گاه چون ظاهرپرستانش عبادت میکنم
لیک از آن بسیار میترسم که عادت میکنم
من ز موجودات تحقیق وجودش کردهام
سیر وحدت را نهان در عین کثرت میکنم
میکنم دل را به مژگان سیاهی روبهرو
ساده بود این لوح پیش از این، منبت میکنم
میفشانم اشک خونآلوده بر خاک درش
از برای مردم بیمار شربت میکنم
میتراشم هر زمان از دل بتی کو آذری
تا ببیند قدرت حق را چه صنعت میکنم؟
میتوانم دل ز نیش خنجرش گیرم به زور
در میان جان است با آن من مروت میکنم
ساقیا گر عمر باشد نذر کردم بعد از این
خدمت این دور تا دور قیامت میکنم
روزیم خون جگر شد بر سر این کو مدام
میدهم دل را دل و راضی به قسمت میکنم
گه روم خود، گه رود دل، گه رود جان بر درش
من حریفم پاسبانی را به نوبت میکنم
این دل غمدیده را از رفتن بیجا بسی
گاه وحشت گه شکایت گه نصیحت میکنم
گر ز زلفش حلقهای افتد سعیدا در کفم
حلقهها در گوش استغنا و همت میکنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با ردیف «میکنم» کارهای عاشقانه و عارفانهٔ خود را برمیشمارد: از ترس عادتشدن عبادت ظاهری میگوید و از دیدن وحدت در دل کثرت. سپس از اشک خونین بر درگاه یار، تراشیدن بت از دل، نذر خدمت به ساقی، پاسبانی نوبتی بر در یار و پند دادن به دل سرگردان سخن میگوید. در پایان میگوید اگر حلقهای از زلف یار به دستش برسد، از همه چیز بینیاز خواهد شد.
هوش مصنوعی: گاهی مانند ظاهرپرستان، او را به شیوهٔ ظاهری و رسمی عبادت میکنم؛ اما بسیار میترسم که این عبادت به عادتی بیروح تبدیل شود.
هوش مصنوعی: من وجود حق را از راه موجودات و آفریدهها شناختهام و در دل همین کثرت، بهطور پنهانی در وحدت سیر میکنم.
هوش مصنوعی: دلم را در برابر مژگان سیاه یار قرار میدهم. این لوح دل پیش از این ساده و بینقش بود و اکنون با زخم مژگان او بر آن نقش برجسته میکنم.
هوش مصنوعی: اشک خونآلودم را بر خاک درگاه یار میریزم و گویی از آن برای بیماران عشق شربت شفا میسازم.
هوش مصنوعی: هر لحظه از دلم بتی (تصویر معشوقی) میتراشم. کجاست آذر بتتراش تا ببیند که به قدرت حق چه هنری از من سر میزند؟
هوش مصنوعی: میتوانم دلم را به زور از نوک خنجر او بیرون بکشم، اما چون آن خنجر در میان جانم جای گرفته است، جوانمردی میکنم و از آن دست برمیدارم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر عمری باقی باشد نذر کردهام که از این پس تا روز قیامت در خدمت این دور جام باشم.
هوش مصنوعی: روزی من در کوی یار همیشه خون جگر بوده است. به دلم دلداری میدهم و آن را به همین قسمت راضی میکنم.
هوش مصنوعی: گاهی خودم، گاهی دلم و گاهی جانم بر درگاه یار میرود؛ من با آنها همبازیام و پاسبانی درگاه او را به نوبت انجام میدهیم.
هوش مصنوعی: این دل غمدیده را به سبب رفتنهای بیجایش، گاه میترسانم، گاه از او شکایت میکنم و گاه پندش میدهم.
هوش مصنوعی: سعیدا، اگر حلقهای از زلف یار به دستم بیفتد، آن را چون حلقهٔ بندگی در گوش بینیازی و بلندهمتی میکنم؛ یعنی دیگر از همه چیز بینیاز میشوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم
در لباسِ فقر کارِ اهلِ دولت میکنم
تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوشخِرام
در کمینم و انتظار وقتِ فرصت میکنم
واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
[...]
بر در دیر مغان هرروز خدمت میکنم
صد تفاخر زین شرف بر اهل دولت میکنم
پیر دیرم گر به هر عمری دهد یک جام می
سالها از مستی آن باده عشرت میکنم
تا ندانندم که از عشق که مجنونم چنین
[...]
چون نظر بر روی آن دشمن مروت میکنم
از بهار گریه گلریزان حسرت میکنم
تا به کی چون جام می عمرم به گردش بگذرد؟
مدتی در پای خُم قصد اقامت میکنم
اختیار گوشه درمان است، همت میکنم
مینشینم همچو عنقا و فراغت میکنم
تیغ چون خورشید نتوانم کشیدن بر کسی
بر دل خود چون زنم ناخن، شجاعت میکنم
هرچه کردم شکر آن را، روزگار از من گرفت
[...]
یاد چشمی را به افسون رام الفت میکنم
مینشینم گوشهای تنها فراغت میکنم
ننگ سربازی است امید ترحم داشتن
جان فدای جور یار بیمروت میکنم
خاطر من مفلس و گنج روان عشق نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.