از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی
ز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازی
عبث خورشید تابان می زند سرپنجه با آهم
سر خود می خورد شمعی که با صرصر کند بازی
ز زور باده من شیشه گردون خطر دارد
به کام دل چسان این باده در ساغر کند بازی؟
سر مژگان خونریز تو آسایش نمی داند
ز شوخی آب این شمشیر با جوهر کند بازی
سزاوار دل بی تاب صحرایی نمی یابم
سپند من مگر در وادی محشر کند بازی
مرا چون اشک هر سو می دواند چشم پر کاری
که هر مژگان او در عالم دیگر کند بازی
به بازی بازی از من می برد دل طفل بی باکی
که گر افتد رهش در دامن محشر کند بازی
تمام روز دارد داغ از شوخی معلم را
تمام شب نشیند گوشه ای از بر کند بازی!
تکلم چون کند گوش صدف از در گران گردد
تبسم چون نماید آب در گوهر کند بازی
گشاید چون دهن، شیرینی جان می شود ارزان
زند چون مهر بر لب قیمت شکر کند بازی
دل دیوانه ای دارم که بر زنجیر می خندد
سر شوریده ای دارم که با خنجر کند بازی
ز سوز جان کف خاکستری گردید آخر دل
سپندی تا به کی در عرصه مجمر کند بازی؟
اگر من از ضمیر روشن خود پرده بردارم
سرشک گرمرو با دیده اختر کند بازی
چنان آیینه دل را زنم بر سنگ بی رحمی
که دل در سینه گردون بدگوهر کند بازی
غبار جسم تا کی پرده رخسار جان باشد؟
کسی تا چند چون اخگر به خاکستر کند بازی؟
چه بال و پر گشاید دل به زیر آسمان صائب؟
چسان در خانه تنگ صدف گوهر کند بازی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از شدت گریه و آه و شور عاشق آغاز میشود؛ شوری چنان عظیم که آسمان و خورشید و صحرا گنجایش آن را ندارند. در میانهٔ غزل، شاعر معشوقی کودکوار، شوخ و بیباک را وصف میکند که به بازی دل میبرد و سخن و لبخندش مروارید و شکر را بیارزش میکند. در پایان به سوختن دل و تنگی تن و جهان برمیگردد و دل را به مرواریدی در صدفی تنگ مانند میکند که جای پرگشودن ندارد.
هوش مصنوعی: گریهٔ ما چنان موج برمیدارد که ستارگان بر آسمان مانند حباب بر آن موج به بازی درمیآیند. از جوش و خروش دریای اشک ما، مروارید در دل صدف به جنبش میافتد.
هوش مصنوعی: خورشید درخشان بیهوده با آه سوزان من پنجه درمیاندازد. شمعی که با تندباد بازی کند، سرش را بر باد میدهد و خاموش میشود.
هوش مصنوعی: بادهٔ عشق من چنان پرزور است که شیشهٔ آسمان هم از آن در خطر شکستن است. پس چگونه این باده در جامی کوچک آرام بگیرد و به دلخواه در آن بماند؟
هوش مصنوعی: نوک مژگان خونریز تو هرگز آرام نمیگیرد. مژه مانند شمشیری است که از شدت شوخی، آب و درخشش تیغهاش با نقش و جوهرش بازی میکند.
هوش مصنوعی: برای دل بیقرار خود صحرایی که در خورش باشد نمییابم. اسپند دل من شاید فقط در پهنهٔ صحرای قیامت جای جستوخیز داشته باشد.
هوش مصنوعی: چشم کارآزمودهٔ معشوق مرا مانند اشک به هر سو میدواند. چشمی که هر مژهاش در جهانی دیگر فتنه به پا میکند.
هوش مصنوعی: کودکی بیپروا به بازیبازی دلم را میرباید. او چنان بیباک است که اگر گذرش به صحرای قیامت بیفتد، آنجا هم سرگرم بازی میشود.
هوش مصنوعی: این کودک تمام روز با شیطنتش معلم را آزرده و داغدار میکند. اما تمام شب در گوشهای مینشیند و درسها را مثل بازی از بر میکند.
هوش مصنوعی: وقتی سخن میگوید، گوش صدف از سخنان مرواریدوارش سنگین میشود. وقتی لبخند میزند، آب و درخشش در دل مروارید به جنبش درمیآید.
هوش مصنوعی: وقتی دهان میگشاید، شیرینی جان در برابر شیرینی سخنش ارزان میشود. وقتی لب فرومیبندد، بهای شکر بالا و پایین میرود و آشفته میشود.
هوش مصنوعی: دلی دیوانه دارم که به زنجیر میخندد و از بند نمیهراسد. سری شوریده دارم که بیپروا با خنجر بازی میکند.
هوش مصنوعی: دلم سرانجام از سوز جان به مشتی خاکستر بدل شد. اسپند تا کی میتواند در آتشدان جستوخیز کند؟ سرانجام میسوزد.
هوش مصنوعی: اگر از ضمیر روشن خود پرده بردارم، اشک گرم در چشم ستارگان به جوش میآید. یعنی ستارگان از دیدن آن روشنی به گریه میافتند.
هوش مصنوعی: آینهٔ دلم را چنان سخت بر سنگ بیرحمی میکوبم که پارههایش تا سینهٔ آسمان بدسرشت پرتاب شود و در آنجا به جنبش درآید.
هوش مصنوعی: تا کی غبار تن باید پردهٔ چهرهٔ جان باشد؟ تا کی کسی مانند اخگر زیر خاکستر پنهان بماند و با آن سر کند؟
هوش مصنوعی: صائب، دل زیر این آسمان تنگ چگونه بال و پر بگشاید؟ همانگونه که مروارید در خانهٔ تنگ صدف جای جنبیدن ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نظرباز صف مژگانش با خنجر کند بازی
تماشایی تیغ ابرویش با سر کند بازی
نمایانست خال سبز در چین سر زلفش
بسان طفل هندویی که در چنبر کند بازی
من و یک نیم جان آن نیز نذر باختن دارم
[...]
نه با خورشید و مه این چرخ بازیگر کند بازی
خم چوگان این بیدادگر با سر کند بازی
قیامت قامتی در چرخ آورده است گردون را
که با هر جلوهاش آشوب صد محشر کند بازی
همین نقشی تو از افلاک میبینی و خرسندی
[...]
به گلزاری که آن شوخ پریپیکر کند بازی
غبارم چون پر طاووس گل بر سر کند بازی
جهان دریای خون گردد اگر چشم سیه مستش
ز دست افشانی مژگان به ابرو سر کند بازی
گدایی کز سر کوی تو خاکی بر جبین مالد
[...]
بتی دارم که لعلش با لب کوثر کند بازی
خطش در صفحه آیینه با جوهر کند بازی
دلم را برده بازیگوش طفلی کز ره شوخی
دو چشم کافرش با مسجد و منبر کند بازی
بت خود کردهام در کعبه دل کامبخشی را
[...]
ز تأثیر محبت دل به زلفش سر کند بازی
به این جرئت کجا با مار افسونگر کند بازی
دل من گرد چشم یار میگردد ازان ترسم
شود زخمی چون آن طفلی که با خنجر کند بازی
ندارد هیچ وزنی وقت استیلای غم تمکین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.