ازان گشاده جبین جام پر شراب گرفتم
عجب هلال تمامی ز آفتاب گرفتم
به خواب دامن آن زلف بی حجاب گرفتم
عنان دولت بیدار را به خواب گرفتم
به چشم بندی شرم و حجاب عشق چه سازم؟
گرفتم این که ز رخسار او نقاب گرفتم
نشد ز دولت بیدار رزق اهل سعادت
تمتعی که ازان چشم نیمخواب گرفتم
به من چگونه رسد پیچ و تاب موی در آتش؟
که من ز موی میان مشق پیچ و تاب گرفتم
ز گریه عاقبت کار گل فتاد به چشمم
ز گل گلاب کشیدم، گل از گلاب گرفتم
به نبض چشمه حیوان رسید دست امیدم
اگر ز صدق طلب دامن سراب گرفتم
نشد چو تیر خطا، آفرین نصیب غزالم
زنافه گرچه زمین را به مشک ناب گرفتم
به روی من در امید هر که بست ز مردم
من از گشایش توفیق فتح باب گرفتم
گزیدن لب افسوس بود نقل شرابم
ز دست هر که درین انجمن شراب گرفتم
به نارسایی من رهرو این بساط ندارد
فتاد پیش زمن، هر که را به خواب گرفتم
هزار غوطه زدم چون صدف به بحر خجالت
به یک دو قطره که من صائب از سحاب گرفتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانهـعارفانه از کامیابیهای گذرا و ناتمام عاشق سخن میگوید: وصالی که تنها در خواب رخ میدهد و شرمی که مانع دیدار حتی پس از کنار رفتن نقاب است. در نیمهٔ دوم، شاعر به ناکامیها و قدرنادیدنِ هنرش، امید به گشایش الهی هنگام بستهشدن درهای مردم، و تلخیِ هر شرابی که از دست دیگران گرفته اشاره میکند و با شرمِ منتپذیری حتی از اندکبخششی پایان میدهد.
هوش مصنوعی: از دست آن معشوقِ گشادهپیشانی جامی پر از شراب گرفتم؛ گویی ماهِ تمام (جام پر) را از خورشید (چهرهٔ روشن او) دریافت کردم که شگفت است.
هوش مصنوعی: در خواب دامن آن زلفِ بیپرده را گرفتم؛ یعنی اقبالِ بیدار و حقیقی را تنها در خواب به دست آوردم.
هوش مصنوعی: گیرم که نقاب از چهرهٔ او برداشتم، با شرم و حیای عشق که چشمم را میبندد و نمیگذارد نگاه کنم چه کنم؟
هوش مصنوعی: بهرهای که من از آن چشمِ نیمهخوابِ معشوق بردم، نیکبختان از بخت بیدار خود نیز نصیب نبردند.
هوش مصنوعی: پیچ و تاب مویی که در آتش افتد کجا به پای من میرسد؟ من پیچ و تاب را از کمرِ باریک چون مویِ معشوق آموختهام.
هوش مصنوعی: از بس گریستم سرانجام چشمم گل آورد (لکهٔ سفید در چشم پیدا شد)؛ گویی از گل گلاب گرفتم و باز از گلابِ اشک، گل به دست آوردم.
هوش مصنوعی: اگر با طلبِ صادقانه دامن سراب را هم گرفتم، دست امیدم به نبضِ چشمهٔ آب حیات رسید؛ یعنی صدق در طلب، سراب را هم به حقیقت بدل میکند.
هوش مصنوعی: هرچند غزالِ من با نافهٔ خود زمین را از مشک ناب پر کرد، مانند تیری که به خطا رود، از کسی آفرین نصیبش نشد؛ یعنی هنر و سخن خوشبویم قدر ندید.
هوش مصنوعی: هرکس از مردم در امید را به رویم بست، من از گشایشِ توفیق الهی دری تازه به رویم گشوده دیدم.
هوش مصنوعی: از دست هرکس در این مجلس شراب گرفتم، مزه و نُقلِ آن شرابم گزیدنِ لب از حسرت و پشیمانی بود.
هوش مصنوعی: هیچ رهرویی در این عرصه به اندازهٔ من ناتوان و دیررس نیست؛ هر کسی را که خفته پنداشتم و پشت سر گذاشتم، باز از من پیش افتاد.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: به خاطر یکی دو قطرهای که مانند صدف از ابر گرفتم، هزار بار در دریای شرمساری فرو رفتم؛ یعنی منتپذیری اندک هم مایهٔ شرم بسیار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.