زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو
گره چو نقطه شود رشته سخن بی تو
نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد
برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو
صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل
چنان به خاک برابر نشد که من بی تو
بیا و صلح ده این همدمان دیرین را
که همچو روغن و آبند جان و تن بی تو
تو تا برون شده ای از چمن، ز لاله و گل
هزار کاسه خون می خورد چمن بی تو
دگر چه طرف ز ایام می توان بستن؟
که صبح عید کند جلوه کفن بی تو
شود ز شیشه خالی خمار می افزون
غبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو
کجا رسد به تو پیغام ناتوانی من؟
که تا رسیدن لب، خون شود سخن بی تو
تو رفته ای به غریبی و از پریشانی
شده است شام غریبان مرا وطن بی تو
تبسم تو بود باغ دلگشای چمن
چو غنچه سر به گریبان کشد چمن بی تو
به روی گرم تو ای نوبهار حسن قسم
که شد فسرده دل صائب از سخن بی تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشق از دوری معشوقی است که به سفر و غربت رفته است. صائب با تصویرهای پیاپی از پسته و نقطه و صدف و روغن و آب، اثر فراق را بر زبان، جان، باغ و روزگار نشان میدهد؛ حتی صبح عید برایش کفن میشود و در وطن خود غریب است. در پایان به روی معشوق سوگند میخورد که بی او دل و سخنش افسرده شده است.
هوش مصنوعی: در دوری تو زبانم در دهان مانند مغز پسته سبز و خشک و بیحرکت میشود، و رشتهٔ سخنم مانند نقطه گره میخورد و پیش نمیرود. یعنی بی تو از گفتن بازمیمانم.
هوش مصنوعی: بی تو نفسم مانند تیری که از کمان رها شود از هم میگسلد و میگریزد، و شمع مجلس از اندوه، دودش را از خانه بیرون میفرستد. یعنی بی تو جان و رونق مجلس از دست میرود.
هوش مصنوعی: هیچ صدفی از دوری مروارید و هیچ باغی از رفتن گل چنان خوار و با خاک یکسان نشد که من در دوری تو شدم.
هوش مصنوعی: بیا و میان این دو یار دیرینه، یعنی جان و تن، آشتی بینداز؛ زیرا بی تو مانند روغن و آب با هم نمیآمیزند و از هم جدا شدهاند.
هوش مصنوعی: از وقتی تو از باغ بیرون رفتهای، باغ با گلها و لالههای سرخش گویی هزار جام خون مینوشد؛ یعنی سرخی گلها نشانهٔ غم و خوندل باغ در فراق توست.
هوش مصنوعی: دیگر از روزگار چه بهرهای میتوان برد، وقتی که بی تو حتی سپیدی صبح عید مانند کفن به چشم میآید؟
هوش مصنوعی: همانطور که شیشهٔ خالی خمار و تشنگی باده را بیشتر میکند، پیراهن تو نیز که بی تو مانده، به جای روشنی، غبار بر چشمم میافزاید. اشاره به پیراهن یوسف که چشم یعقوب را روشن کرد، ولی پیراهن بیصاحب درد را افزون میکند.
هوش مصنوعی: پیام ناتوانی و زاری من چگونه به تو برسد، وقتی که بی تو سخن پیش از رسیدن به لبم در دل به خون تبدیل میشود؟
هوش مصنوعی: تو به غربت و دیار دیگر رفتهای و من از آشفتگی، بی تو در وطن خود چنان غریب و غمگینم که شام غریبان خانهٔ من شده است.
هوش مصنوعی: لبخند تو مایهٔ گشایش و شادابی باغ بود؛ بی تو باغ مانند غنچه سر در گریبان فرو میبرد و دلگیر و بسته میماند.
هوش مصنوعی: ای بهار زیبایی، به روی گرم و پرفروغ تو سوگند که دل صائب بی تو از سخن گفتن و شعر سرد و افسرده شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو
به اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو
عنان برق و نسیم خزان و سیل بهار
نرفته اند ز دست آنچنان که من بی تو
ز شبنم و چمن بود تازه رو چون گل
[...]
بیا که غنچه شد ای سرو من چمن بی تو
نسیم صبح فرورفت در کفن بی تو
شکسته چنگ و قدح سرنگون و تیره چراغ
رسیده است بلایی در انجمن بی تو
ز رفتنت به خود آسودگی نمی بینم
[...]
مرا که نیست دمی روح در بدن بی تو
حرام باد دگر زندگی به من بی تو
به جستجوی تو بعد از وفات خواهم گشت
به گرد خویش چو فانوس در کفن بی تو
کجاست جلوه قدت که سرو در چشمم
[...]
شراب گرم نجوشد به انجمن بی تو
کباب بس نکند از گریستن بی تو
نظر به گل نکنم نام می نمیگیرم
که دلگرفته شدم از تو و کهن بی تو
بهار عمر چهسان بگذرد به شیرینی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.