من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو
بگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو
من و اندیشه بر گرد سرگشتن، معاذالله
که شادی مرگ می گردم چو بوسم آستان تو
خیال موشکافان سربرون ناورد از جایی
مگر خط آورد بیرون سر از راز دهان تو
متاع یوسفی کز دیدنش شد چشم ها روشن
به گرد بی نیازی می رود در کاروان تو
سری دارد به ره گم کردگان وادی حیرت
نمی آید عبث بیرون ز کنج لب زبان تو
زلال خضر از گرد کسادی خاک می لیسد
که سیر از آب حیوان کرد عالم را دهان تو
به زیر بال بلبل می شود گل از حیا پنهان
در آن گلشن که باشد چهره چون ارغوان تو
پریشان گرد زلفم، گوشه گیری نیست کار من
وگرنه هیچ کنجی نست چون کنج دهان تو
شکوه حسن عالمسوز ازین افزون نمی باشد
که در خواب بهاران است دایم پاسبان تو
مگر خود ساقی خود بوده ای ای شاخ گل امشب؟
که آتش می زند در خار مژگان ارغوان تو
ز آغوش لحد چون گل بغل واکرده می خیزد
به خاک هر که مایل می شود سرو روان تو
مرا همچون شکار جرگه دایم در میان دارد
بناگوش و خط و خال و رخ و زلف و دهان تو
نفس در سینه باد صبا مستانه می رقصد
همانا غنچه ای واکرده است از بوستان تو
نباشد جای حیرت گر نقاب از چهره نشناسم
که دارد یک فروغ آیینه و آیینه دان تو
مگر در خلوت آیینه تنها یافتی خود را؟
که از نقش حیا ساده است مهر بوسه دان تو
ترا بس در میان سروقدان این سرافرازی
که باشد همچو صائب بلبلی در بوستان تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است و عاشق خود را حتی شایستهٔ بوسیدن آستان او نمیداند. شاعر دهان، خط، زلف، چهره و قامت معشوق را با تصویرهای آب حیات، یوسف، گل و سرو میستاید و برتری او را بر همهٔ زیباییها نشان میدهد. در پایان، صائب سربلندی معشوق را در این میبیند که شاعری بلبلوار چون او در بوستانش نغمه میخواند.
هوش مصنوعی: من چنین بختی ندارم که مانند کمربند بر کمر تو بپیچم یا مانند خط سیاهرنگ (موی تازهرسته) گرد دهانت بچرخم.
هوش مصنوعی: من کجا و اندیشهٔ گرد سرت گشتن و قربانت شدن؟ پناه بر خدا؛ من وقتی فقط آستانت را میبوسم از شدت شادی میمیرم.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ باریکبینان از هیچ جا به راز دهان تو راه نبرد؛ شاید خط تازهرسته بتواند از راز دهان تو سر دربیاورد و آن را آشکار کند.
هوش مصنوعی: کالای یوسفی که با دیدنش چشمها روشن شد (اشاره به پیراهن یوسف و بینا شدن یعقوب)، در کاروان تو در غبار بیاعتنایی و بینیازی دنبال میرود؛ یعنی زیبایی تو از یوسف برتر است.
هوش مصنوعی: زبان تو بیهوده از گوشهٔ لبت بیرون نمیآید؛ نظر و قصدی به گمشدگان وادی حیرت دارد و میخواهد آنان را راه بنماید یا بیشتر حیران کند.
هوش مصنوعی: آب حیات خضر از بیرونقی خاکنشین شده است، زیرا دهان تو تمام جهان را از آب حیات سیر و بینیاز کرده است.
هوش مصنوعی: در گلزاری که چهرهٔ سرخ چون ارغوان تو باشد، گل از شرم زیر بال بلبل پنهان میشود.
هوش مصنوعی: من مانند زلف پریشان و آوارهام و گوشهنشینی کار من نیست؛ وگرنه هیچ گوشهای بهتر از گوشهٔ دهان تو برای نشستن نیست.
هوش مصنوعی: بالاترین نشانهٔ شکوه حسن جهانسوز تو این است که نگهبانت همیشه در خواب خوش بهاری است؛ یعنی زیباییات خود چنان مهیب است که به نگهبان نیازی ندارد.
هوش مصنوعی: ای شاخهٔ گل، مگر امشب خودت ساقی خودت بودهای و شراب نوشیدهای که چهرهٔ ارغوانیات خار مژگان را به آتش میکشد؟
هوش مصنوعی: هر کس که به خاک قدمهای سرو خرامان تو دل ببندد، از آغوش گور مانند گلِ شکفته با آغوشی گشاده برمیخیزد و زنده میشود.
هوش مصنوعی: بناگوش، خط، خال، چهره، زلف و دهان تو مرا مانند شکاری که در حلقهٔ شکارچیان گرفتار است همیشه در میان گرفتهاند.
هوش مصنوعی: نفس در سینهٔ باد صبا مستانه میرقصد؛ گویا غنچهای از بوستان تو شکفته و بویش را به صبا داده است.
هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر نقاب را از چهرهات تشخیص ندهم، چون آیینه و جای آیینهٔ تو یکسان میدرخشند؛ یعنی نور رویت از نقاب هم پیداست.
هوش مصنوعی: مگر خودت را در خلوت آیینه تنها دیدهای که مهر دهان بوسهدانت از نقش شرم خالی است و بیپروا شده است؟
هوش مصنوعی: در میان بلندقامتان سروقد همین سربلندی برای تو بس است که بلبلی مانند صائب در بوستان تو نغمهسرایی میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو
مرا، دربان، رها کن تا بمیرد باغبان تو
ز فریادم بنالد کوه و ره ندهی به سوی خود
تعالی الله چه سنگ است این دل نامهربان تو
بسوزم و آه برنارم، گرفتم مردمی آمد
[...]
به جان من، به جان من، به جان تو، به جان تو
که نام من نفرمایی فراموش از زبان تو
ز سود من، نپندارم، ترا هرگز زیان دارد
که سود تست سود من، زیان من زیان تو
تو و من در میان ما کجا گنجد؟ که اینساعت
[...]
نمودم باغبان را سرو، از او جستم نشان تو
که نامد این چنین نخلی به گشت بوستان تو
ندارد اختیار در گشودن باغبان تو
که در را می گشاید جوش گل در گلستان تو
ز ابروی تو دارد هر سر مو شوخی مژگان
پر سیمرغ بخشد تیر بی پر را کمان تو
ز منعم کاسه همسایه خالی برنمی گردد
[...]
به دل ها ناوک انداز است دایم ابروان تو
جدا هرگز ندیدم تیر مژگان از کمان تو
به غیر از خویش رفتن چارهٔ دیگر نمی بینم
که باشد بی نشانی یک نشانی از نشان تو
اگرچه پیش از این نشنیده بودم زان دهان حرفی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.