موقوف انقطاع بود اتصال من
از خود گسستن است کمند غزال من
چون ساز، گوشمال مرا ساز می کند
در ترک گوشمال بود گوشمال من
آبی که نیست در جگرم می کند سبیل
ریحان همیشه تازه بود در سفال من
در روز حشر شسته بود پاک، نامه ها
گر نم برون دهد عرق انفعال من
سرشته خیال من از خواب نگسلد
رحم است بر کسی که شود هم خیال من
بر گوهرم غبار یتیمی فزون شود
چندان که چرخ بیش دهد خاکمال من
از من فراغبال درین بوستان مجو
کز نقش، سبزه ته سنگ است بال من
با صد هزار عقده چو سروم گشاده روی
کلفت می رسد به کسی از ملال من
صائب چو مار سرزده پیچم به خویشتن
موری اگر به سهو شود پایمال من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل توصیف حال شاعر است که وصال را در بریدن از خود میبیند و رنج و گوشمال روزگار را مایهٔ کمال خویش میداند. او از بخشش در عین تهیدستی، شرم بسیار از گناه، اندیشهٔ بیآرام و گوهری که با سختی ارزشمندتر میشود سخن میگوید. در پایان، غم را در درون پنهان میکند تا به کسی نرسد و از آزردن حتی موری چنان پشیمان میشود که مانند مار زخمی به خود میپیچد.
هوش مصنوعی: پیوستن من به محبوب در گروِ بریدن از خویش است؛ کمندی که با آن آهوی مقصودم را صید میکنم، گسستن از خود است.
هوش مصنوعی: مانند ساز که با پیچاندن گوشیاش کوک میشود، تنبیه و گوشمال مرا به سامان میآورد؛ و اگر مرا گوشمال ندهند، همین ترکِ گوشمال برایم عذاب و تنبیه است.
هوش مصنوعی: آبی را که در جگرم نیست، یعنی آب نداشتهام را هم در راه دیگران سبیل میکنم؛ با این همه، ریحان در گلدان سفالینِ من همیشه تازه است؛ یعنی بیبهرگیام مانع بخشش و طراوت جانم نیست.
هوش مصنوعی: اگر عرقِ شرمساری من نمی بیرون دهد، در روز قیامت همهٔ نامههای اعمال از گناه پاک شسته میشود؛ یعنی شرم من از گناه چنان بسیار است که برای پاک کردن گناه همهٔ مردم بس است.
هوش مصنوعی: رشتهٔ اندیشه و خیال من حتی با خواب هم پاره نمیشود؛ پس باید بر کسی که با من همخیال و همفکر شود دل سوزاند، چون هرگز آرام نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: هرچه روزگار بیشتر مرا در خاک بمالد و خوار کند، غبار یتیمی بر گوهر وجودم بیشتر مینشیند؛ یعنی چون مروارید یتیم، تنهایی و سختی بر ارزش من میافزاید.
هوش مصنوعی: در این باغ جهان از من آسودگی و فراغ بال مخواه؛ زیرا بال من مانند سبزهای که زیر سنگ مانده، در بند و بسته است و مجال پرواز ندارد.
هوش مصنوعی: با آنکه مانند سرو صدها هزار گره در درون دارم، چهرهام گشاده است؛ پس چرا باید از اندوه من رنج و ملالی به کسی برسد؟ یعنی غمم را بر دیگران تحمیل نمیکنم.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: اگر مورچهای ناخواسته زیر پای من له شود، مانند ماری که سرش کوفته شده از پشیمانی و درد به خود میپیچم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شد واقف از خیال من آن مه بحال من
نگذاشت فرق ضعف ز من تا خیال من
بستم خیال کام دگر زآن دهن ولی
کاری نکرد هیچ خیال محال من
گفتم سگ توام سبب اینست غالبا
[...]
مگذر ز راستی و ببین بر کمال من
از خاک، قد خمیده برآید نهال من
خوش معنی است ذات تو کز پاکی وجود
هرگز نبسته صورت آن در خیال من
از کثرت ظهور چو خورشید در جهان
[...]
آن شب که با خیال تو خوش بود حال من
من دانم و خدا که چه رفت از خیال من
احوال شبروان پریشاننورد را
زلف تو داند و دل آشفتهحال من
دل میبرد به غمزه و میپرورد به ناز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.