گریان ز کوی او دل ما می رود برون
زین باغ، آب رو به قفا می رود برون
رفتی و رفت روشنی از چشم و دل مرا
با میهمان ز خانه صفا می رود برون
گر درد استخوان رود از مغز بوریا
درد از دل شکسته ما می رود برون
بر رنگ و بوی عالم امکان مبند دل
کز دست همچو رنگ حنا می رود برون
بلبل چگونه بال گشاید درین چمن
کز جوش گل نسیم صبا می رود برون
دل را نجات داد ز زندان جسم، عشق
خون مشک چو شود ز ختا می رود برون
یک ساعت است گرمی هنگامه هوس
زود از سر حباب هوا می رود برون
از سختی زمانه شود چرب نرم دل
نخوت به استخوان ز هما می رود برون
این رعشه ای که در تن ما پی فشرده است
زود این کمان ز قبضه ما می رود برون
آرام نیست موی بر آتش فکنده را
از زلف پیچ و تاب کجا می رود برون
از رهروان عشق مجویید کجروی
کی راست ز تیر قضا می رود برون؟
سهل است اگر به باد رود نقد جان ما
قارون ز کوی عشق گدا می رود برون
صائب ز هر طرف که صدایی شود بلند
از خود دل رمیده دل می رود برون



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «میرود برون» از رفتن دل از کوی معشوق و رفتن صفا با رفتن یار آغاز میشود. شاعر سپس ناپایداری رنگ و بوی جهان و کوتاهی شور هوس را با تمثیلهایی چون رنگ حنا و حباب نشان میدهد. در بیتهای بعد از رهایی دل به نیروی عشق، راستی رهروان عشق و تهیدست شدن حتی قارون در کوی عشق سخن میگوید و در پایان دل رمیده و بیقرار خود را وصف میکند.
هوش مصنوعی: دل ما گریان و با بیمیلی از کوی معشوق بیرون میرود، همانگونه که آب هنگام بیرون رفتن از باغ گویی رو به پشت سر دارد و دل از آن نمیکَند. در «آب رو» به آبرو نیز اشاره است.
هوش مصنوعی: تو رفتی و روشنایی از چشم و دل من رفت؛ همانطور که با رفتن مهمان، صفا و شادی از خانه بیرون میرود.
هوش مصنوعی: اگر روزی درد از بندهای استخوانمانند بوریا بیرون برود، درد از دل شکستهٔ ما هم بیرون میرود؛ یعنی این درد هرگز از دل ما نمیرود.
هوش مصنوعی: به رنگ و بوی این جهان فانی دل مبند، زیرا مانند رنگ حنا زود از دست میرود و پاک میشود.
هوش مصنوعی: بلبل در این باغ چگونه بال بگشاید، در حالی که گل چنان انبوه است که حتی نسیم صبا هم جای ماندن ندارد و بیرون میرود.
هوش مصنوعی: عشق دل را از زندان تن رهایی داد؛ همانطور که خون آهو وقتی به مشک بدل شود از سرزمین ختا بیرون برده میشود. یعنی دل پختهشده با عشق از قید تن آزاد میگردد.
هوش مصنوعی: گرمی و شور هوس فقط ساعتی دوام دارد؛ همانگونه که هوا زود از سر حباب بیرون میرود و حباب میترکد.
هوش مصنوعی: سختیهای روزگار دل را نرم و فروتن میکند؛ چنانکه غرور هما با خوردن استخوان از سرش بیرون میرود.
هوش مصنوعی: این لرزهای که در تن ما جا گرفته نشان پیری است؛ بهزودی این تن خمیده چون کمان از دست ما بیرون میرود و عمر به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: مویی که در آتش افتاده آرام ندارد؛ پیچ و تاب هرگز از زلف بیرون نمیرود. عاشق سوخته نیز همیشه بیقرار است.
هوش مصنوعی: از رهروان عشق کجروی نخواهید؛ تیر قضا کی کج از کمان بیرون میرود؟ عاشقان مانند تیر تقدیر راست به هدف میروند.
هوش مصنوعی: اگر سرمایهٔ جان ما بر باد برود چیز مهمی نیست؛ در کوی عشق حتی قارون هم گدا بیرون میآید.
هوش مصنوعی: صائب، از هر سو که صدایی برخیزد، دل رمیدهٔ ما از خود بیرون میرود؛ یعنی دل ما چنان بیقرار است که با هر صدایی از جا کنده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.