ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم
گوی مراد در خم چوگان کشیده ایم
خون همچو نافه در تن ما مشک می شود
تا دست خود ز نعمت الوان کشیده ایم
شیرین شده است تا چو گهر استخوان ما
بسیار تلخ و شور ز عمان کشیده ایم
رنجیده ایم اگر ز وطن حق به دست ماست
آنها که ما ز سیلی اخوان کشیده ایم
گشته است توتیای قلم استخوان ما
از بس که بار منت احسان کشیده ایم
از موجه سراب درین دشت آتشین
بسیار ناز چشمه حیوان کشیده ایم
خود را ز مکردوست نمایان روزگار
گاهی به چاه و گاه به زندان کشیده ایم
چون مور خاکسار ز گفتار شکرین
خود را به روی دست سلیمان کشیده ایم
تا چشم ما به دولت بیدار وا شده است
یک عمر مشق خواب پریشان کشیده ایم
ما پرده ها ز آبله پای خود ز رشک
بر روی خارهای مغیلان کشیده ایم
صائب ز سیل حادثه از جا نمی رویم
ما پای خود چو کوه به دامان کشیده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «کشیدهایم» از رنجها و تجربههای گوینده سخن میگوید و آنها را مایهٔ ارزش و پختگی او میداند. گوینده از قناعت و درونگرایی خود، از آزار خویشان و دوستان فریبکار با اشاره به داستان یوسف، و از فریب سرابهای دنیا یاد میکند. در پایان نتیجه میگیرد که با گوشهگیری و آرامش، مانند کوه در برابر سیل حوادث استوار مانده است.
هوش مصنوعی: ما مانند غنچه سر در گریبان فرو برده و به خود مشغول شدهایم و با همین درونگرایی و فروبستگی، گوی مراد را در خم چوگان خود گرفتهایم؛ یعنی کامیابی را در خلوت و تأمل یافتهایم.
هوش مصنوعی: از وقتی دست از نعمتهای رنگارنگ دنیا کشیدهایم، خون در تن ما مانند خون در نافهٔ آهو به مشک خوشبو بدل میشود؛ یعنی قناعت و پرهیز، درون ما را پاک و ارزشمند کرده است.
هوش مصنوعی: استخوان ما مانند گوهر شیرین و گرانبها شده، چون مانند مروارید که در دریای عمان پرورده میشود، تلخی و شوری بسیار تحمل کردهایم؛ سختیها ما را پخته و ارزشمند کرده است.
هوش مصنوعی: اگر از وطن دلگیر و رنجیدهایم، حق با ماست، با آن همه سیلی و آزاری که از برادران و خویشان خوردهایم؛ به ماجرای یوسف و برادرانش اشاره دارد.
هوش مصنوعی: از بس بار منت نیکی دیگران را بر دوش کشیدهایم، استخوان ما خرد و نرم شده و مانند سرمه و توتیای قلم گشته است.
هوش مصنوعی: در این دشت سوزان دنیا، از موج سراب فریبدهنده ناز و فریب بسیار کشیدهایم، گویی سراب برای ما ناز چشمهٔ آب حیات را میفروخت؛ یعنی بارها به امید آب حیات فریب سراب را خوردهایم.
هوش مصنوعی: از مکر کسانی که خود را دوست نشان میدادند، مانند یوسف گاهی در چاه و گاهی در زندان گرفتار شدهایم.
هوش مصنوعی: مانند مورچهٔ فروتن، با سخن شیرین خود به کف دست سلیمان رسیدهایم؛ یعنی با فروتنی و شیرینسخنی به تقرب بزرگان راه یافتهایم. به داستان مور و سلیمان اشاره دارد.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که چشم ما به بخت بیدار و اقبال گشوده شده، عمری را در تمرین خوابهای آشفته گذراندهایم؛ یعنی اقبال ما هم جز آشفتگی و خیال پریشان نبوده است.
هوش مصنوعی: از سر رشک و غیرت، پردهٔ تاولهای پای خود را بر خارهای مغیلان کشیدهایم؛ یعنی در راه عشق چنان رفتهایم که خارهای بیابان از تاولهای ما پوشیده شده است.
هوش مصنوعی: صائب، ما با سیل حوادث از جای خود کنده نمیشویم، زیرا مانند کوه پای خود را در دامن کشیده و آرام و استوار نشستهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.