از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنین
دست خالی می روم بیرون ز گلزاری چنین
سجده می آرند خورشید و مه و انجم ترا
قسمت یوسف نشد در خواب، بازاری چنین
خانه چشمش به آب زندگانی می رسد
هر که دارد در نظر خورشید رخسای چنین
حلقه زلفش مرا از کفر و دین بیگانه کرد
گر کمر بندد کسی، باری به زناری چنین
بی دل دین کرد خال زیر زلف او مرا
در کمین کس مباد دزد عیاری چنین
گوشها گنجینه گوهر شد از گفتار تو
کس ندارد یاد یاقوت گهرباری چنین
دیده قربانیان می گشت طوق قمریان
سرو بستانی اگر می داشت رفتاری چنین
برندارد گوشه چشمش سر از دنبال من
از خدا می خواستم عاشق نگهداری چنین
پرسش اغیار شیین کرد بر من مرگ را
بدتر از صد دشمن جانی است غمخواری چنین
سبزه خط برنمی گرداند از شمشیر روی
بود این آیینه را در کار زنگاری چنین
دل نگیرد یک نفس در سینه تنگم قرار
عالم امکان ندارد خانه بیزاری چنین
دامن صحرا چراغان شد ز نقش پای من
وادی مجنون ندارد گرم رفتاری چنین
کرد دلسرد از دو عالم داغ عشق او مرا
بهتر از صد گنج قارون است دیناری چنین
دار و گیر عقل بر من زندگی را تلخ ساخت
بدترست از لشکر بیگانه سرداری چنین
عشق بر من دردمندی را گوارا کرده است
چون شود به، هر که را باشد پرستاری چنین؟
تا گشودم چشم، رفت از کف دل آزاده ام
کی به همره باز می ماند سبکباری چنین؟
نور از آیینه می بارد سکندر را به خاک
از حیات جاودان کم نیست آثاری چنین
سایه طول امل آزادگان را می گزد
وای بر آن کس که دارد در بغل ماری چنین
از سر پر شور من کان ملاحت شد زمین
توشه ای بر دار بیدرد از نمکزاری چنین
روزگاری بود برگ گفتگو صائب نداشت
از نسیمی بر رخش بشکفت گلزاری چنین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه و عارفانه که با حسرت عاشق از محرومی دیدار آغاز میشود و سپس در وصف شکوه معشوق، زلف و خال و سخن و رفتار او، با تلمیح به یوسف و مجنون و اسکندر پیش میرود. شاعر داغ و درد عشق را از گنج قارون و درمان برتر میشمارد و عقل و آرزوی دراز و غمخواری بیگانگان را آزارنده میداند. در پایان، صائب از خاموشی دیرینهاش یاد میکند که با نسیمی به گلزار سخن بدل شده است.
هوش مصنوعی: پردهٔ شرم و هیبتی که عشق در من پدید آورده، مرا از دیدن و بهرهبردن از چنین رخسار زیبایی محروم کرده است؛ از چنین گلزاری با دست خالی بیرون میروم.
هوش مصنوعی: خورشید و ماه و ستارگان در برابر تو سجده میکنند؛ یوسف چنین بازار و شکوهی را حتی در خواب هم ندید. اشاره است به خواب یوسف که خورشید و ماه و یازده ستاره بر او سجده کردند.
هوش مصنوعی: هر کس چنین رخسار خورشیدمانندی را پیش چشم داشته باشد، چشمش به آب حیات میرسد و زندگی جاوید مییابد.
هوش مصنوعی: حلقهٔ زلف معشوق مرا از کفر و دین هر دو بیگانه کرد؛ اگر کسی بخواهد کمر ببندد، دستکم به چنین زناری ببندد.
هوش مصنوعی: خالی که زیر زلف اوست دل و دینم را ربود؛ خدا کند هیچکس گرفتار کمین چنین دزد زیرک و چالاکی نشود.
هوش مصنوعی: از سخن تو گوشها گنجینهٔ گوهر شدهاند؛ هیچکس به یاد ندارد لب یاقوتگونی را که چنین گوهر سخن بیفشاند.
هوش مصنوعی: اگر سرو بستان چنین رفتار و خرامی داشت، طوق گردن قمریان مانند چشم باز قربانیان میشد؛ یعنی قمریان از شوق جان خود را فدای آن میکردند.
هوش مصنوعی: گوشهٔ چشم معشوق دمی از دنبالکردن من دست برنمیدارد؛ از خدا چنین نگاهبانی برای عاشق میخواستم.
هوش مصنوعی: احوالپرسی بیگانگان مرگ را برایم شیرین کرد؛ چنین غمخواری از صد دشمن جانی بدتر است.
هوش مصنوعی: سبزهٔ خط رخسار، روی معشوق را از تیزی و برندگی شمشیرگونهاش بازنگرداند؛ این آینه چنین زنگاری لازم داشت تا زیباتر و کاریتر شود.
هوش مصنوعی: دلم یک لحظه در سینهٔ تنگم آرام نمیگیرد؛ در همهٔ عالم هستی چنین گریزانی از خانه یافت نمیشود.
هوش مصنوعی: دامن صحرا از جای پای سوزان من چراغان شد؛ بیابان مجنون هم چنین رهروی گرمرفتار و پرسوز ندیده است.
هوش مصنوعی: داغ عشق او مرا از هر دو جهان دلسرد و بینیاز کرد؛ چنین دیناری (داغ گرد عشق) از صد گنج قارون بهتر است.
هوش مصنوعی: گیرودار و سختگیری عقل زندگی را بر من تلخ کرد؛ چنین سرداری از لشکر دشمن بیگانه بدتر است.
هوش مصنوعی: عشق درد کشیدن را بر من گوارا کرده است؛ کسی که چنین پرستاری دارد چگونه ممکن است بهبود یابد؟ یعنی عشق درد را شیرین میکند و بیمار خود خواهان درمان نیست.
هوش مصنوعی: همین که چشم گشودم، دل آزادهام از دستم رفت؛ چنین سبکباری کی با همراه خود میماند؟
هوش مصنوعی: از آینهای که اسکندر ساخت نور بر خاک او میبارد؛ چنین یادگار و اثری کمتر از زندگی جاوید نیست، هرچند اسکندر به آب حیات نرسید.
هوش مصنوعی: سایهٔ آرزوهای دراز، آزادگان را نیش میزند؛ وای بر کسی که چنین ماری را در آغوش خود نگه میدارد.
هوش مصنوعی: از سر پرشور من زمین معدن نمک و ملاحت شده است؛ ای بیدرد، از چنین نمکزاری توشهای برگیر و اندکی شور و درد بیاموز.
هوش مصنوعی: صائب روزگاری برگ و توان سخنگفتن نداشت؛ اکنون از نسیمی (عنایت یا الهام) چنین گلزاری از سخن بر رخسارش شکفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.