ظلم است که درمان خود از درد ندانی
قدر دل گرم و نفس سرد ندانی
از زردی چهره است منور دل خورشید
ای وای اگر قدر رخ زرد ندانی
از چشم بدان همچو سپندست فغانم
فریاد من ای بی خبر از درد ندانی
تا شمع ترا نعل در آتش نگذارد
بی تابی پروانه شبگرد ندانی
هر راهنوردی که کند دعوی تجرید
تا نگذرد از هر در جهان، فرد ندانی
از رخنه دل تا نشود باز ترا چشم
بیرون شد ازین خانه پر گرد ندانی
هر بی جگری را که به زورآوری محکم
بر خشم مسلط نشود، مرد ندانی
هر کس ز کرم طی نکند وادی شهرت
گر حاتم طایی است جوانمرد ندانی
ای آن که ترا برده ز ره اختر دولت
بی طاقتی مهره خوشگرد ندانی
چون نقش قدم تا ندهی تن به لگدکوب
دردی که ز من گرد برآورد ندانی
تا آینه از دست تو مشاطه نگیرد
هجران تو ظلمی که به من کرد ندانی
صائب نشود تنگ شکر تا دلت از درد
بی حاصلی مردم بی درد ندانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر یک اندیشه بنا شده است: تا کسی خود رنج و تجربهای را از سر نگذراند، حقیقتِ آن را درنمییابد. شاعر با ردیفِ «ندانی» نمونههایی میآورد: قدرِ درد و رخ زرد، بیتابی پروانه، وارستگیِ راستین، چیرگی بر خشم و بخششِ بیطمعِ نام. در پایان، درد را مایهٔ شیرینی و معرفت میداند و مردمِ بیدرد را بیحاصل میشمارد.
هوش مصنوعی: ستم است اگر ندانی که درمان تو در خودِ درد است و قدر دلِ پرشور و آهِ سرد را نشناسی.
هوش مصنوعی: دلِ خورشید از زردیِ رویش روشن است. وای بر تو اگر قدر چهرهٔ زرد و رنجکشیده را ندانی.
هوش مصنوعی: نالهام مانند اسپند از چشم بدخواهان است. ای کسی که از درد بیخبری، تو فریاد مرا نمیفهمی.
هوش مصنوعی: تا شمعِ تو (معشوق) تو را بیقرار و ناآرام نکند، بیتابیِ پروانهٔ شبگرد را نخواهی شناخت.
هوش مصنوعی: هر رهرویی که ادعای وارستگی و تجرید دارد، تا از همهٔ درهای این جهان نگذرد، او را تنها و وارسته به شمار نیاور.
هوش مصنوعی: تا چشمت از راهِ شکافِ دل باز نشود، راهِ بیرون رفتن از این خانهٔ پرغبار (دنیا) را نخواهی یافت.
هوش مصنوعی: هر ترسوی بیجرئتی را که با نیرویی استوار بر خشم خود چیره نشود، مرد به شمار نیاور.
هوش مصنوعی: هر کس از سرِ بخشندگی از وادیِ نام و شهرت نگذرد، اگرچه حاتم طایی باشد، او را جوانمرد مدان.
هوش مصنوعی: ای کسی که ستارهٔ اقبال تو را از راه به در برده است، تو بیقراریِ مهرهای را که پیوسته میغلتد و آرام ندارد نمیشناسی؛ یعنی خوشبخت از رنجِ سرگردانان بیخبر است.
هوش مصنوعی: تا مانند جای پا تن به پایمال شدن ندهی، دردی را که از من گرد برآورد و نابودم کرد نخواهی شناخت.
هوش مصنوعی: تا آرایشگر آینه را از دستت نگیرد و از دیدار روی خود دور نشوی، ستمی را که دوریِ تو بر من روا داشت نخواهی فهمید.
هوش مصنوعی: صائب، تا دلت از درد مانند ظرف شکر نشود و درد برایت شیرین نگردد، بیحاصلی و بیثمریِ مردمانِ بیدرد را درنخواهی یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا خون نخوری چاشنی درد ندانی
تا دل ندهی آن چه به من کرد ندانی
تا بوی گلی نشنوی و کم نکنی ناز
آشفتگی باد چمن گرد ندانی
تا سر نشود خاک به جولانگه معشوق
[...]
تا می نخوری، قد رخ زرد ندانی ؛
تا جان ندهی، فایده ی درد ندان ی
تا جان نرسد بر لبت، از حسرت پیغام
آن مژده که قاصد بمن آورد ندانی
تا صاحب محمل، دلت ازکفر نرباید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.