بر سر خوان امل دست هوس میبندم
در شکرزار، پر و بال مگس میبندم
شوق در هیچ مقامی نکند آسایش
در گلستانم و احرام قفس میبندم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بر سر خوان امل دست هوس میبندم
در شکرزار، پر و بال مگس میبندم
شوق در هیچ مقامی نکند آسایش
در گلستانم و احرام قفس میبندم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این دو بیت از متفرقات صائب دربارهٔ مهار نفس و بیقراری شوق است. شاعر در بیت نخست میگوید در میان نعمتها و آرزوها، دست هوس را میبندد؛ مانند بستن بال مگس در شکرزار. در بیت دوم بیان میکند که شوق در هیچ جا آرام نمیگیرد و او حتی در گلستان هم آهنگ قفس دارد.
هوش مصنوعی: بر سفرهٔ آرزوها دستِ هوس و طمع خود را میبندم و از آن نمیخورم؛ مانند کسی که در میان نیشکرزار بال و پر مگس را ببندد تا به شیرینی نرسد. یعنی نفس حریص را در میان لذتها مهار میکنم.
هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق در هیچ جایگاهی آرام نمیگیرد؛ حتی در گلستان هم که هستم، آهنگ رفتن به قفس میکنم و احرام آن را میبندم. یعنی عاشقِ مشتاق هرگز به حال خود قانع نیست و همواره بیقرار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.