عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده
در زمین شور تخم انداختم بی فایده
چون جرس از ناله بیهوده در این کاروان
خویشتن را از زبان انداختم بی فایده
بود وصل کعبه مقصود در بی توشگی
من به فکر زاد، موسم باختم بی فایده
بود در بی خانمانی عشرت روی زمین
من ز آب و گل عمارت ساختم بی فایده
هیچ نقشی بر مراد چشم من صورت نبست
سالها آیینه را پرداختم بی فایده
از سبک مغزی درین دریای بی ساحل چو موج
لنگر تمکین خود را باختم بی فایده
در خطرگاهی که دامن بر کمر بسته است کوه
من ز غفلت رخت خواب انداختم بی فایده
بود بیرون از جهت آن کعبه حاجت روا
من به هر جانب ز غفلت تاختم بی فایده
با وجود بی بری، در حلقه آزادگان
گردن دعوی چو سرو افراختم بی فایده
چون دو لب تیغ دودم صائب ز بستن می شود
من چرا تیغ زبان را آختم بی فایده؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل حسرتنامهای است دربارهٔ تلاشهای بیهوده؛ شاعر از نصیحت بیاثر، دلبستگی به توشه و خانه، غفلت در جای پرخطر و جستوجوی حقیقت در جهتهای مادی پشیمان است. او نشان میدهد که مقصود در بیتعلقی و فراتر از مکان بود. در پایان خود را سرزنش میکند که چرا زبان گشود، در حالی که خاموشی مایهٔ امنیت است.
هوش مصنوعی: عمرم را در نصیحت کردن دیگران صرف کردم و سودی نداشت؛ گویی در زمین شورهزار بذر کاشتم که هیچ ثمری نمیدهد.
هوش مصنوعی: مانند زنگ کاروان در این کاروانِ دنیا با نالههای بیهوده خود را از توان گفتن انداختم و بیاثر ماند.
هوش مصنوعی: رسیدن به کعبهٔ مقصود در بیتوشه بودن و رهایی از تعلق بود، اما من در فکر فراهم کردن توشه ماندم و موسم حج و فرصت را بیهوده از دست دادم.
هوش مصنوعی: خوشی و آسودگی روی زمین در بیخانمانی و بیتعلقی بود، و من بیهوده از آب و گل خانه و بنا ساختم.
هوش مصنوعی: سالها آینهٔ دل و چشم را صیقل دادم، اما هیچ تصویری مطابق آرزوی چشمم در آن نقش نبست.
هوش مصنوعی: از سبکسری، مانند موج در این دریای بیکرانهٔ هستی، وقار و آرامش استوار خود را بیثمر از دست دادم.
هوش مصنوعی: در جایگاه پرخطری که حتی کوه برای رفتن دامن به کمر زده و آماده است، من از غفلت بستر خواب گستردم و بیهوده خوابیدم.
هوش مصنوعی: آن کعبهای که حاجتها را برمیآورد بیرون از هر جهت و مکان است، و من از غفلت بیهوده به هر سو تاختم.
هوش مصنوعی: با آنکه مانند سرو بیثمر بودم، در جمع آزادگان گردن ادعا را مانند سرو بیهوده بالا گرفتم.
هوش مصنوعی: صائب، همانطور که تیغ دودم با بسته شدن در غلاف آرام میگیرد، دو لب نیز با بسته ماندن ایمناند؛ پس چرا بیهوده تیغ زبان را از نیام کشیدم و سخن گفتم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.