چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟
که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو
مکرر بر سر بالین شبنم آفتاب آمد
نشد روشن شود یک بار چشم اشکبار از تو
مرا شرمنده کردی از دل امیدوار خود
مبادا هیچ کافر در جهان امیدوار از تو!
شد از سنگینی بیماریم دل نرم دشمن را
به پنهان دیدنی هرگز نگشتم شرمسار از تو
به تلخی می توانی شکرستان کرد عالم را
که دارد آرزوی بوس و امید کنار از تو؟
به جامی دستگیری کن خمارآلوده خود را
چرا ای ابر رحمت بر دلی ماند غبار از تو؟
مرا خود نیست یارای سؤال، آخر چه می گویی
اگر پرسد گناه من کسی روز شمار از تو
به قسمت راضیم ای سنگدل دیگر چه می خواهی؟
خمار بی شراب از من، شراب بی خمار از تو
نمی شد زخمی تیغ تغافل اینقدر صائب
اگر می بود ممکن قطع امید ای نگار از تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از بیاعتنایی معشوق گله میکند و میان بیبهرگی خود و بهرهمندی دیگران، چون شبنم که هر روز خورشید بر بالینش میآید، مقایسه میکند. او از معشوق میخواهد که دستکم با جامی دستگیریاش کند و او را به بازخواست روز قیامت هشدار میدهد. در پایان سهم خود را خمار بیشراب و سهم معشوق را شراب بیخمار میداند و اعتراف میکند که چون نمیتواند از او قطع امید کند، زخم تغافلش را تحمل میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوق گلچهره، بلبل از تو چه بهرهای میبرد؟ وقتی خودِ بهار هر لحظه از رشک تو بهجای گل صد کاسه خون مینوشد. گلهای سرخ کاسههای خونِ دل بهارند.
هوش مصنوعی: خورشید بارها به بالین شبنم آمد و آن را دریافت، اما چشم گریان من حتی یک بار از دیدار تو روشن نشد.
هوش مصنوعی: از دلِ امیدوارم شرمندهام کردی، چون امیدش را بیپاسخ گذاشتی. خدا نکند هیچ کافری در جهان به تو امید ببندد.
هوش مصنوعی: بیماریام چنان سخت شد که دل دشمن هم بر من نرم شد، اما تو حتی پنهانی به عیادتم نیامدی تا از تو سپاسگزار و شرمندهٔ لطفت شوم.
هوش مصنوعی: تو با همین تلخی و دشنامت هم میتوانی جهان را شیرین کنی. چه کسی از تو آرزوی بوسه و امید در آغوش گرفتن دارد؟ یعنی عاشق به تلخگویی تو هم خرسند است.
هوش مصنوعی: عاشقِ خمارزدهات را با یک جام شراب یاری کن. ای ابر رحمت، چرا باید غباری از تو بر دلی بماند؟ ابر باید غبار را بشوید.
هوش مصنوعی: من خود جرئت پرسیدن ندارم، اما اگر در روز قیامت کسی از تو بپرسد گناه من چه بود که با من چنین کردی، چه پاسخی خواهی داد؟
هوش مصنوعی: ای سنگدل، به سهم خود راضیام، دیگر چه میخواهی؟ خمارِ بیشراب سهم من است و شرابِ بیخمار سهم تو؛ یعنی رنج از من و کامیابی از تو.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: ای نگار، اگر بریدن امید از تو ممکن بود، اینهمه از شمشیر بیاعتناییات زخم نمیخورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.