مباش درصدد بی شمار خندیدن
که صبح باخت نفس از دوبار خندیدن
دل از گشایش لبها چو پسته نگشاید
خوش است از ته دل غنچه وار خندیدن
یکی هزار کند نقد زندگانی را
به روی سوختگان چون شرار خندیدن
جهان به چشم حسودان سیاه می سازد
چو لاله با جگر داغدار خندیدن
درآ به عالم سختی کشان و عشرت کن
که ریخته است درین کوهسار خندیدن
بود گشادن آغوش در وداع حیات
درین زمانه ناپایدار خندیدن
فریب عشرت دنیا مخور که بی دردی است
برون نرفته ازین نه حصار خندیدن
نمود آب عقیق ترا غبارآلود
ز زیر لب به من خاکسار خندیدن
دهان غنچه و چشم ستاره و لب صبح
گذاشتند به آن گلعذار، خندیدن
خبر نیافته ز انجام کار خود صائب
ز غفلت است در آغاز کار خندیدن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ خندیدن است و شاعر خندهٔ سطحی و بیحساب را نکوهش میکند. او با مثالهایی چون صبح، پسته و غنچه، خندهٔ لب را از خندهٔ دل جدا میکند. خندهٔ پسندیده را لبخند به دردمندان و شادی کردن با دل داغدار و در میان سختیها میداند. در پایان یادآوری میکند که خندیدن پیش از دانستن سرانجام کار، نشانهٔ غفلت است.
هوش مصنوعی: در پی آن مباش که بیحساب و پیوسته بخندی؛ صبح تنها دو بار خندید (صبح کاذب و صبح صادق) و نفسش به سر رسید و زود از میان رفت.
هوش مصنوعی: اگر مانند پسته فقط لبها را باز کنی، دل گشوده و شاد نمیشود. خندهٔ خوب آن است که مانند غنچه از درون و از ته دل بشکفد.
هوش مصنوعی: اگر مانند شرار که بر سوخته و آتشگیره میافتد و آن را شعلهور میکند، به روی دلسوختگان لبخند بزنی، سرمایهٔ زندگی را یکی به هزار میکنی. یعنی خوشرویی با دردمندان زندگی را افزون میکند.
هوش مصنوعی: اگر مانند لاله با دلِ داغدار خندان باشی، جهان در چشم حسودان تیره میشود. یعنی شاد نمودن با وجود درد درون، حسود را میآزارد.
هوش مصنوعی: به جمع کسانی درآی که سختی میکشند و در آنجا شادی کن، زیرا در این کوهسارِ رنج، خنده فراوان ریخته است. شادی راستین در تحمل سختیها یافت میشود.
هوش مصنوعی: در این روزگار ناپایدار، خندیدن مانند گشودن آغوش برای وداع با زندگی است. یعنی شکفتن و خندیدن نشانهٔ نزدیک شدن پایان است، چنانکه گل پس از شکفتن پژمرده میشود.
هوش مصنوعی: فریب شادیهای دنیا را مخور، چون خندهٔ دنیایی از بیدردی و غفلت است و از این نُه حصار آسمان بیرون نرفته است. یعنی به عالم بالا راه ندارد و در بند همین جهان مانده است.
هوش مصنوعی: شاعر به معشوق میگوید: اینکه زیر لب به من خاکسار خندیدی و مرا ریشخند کردی، آب و رونق لب عقیقگونت را غبارآلود کرد. یعنی تمسخر افتادگان از زیباییات کاست.
هوش مصنوعی: دهان غنچه و چشم ستاره و لب صبح، که همه به خندیدن مشهورند، خندیدن را به آن معشوق گلرخسار واگذاشتند. یعنی در خنده و شکفتگی کسی به پای او نمیرسد.
هوش مصنوعی: صائب، کسی که هنوز از سرانجام کار خود خبر ندارد، اگر در آغاز کار بخندد، از سر غفلت خندیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مده به یاد من دلفگار خندیدن
چو زخم نیست مرا سازگار خندیدن
به بزم دهر که شادیست همپیالهٔ غم
بهسان شیشه بود اشکبار خندیدن
چراغ عمر تو گل میکند به چشم زدن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.