می شود از دم زدن خراب وجودم
پرده آه است چون حباب وجودم
گردش چشمی است دور زندگی من
مد نگاهی است چون شهاب وجودم
هیچ نبسته است در طلسم حیاتم
جلوه خشکی است چون سراب وجودم
ذره من زندگی ز خویش ندارد
بسته به دامان آفتاب وجودم
حاصل من نیست غیر تهمت هستی
برفکند چون زرخ نقاب وجودم
همچو حبابم که در طلسم تعین
نیست به جز پرده حجاب وجودم
جلوه دو دست در نظر نفسم را
بس که به رفتن کند شتاب وجودم
حاصل من نیست جز خیال پریشان
پرده غفلت بود چو خواب وجودم
نیست به جز تار و پود آه ندامت
همچو کتان پیش ماهتاب وجودم
موج سرابم کز این بساط ندارد
هیچ به کف غیرپیچ و تاب وجودم
همچو هلال است یک اشاره ابرو
بس که بود پای در رکاب وجودم
عمر شکر خنده ام چو گل دو سه روزست
گریه تلخ است چون گلاب وجودم
خانه جدا می کنم ز ساده دلیها
گرچه ز دریاست چون حباب وجودم
ز آتش و خاک است و باد و آب سرشتم
چون شود ایمن ز انقلاب وجودم؟
کاش در آنجا ز من حساب نگیرند
نیست در اینجا چو در حساب وجودم
سوخت دلم را سپهر صائب و نگذاشت
تا شنود بوی این کباب وجودم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر در بیان ناپایداری و پوچی هستی شاعر است. صائب با تشبیههای پیاپی خود را به حباب، شهاب، سراب، ذره، خواب، هلال و گل همانند میکند تا نشان دهد وجودش نه از خود است و نه پایدار. در پایان آرزو میکند که چون در این جهان به حساب نیامده، در آن جهان نیز از او حساب نکشند، و از آسمان مینالد که دلش را سوزاند و حتی بوی این سوختن را هم برجا نگذاشت.
هوش مصنوعی: هستی من با یک دم زدن ویران میشود؛ وجودم مانند حباب پردهای از نفَس و آه است که با کمترین نفسی میترکد.
هوش مصنوعی: دوران زندگی من به اندازهٔ یک گردش چشم کوتاه است و وجودم مانند شهاب، کشیدگی یک نگاه است که زود خاموش میشود.
هوش مصنوعی: در طلسم زندگی من چیزی نهفته نیست؛ وجودم مانند سراب جلوهای خشک و بیآب و فریبنده است.
هوش مصنوعی: من مانند ذرهام و از خود زندگی ندارم؛ وجودم وابسته به دامن آفتاب است. یعنی هستی من از هستی حق یا معشوق است.
هوش مصنوعی: بهرهٔ من جز تهمتِ هستی داشتن نیست؛ اگر نقاب از چهرهٔ وجودم برداشته شود، معلوم میشود که هستی حقیقی ندارم.
هوش مصنوعی: مانند حبابم که در طلسم تعیّن و جدایی، وجودم چیزی جز پرده و حجابی نازک نیست.
هوش مصنوعی: وجودم چنان برای رفتن و فنا شتاب دارد که نفسم در نظر مانند دودی گذرا جلوه میکند.
هوش مصنوعی: حاصل من جز خیالهای پراکنده نیست؛ وجودم مانند خواب، پردهٔ غفلت است.
هوش مصنوعی: وجودم مانند کتانی که در برابر مهتاب میپوسد و پاره میشود، از تار و پودی جز آه پشیمانی بافته نشده است.
هوش مصنوعی: من موج سرابم و وجودم از این جهان چیزی جز پیچ و تاب بیحاصل به دست ندارد.
هوش مصنوعی: وجودم چنان آمادهٔ رفتن است که مانند هلال ماه با یک اشارهٔ ابرو ناپدید میشود.
هوش مصنوعی: عمرِ خندهٔ شیرین من مانند عمر گل دو سه روز است و آنچه از وجودم میماند، مانند گلاب، گریهای تلخ است.
هوش مصنوعی: از سر سادهدلی برای خود خانهای جدا میسازم، در حالی که مانند حباب، وجودم از دریاست. یعنی جدا دانستن خود از اصل، نادانی است.
هوش مصنوعی: سرشت من از آتش و خاک و باد و آب است؛ پس وجودم چگونه میتواند از دگرگونی و زیر و رو شدن در امان باشد؟
هوش مصنوعی: کاش در آن جهان از من حساب نکشند، چون در این جهان وجودم به حساب نمیآید.
هوش مصنوعی: صائب، آسمان دلم را سوزاند و نگذاشت حتی بوی این کبابِ وجودم به مشام برسد؛ یعنی سوختنم را هم پنهان و بیاثر گذاشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.