تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟
غافل شود ز حق به تماشا رود کسی
دامان خشک، موج ز دریا نمی برد
پاک از گنه چگونه ز دنیا رود کسی؟
دور حباب نیم نفس نیست بیشتر
از حرف پوچ بهر چه از جا رود کسی؟
چاکی که دست عشق زند بخیه گیر نیست
تا کی به چشم سوزن عیسی رود کسی؟
در پرده دل است تماشای هر دو کون
بیرون ز خود چرا به تماشا رود کسی؟
شبنم به آفتاب ز همت رسیده است
بی بال و پر چگونه به بالا رود کسی؟
هر جا شدیم مرکز چندین بلا شدیم
در قعر دل مگر چو سویدا رود کسی
دست از رکاب جذبه توفیق برمدار
آن راه نیست عشق که تنها رود کسی
در چشم این سیاه دلان نور شرم نیست
صائب مگر به دیده عنقا رود کسی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اندرزی عارفانه است که آدمی را از دل بستن به تماشای ظاهر و آشفته شدن از سخنان پوچ در عمر کوتاه برحذر میدارد. شاعر میگوید تماشای دو جهان در دل است و پناهگاه امن در ژرفای دل است، و بالا رفتن جز با همت ممکن نیست. در پایان تأکید میکند که راه عشق را بی یاری و کشش الهی نمیتوان پیمود و از مردم سیاهدل و بیشرم باید چون عنقا پنهان ماند.
هوش مصنوعی: تا کی باید آدمی با دیدن هر منظرهای بیقرار و از خود بیخود شود و از خدا غافل بماند و به تماشای ظاهر مشغول شود؟
هوش مصنوعی: موج دریا هیچ دامنی را خشک باقی نمیگذارد؛ دنیا هم چنین دریایی است و کسی نمیتواند پاک و بیگناه از آن بیرون برود.
هوش مصنوعی: عمر حباب بیش از نیمنفس نیست؛ زندگی ما هم همینقدر کوتاه است، پس چرا کسی با سخن پوچ و بیارزش برآشوبد و آرامش خود را از دست بدهد؟
هوش مصنوعی: زخم و چاکی که عشق بر دل بزند با هیچ بخیهای دوخته نمیشود؛ پس بیهوده است که کسی برای درمان آن به سوزن عیسی پناه ببرد و از طبیبهای آسمانی چاره بجوید.
هوش مصنوعی: تماشای هر دو جهان در درون دل نهفته است؛ پس چرا آدمی برای تماشا از خود بیرون برود و در جهان بیرون بگردد؟
هوش مصنوعی: شبنم با همت بلند خود به خورشید رسید و بالا رفت؛ بال و پر انسان برای رسیدن به بلندی همت است و بی آن نمیتوان بالا رفت.
هوش مصنوعی: هر جا رفتیم آماج بلاهای فراوان شدیم؛ تنها جای امن این است که آدمی مانند سویدا به ژرفای دل برود و در درون خود پنهان شود.
هوش مصنوعی: دست از رکاب کشش و یاری الهی برندار؛ راه عشق راهی نیست که بتوان آن را تنها و به نیروی خود پیمود.
هوش مصنوعی: صائب، در چشم این سیاهدلان هیچ نور شرم و حیایی نیست؛ برای در امان ماندن از آنان باید مانند عنقا ناپیدا شد و از دیدها پنهان ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا چند از پی دل شیدا رود کسی
دنبال او نکوست که تنها رود کسی
مرهمطلب مباش چو داغی نسوختی
دست تهی چگونه به سودا رود کسی؟
کس بیطلب نرفته، اگر دیر، اگر حرم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.