نتوان کرد به زندان بدن محصورم
شیشه را می شکند زور می پرزورم
در نمکدان ز نمکزار چه خواهد گنجید؟
چه کند حوصله تنگ فلک با شورم؟
بس که آمیخته نیش بود نوش جهان
دیدن شهد فزون می گزد از زنبورم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نتوان کرد به زندان بدن محصورم
شیشه را می شکند زور می پرزورم
در نمکدان ز نمکزار چه خواهد گنجید؟
چه کند حوصله تنگ فلک با شورم؟
بس که آمیخته نیش بود نوش جهان
دیدن شهد فزون می گزد از زنبورم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این قطعهٔ کوتاه از شور و جوششِ درونِ خود میگوید که نه زندانِ تن آن را مهار میکند و نه فلکِ تنگحوصله تابش را دارد. او این شور را به شرابِ پرزوری که شیشه را میشکند و به نمکزاری که در نمکدان نمیگنجد مانند میکند. در بیتِ پایانی سخن به بیاعتباریِ خوشیهای دنیا میرسد: شیرینیِ جهان چنان با نیش آمیخته است که دیدنِ عسل از نیشِ زنبور هم آزارندهتر است.
هوش مصنوعی: نمیتوان مرا در زندانِ تن محبوس کرد؛ همانگونه که شرابِ پرزور و جوشان شیشه را میشکند، شورِ درونِ من هم قالبِ تن را میشکند و از آن بیرون میزند.
هوش مصنوعی: چگونه تمامِ نمکزار در نمکدانی کوچک جا میگیرد؟ آسمانِ تنگحوصله نیز تابِ شور و هیجانِ بیاندازهٔ مرا ندارد. «شور» در این بیت هم به معنای شوریِ نمک است و هم به معنای شور و شیدایی.
هوش مصنوعی: نوشِ دنیا چنان با نیش آمیخته است که دیدنِ عسل بیش از نیشِ زنبور مرا میآزارد؛ زیرا میدانم هر شیرینیِ دنیا رنجی در پی دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل چه خوردهست عجب دوش که من مخمورم
یا نمکدان کی دیدهست که من در شورم
هر چه امروز بریزم شکنم تاوان نیست
هر چه امروز بگویم بکنم معذورم
بوی جان هر نفسی از لب من می آید
[...]
آخر ای پیر خرابات نه من مخمورم
گر زنم حلقه بدر می طلبم معذورم
از چه در حلقه مستان تو را هم ندهند
من که در سلسله دردکشان مشهورم
میکشانت همه کشتی بشط می راندند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.