِ هنرمند بهاری قطرههایی چون مروارید تر بر دشت ریخت و از خاک، گل و سبزهای چون گنج قارون بیرون آمد.
هوش مصنوعی: پرنده بر سر شاخه آهنگ «گنج فریدون» مینوازد. ای کسی که اکنون رویت مانند آینهٔ اسکندر روشن است،
هوش مصنوعی: با بادهای که مانند عقل افلاطون است، در برابر غم سدی بساز که مانند تدبیر ارسطو استوار باشد؛ اشاره به سد اسکندر و وزیرش ارسطو.
هوش مصنوعی: قمری در چمنی که مانند کلیساست، راهبی ترساست و طوقِ گردنش زناری است که برای بزرگداشت کلیسا بسته است.
هوش مصنوعی: بلبلِ شیدا مانند ناقوس کلیسا بانگ برمیدارد. ای ماهروی مسیحیوار که همهٔ دلها اسیر تواند،
هوش مصنوعی: آن شیشهٔ شراب را که مایهٔ شادی بزم مسیحاست پیش بیاور، زیرا پرنده مانند ترسایان سرود نیایش سر داده است.
هوش مصنوعی: ای گوهر یگانه، از خمِ عالم الهی شرابی چون یاقوت سوده در جام بلورین «صفا» بریز؛ «صفا» تخلص شاعر نیز هست.
هوش مصنوعی: جامی که غذای جان میدهد پرندهای از عالم ملکوت است و غذایش از عالم جبروت است که در این جهان خاکی نصیب من میشود.
هوش مصنوعی: من شرابِ ستایشِ گوهرِ نُه دریای کهن (نُه آسمان) را مینوشم؛ یعنی ستایش صدیقهٔ کبری، فاطمه، که صدفِ یازده مروارید، یعنی یازده امام، است.
هوش مصنوعی: او چراغدانِ نور ازلی و جایگاه فرود وحی است و تورات را میخواند و انجیل را میسراید؛ یعنی به همهٔ کتابهای آسمانی داناست.
هوش مصنوعی: او بیآنکه جبرئیل بر او وحی کند، رازهای ازلی را میداند. فیضبخشی است که از علتها و نقصها پاک است و هرگز از فیضرسانی بازنمیماند.
هوش مصنوعی: او زادهٔ نبوت است که در کودکی به کمال رسید، و پدیدآورندهٔ ولایت است که به عالم فرودین روی آورد.
هوش مصنوعی: او حوریای به صورت انسان و مایهٔ استواری دین است؛ ریشهای که درخت امامت از آن رویید.
هوش مصنوعی: از برآمدن قامت آن نخل، رستاخیز و شوری برپا شد. او گنجینهٔ معرفت و گوهر دریای بزرگواری است.
هوش مصنوعی: در باغ پیامبر درخت طوبایی بلندقامت است و در بوستان ولی، یعنی علی، سروی کنار جوی است.
هوش مصنوعی: او سرسلسلهٔ همهٔ هستی و نخستین آفریدهای است که از خدا صادر شد، و عقل در شناخت همین یک اثر درمانده و ناتوان است.
هوش مصنوعی: حتی جانِ آسمانِ کهن در این مرحله سرگشته و پریشان است، زیرا مقام او از هرچه به گمان و خیال درآید برتر است.
هوش مصنوعی: او از این چهار عنصر برتر و صد پایه بالاتر از این آسمانِ نُهلایه است.
هوش مصنوعی: این آسمان نُهلایه به آن پایه نمیرسد و عقل و خیال هم توانِ دریافت آن مقام را ندارد.
هوش مصنوعی: او از نسل کسی است که در آفتاب سایه نداشت، و عرش جز نور او زیوری ندارد.
هوش مصنوعی: او قطب عالم است. اگر کرامتهای او پرورشدهنده و پشتوانه نبود، نه نشانهٔ معجزه آشکار میشد و نه اثر جادو.
هوش مصنوعی: او آینهٔ خدا و دانای نکتههای توحید است و خیمهٔ پاکی و عصمت را در میدان وارستگی از ماسوا برافراشته است.
هوش مصنوعی: او جلوهای است که ذاتش از هر حد و اندازه بیرون است؛ فرزند محمد که آن گوهرِ کمیاب از او درخشید.
هوش مصنوعی: خدای یگانه برای او این سه زادهٔ طبیعت را آفرید، یعنی جماد و گیاه و جانور، و چهار عنصر را چون مادرانی باردار و هفت سیاره را چون پدران قرار داد.
هوش مصنوعی: ذات بزرگوار او برتر از مکان و فراتر از زمان است و از کاستیهای زمانی و مکانی پیراسته است.
هوش مصنوعی: او فرزند پیامبر، همسر علی و یگانهای تأییدشده از سوی خداست، و سقف حرم عصمتش کاخی بلند و استوار است.
هوش مصنوعی: او شفاعتکنندهای است که بوی خوش بهشت جاودان را هرچه بجویند، جز از خاک درگاهش نمییابند.
هوش مصنوعی: ذات او سبب پدید آمدن بینش و دانش است و عشق او در دل سوخته، مانند کوهی سنگین، استوار و پابرجاست.
هوش مصنوعی: او پادشاه است و دل عاشقِ شیدا تخت اوست. آیینهٔ او سینهای است که از زنگار پاک شده باشد.
هوش مصنوعی: خیال با هیچ حیلهای نمیتواند خلوتگاههای او را بپیماید و عقل با هیچ نیرویی به حقیقت مقام او نمیرسد.
هوش مصنوعی: هرگز نشنیدهایم که خدا مادری داشته باشد، اما ای مادرِ مظهرانِ الهی (امامان) که خرد در شناخت تو گم میشود. یعنی او مادر کسانی است که جلوهگاه صفات خدایند.
هوش مصنوعی: بازگرد، که ما که چشمانی چون ستاره افروخته داریم، تو را در دیده و بر مردمک چشم خود مینشانیم. «مردم» در مصراع دوم به معنی مردمک چشم است.
هوش مصنوعی: دل بی تو به لب رسیده است؛ لبخندی نشان بده تا از خاک گل بروید و گل خیری بخندد.
هوش مصنوعی: صفات خدا چنانکه هست در تو آشکار است و دانش تو همهٔ دانستنیهای الهی را فراگرفته است.
هوش مصنوعی: ذات تو والا و صفاتت بیپایان است و سراپای تو آیینهٔ جمال پادشاه حقیقی، یعنی خداوند، است.
هوش مصنوعی: خورشید که گاه در برجها تا ماه و گاه تا برج ماهی میتازد، توان همپایی با گرد اسب تو را نداشت.
هوش مصنوعی: من در یگانگی با تو دلی یکرنگ دارم و از عشق تو زنجیری بر گردن جانم افکندهام.
هوش مصنوعی: من قطرهای هستم که ظرفیتش از دریا بیشتر است و از دریای بخششهای تو چشم پاداش دارم.
هوش مصنوعی: عشق تو را پیشاهنگ کاروان خود کردهام تا بار خود را در حریم حرم حق بگشایم.
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمانِ نُهطاق در برابر ایوان تو خمیده است، در زیر این فلکِ کمانی، کمانِ ابروی خمیدهٔ تو بیهمتاست.
هوش مصنوعی: همانگونه که خورشید از مشرق جهان میتابد، خورشید الوهیت از مشرق وجود تو تابیده است.
هوش مصنوعی: شش جهت و چهار عنصرِ جهان مشتاق تو هستند، مانند عاشق دلباختهای که به چهرهٔ زیبا مشتاق است.
هوش مصنوعی: ای کسی که خاک قدمت تاج سر پادشاهان زمین است و خاک کوی تو برای سپاه فرشتگان مایهٔ معراج و بلندی است.
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که خودی و منیتش از میان رفته است؛ آن قطرهای که در دریای پرموج حق غرق شده است.
هوش مصنوعی: و از این غرق شدن، خود دریایی شده که از آن گرداب و موج پدید میآید، و آبی شده که سرو و کاج از آن میروید.
هوش مصنوعی: ای کسی که چهرهٔ زیبایت آیینهٔ ذات خداست و در گفتار و اثر و صفت در آن ذات فانی شدهای.
هوش مصنوعی: نفی خودیِ من درویش نزد تو اثبات و هستی به شمار میآید؛ سوگند به حجت قائم که پادشاه خرابات (اهل عشق و فنا) است.
هوش مصنوعی: ای برآورندهٔ حاجتها، حاجتهای مرا برآور، زیرا ارزش و شکوه دارو از درد است.
هوش مصنوعی: تو در هر صفتی بزرگترین نام از نامهای خدایی و در آسمان عالم صورت، ماهی مانند تو نیست.
هوش مصنوعی: همهٔ جهان بندهٔ شرمسار تو هستند و تو پادشاهی؛ جز تو هیچ حق و پناه و پناهگاهی نیست.
هوش مصنوعی: ما نیازمند توییم؛ از سر لطف نگاهی به ما کن. ای فاطمهٔ زهرا، شکایت خود را به تو میآوریم.
هوش مصنوعی: پیران خرابات که در راه فقر راهنمایند، برای کشتزار گدایانِ طالب، چون دریای نیل سیرابکنندهاند.
هوش مصنوعی: رندانِ پاکدل که در پاکی همچون ابراهیم خلیلاند و در لطافت سخن همدم خداوند بزرگاند.
هوش مصنوعی: این بزرگان در برابر تو که پادشاه دلهایی، بندگانی خوار و فروتناند، هرچند شکوه و لشکرشان بر نُه آسمان خیمه زده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که پایت با خورشید آسمان برابری میکند، آن کف پا را بر سر منِ خسته بگذار.
.یا حضرت زهرا تو را دست خدا میدانم و تر بخدا قسم میدهم که دست من را بگیر و مرا از چشم لطف خویش مینداز
هوش مصنوعی: ای کسی که از یاری دست تو آرامش تن و نیروی دل و توان بازوی ما فراهم است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.