کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن
تمام روی زمین را رهین احسان کن
ز باده چهره گلرنگ را فروزان کن
ز قطره های عرق بزم را چراغان کن
به شکر این که جبین گشاده ای داری
ملایمت به خس و خار این گلستان کن
به آبروی عزیزان مگر شوی سیراب
سفال تشنه خود وقف می پرستان کن
هوای نفس چو گردید زیردست ترا
ز باد تختگه خویش چون سلیمان کن
فضای شهر مقام نفس کشیدن نیست
چو گرد باد نفس راست در بیابان کن
مدار فیض خود از ابر همچو بحر دریغ
تمام روی زمین را رهین احسان کن
شود کلید ز اعجاز عشق آخر قفل
نظر به پیرهن و چشم پیر کنعان کن
نظر به چشمه حیوان سیه مکن صائب
به آبروی، قناعت ز آب حیوان کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل پندنامهای است در بخشندگی، نرمی با فرودستان و آزادگی. صائب خواننده را به احسانی فراگیر چون دریا و ابر، به چیرگی بر هوای نفس مانند سلیمان و به گریز از تنگنای شهر سوی بیابان فرا میخواند. در پایان با یاد پیراهن یوسف از گشایش به معجزهٔ عشق سخن میگوید و خود را به قناعت و نگهداشتن آبرو به جای طلب آب حیات اندرز میدهد.
هوش مصنوعی: مانند دریای عمان با دست ابرِ گشادهدست بخشش کن و همهٔ روی زمین را مدیون نیکی خود ساز. یعنی دریا از راه ابر به همه میبخشد؛ تو نیز چنین باش.
هوش مصنوعی: چهرهٔ گلگونت را با شراب برافروخته کن و با قطرههای عرقی که از مستی بر رویت مینشیند، مجلس را چراغانی کن.
هوش مصنوعی: برای سپاس از اینکه پیشانی باز و چهرهٔ گشاده داری، با خس و خارِ این گلستان، یعنی با فرودستان و ناخوشایندان، نرمی و مهربانی کن.
هوش مصنوعی: کاسهٔ سفالیِ تشنهٔ خود را وقف بادهپرستان کن؛ شاید از برکت آبروی این عزیزان سیراب شوی.
هوش مصنوعی: وقتی هوای نفس را زیر فرمان خود درآوردی، مانند سلیمان که باد تختش را میبرد، از باد (هوا) تختگاه خود بساز و بر آن فرمان بران.
هوش مصنوعی: فضای تنگ و شلوغ شهر جای نفس کشیدن آزاد نیست؛ مانند گردباد به بیابان برو و آنجا نفسی راست و آسوده بکش.
هوش مصنوعی: مانند دریا که از راه ابر فیض میرساند، فیض خود را دریغ مدار و همهٔ زمین را مدیون احسان خود کن.
هوش مصنوعی: به معجزهٔ عشق، سرانجام همان قفل به کلید بدل میشود و گره باز میشود؛ به پیراهن یوسف و چشم یعقوب، پیر کنعان، بنگر: پیراهنی که مایهٔ اندوه و نابیناییاش بود، سرانجام بیناییاش را بازگرداند.
هوش مصنوعی: صائب، به چشمهٔ آب حیات که در تاریکی است چشم طمع مدوز و به جای آب حیات به آبروی خود قناعت کن؛ زیرا آبرو از عمر جاوید ارزشمندتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عَصیب و گُرده برون کن، وزو زَوَنج نورد
جگر بیاژن و آگنج ازو بسامان کن
بجوش گردن و بالان و زیره باکن از وی
نمک بسای و گذر بر تَبََنْگوی نان کن
به گربه ده و به عَکّه سُپُرز و خیم همه
[...]
دلا مسافرت از این دیار ویران کن
به کوی دوست چو مجنون سری به سامان کن
ز انس آدمیانت به غیر وحشت نیست
چو وحشیان تو قراری ز نوع انسان کن
طبیب نیست درین شهر بند و تو رنجور
[...]
حدیث نفس مرا گفت ترک عرفان کن
ببند طرف ز دولت ز فقر کتمان کن
چه گفت گفت که ترک وصال جانان کن
بیار روی به تن پشت بر دل و جان کن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.