وقت است که داغی به دل دام گذارم
برقی شوم و رو به لب بام گذارم
تا چند درین دایره همچون خط پرگار
سر در پی آغاز ز انجام گذارم؟
سر رشته گمراهی من در کف من نیست
چون خامه به دست دگری گام گذارم
گر چرخ به یک کاسه کند تلخی عالم
بیدردم اگر نم به دل جام گذارم
از من خبر دوری این راه مپرسید
چندان نفسم نیست که پیغام گذارم
شد سرمه ز دشواری این ره نفس برق
صائب چه درین دشت بلا گام گذارم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز میخواهد مانند برق از دام و از چرخهٔ تکراری روزگار، که آن را به گردش پرگار مانند میکند، بگریزد. سپس اعتراف میکند که اختیار راهش در دست خودش نیست و آمادهٔ نوشیدن همهٔ تلخیهای جهان است. در پایان از دوری و دشواری راه چنان سخن میگوید که حتی نفس برق نیز در آن بند میآید و خود را در گام نهادن در این دشت بلا ناتوان میبیند.
هوش مصنوعی: وقت آن رسیده که از دام رها شوم و با گریختنم بر دل دام داغ حسرت بگذارم؛ مانند برق شتابان شوم و به سوی لب بام بروم و بگریزم.
هوش مصنوعی: تا کی در این دایرهٔ گردون مانند خطی که پرگار میکشد، از پایان دوباره به آغاز برگردم و بیحاصل در یک دور تکراری بچرخم؟
هوش مصنوعی: اختیار گمراهی و راه رفتنم در دست خودم نیست؛ مانند قلم که دیگری آن را میگرداند، به ارادهٔ دیگری گام برمیدارم.
هوش مصنوعی: اگر روزگار همهٔ تلخیهای جهان را در یک کاسه بریزد و به من بدهد، اگر قطرهای از آن را در ته جام باقی بگذارم، بیدرد و نالایقم؛ یعنی باید همهٔ این رنج را تا ته سر بکشم.
هوش مصنوعی: از من دربارهٔ دوری و درازی این راه خبر نخواهید؛ آنقدر نفس و توانی برایم نمانده که حتی پیغامی بفرستم.
هوش مصنوعی: صائب، سختی این راه چنان است که نفس برقِ شتابان هم بند آمد و خاموش شد؛ پس من چگونه در این دشت بلا قدم بگذارم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.