با هر که شکوه از دل افگار می بریم
مجروح را به سیر نمکزار می بریم
منت بود بر آینه صاف ما گران
از بخت سبز زحمت زنگار می بریم
پوشیدن نظر ز جهان، باز کردن است
از خواب، فیض دولت بیدار می بریم
لفظ از ظهور معنی روشن حجاب نیست
ما فیض صبحدم ز شب تار می بریم
در مه ز نور مهر توان فیض بیش برد
ما از نقاب لذت دیوار می بریم
مرغ چمن ز چاک گریبان گل نیافت
فیضی که ما ز رخنه دیوار می بریم
از گوشه ای که نیست در او ره خیال را
ما فیض گوشه دهن یار می بریم
در دست ما ز مال جهان نیست خرده ای
دایم خبر به خانه ز بازار می بریم
تا دست خود ز باده گلرنگ شسته ایم
صائب خجالت از رخ گلزار می بریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از شیوهٔ عاشقی و زندگی شاعر سخن میگوید: گله نزد مردم زخم دل را تازهتر میکند و دل پاک بار منت را برنمیتابد. شاعر بارها نشان میدهد که چگونه از چیزهایی به ظاهر اندک یا پنهان بهره میبرد: از چشم بستن، از پردهٔ لفظ، از نقاب، از شکاف دیوار و از دهان کوچک یار. در پایان از تهیدستی خود در دنیا میگوید و از اینکه با ترک باده در برابر بهار شرمنده است.
هوش مصنوعی: نزد هر کس که از دل زخمی خود شکایت میکنیم، گویی زخمی را برای گردش به نمکزار بردهایم؛ یعنی گله کردن پیش دیگران زخم ما را بدتر و دردناکتر میکند.
هوش مصنوعی: آینهٔ دل پاک ما تاب زیر بار منت رفتن را ندارد. از این رو حتی بخت سبز، یعنی اقبال نیک، برای ما مانند زنگار سبزی است که آینه را تیره میکند و رنج آن را میکشیم.
هوش مصنوعی: چشم پوشیدن از جهان در حقیقت گشودن چشم دل است. ما از همین خواب و چشم بستن، بهرهٔ بخت بیدار و اقبال واقعی را به دست میآوریم.
هوش مصنوعی: لفظ پردهای نیست که جلوی آشکار شدن معنای روشن را بگیرد. همانگونه که صبح از دل شب تاریک برمیآید، ما نیز از درون لفظ به روشنی معنا میرسیم.
هوش مصنوعی: نور خورشید را از راه ماه که آن را بازمیتاباند بهتر میتوان دریافت. به همین سان ما از نقاب یار همان لذتی را میبریم که عاشق از دیدار پنهانی از پشت دیوار میبرد؛ یعنی دیدار غیرمستقیم برای ما خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: بلبلِ باغ از گل شکفته و گریبان چاکخوردهٔ آن چنان بهرهای نبرد که ما از نگاه کردن به یار از شکاف دیوار میبریم.
هوش مصنوعی: دهان یار چنان کوچک است که خیال هم به آن راه نمییابد. با این حال ما از گوشهٔ همان دهان بهره و لذت میبریم.
هوش مصنوعی: از دارایی دنیا حتی پول خردی در دست ما نیست. همیشه از بازار دست خالی برمیگردیم و تنها خبر آن را به خانه میآوریم.
هوش مصنوعی: صائب، از وقتی دست از شراب گلگون شسته و آن را ترک کردهایم، پیش روی گلزار و بهار شرمندهایم، زیرا بهار بیباده را حقناشناسی میدانیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.