عیار حسن ز صاحب نظر شود پیدا
که قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
دهد ثمر ز رگ و ریشه درخت خبر
نهفته های پدر از پسر شود پیدا
به رنگ زرد قناعت کن از ریاض جهان
که رنگ سرخ به خون جگر شود پیدا
هزار نامه عنقا ز کوه قاف رسید
نشد ز گمشده ما خبر شود پیدا
مشو به مهر خموشی ز بی زبانان امن
که برق تیغ ز ابر سپر شود پیدا
مشو به موی سفید از فریب غفلت امن
که خواب های گران در سحر شود پیدا
اگر به صدق قدم در طریق عشق نهی
ترا ز نقش قدم راهبر شود پیدا
تو شیشه دل، ندهی تن به سختی ایام
وگرنه لعل ز کوه و کمر شود پیدا
درین زمانه که جوهرشناس نایاب است
چه قدر مردم روشن گهر شود پیدا؟
ز حرص دانه درین کشتزار نزدیک است
که همچو مور ترا بال و پر شود پیدا
مجو ز هر دل افسرده معنی روشن
که دل چو آب شود این گهر شود پیدا
ز همرهان ره دورست عمر جاویدان
سفر خوش است اگر همسفر شود پیدا
عیار فکر ز همفکر می شود ظاهر
که روز معرکه صاحب جگر شود پیدا
توان ز ساده دلی یافت رازهای مرا
چو رشته ای که ز مغز گهر شود پیدا
اگر تو چون کف دریا سبک کنی خود را
ترا سفینه ز موج خطر شود پیدا
زمین قابل اگر بهر فکر می طلبی
ز پیش مصرع ما بیشتر شود پیدا
به سیم قلب نگیرند صائب از اخوان
درین زمانه عزیزی اگر شود پیدا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از مضمونهای حکمی است که محور بیشترش آشکار شدن ارزش و حقیقت پنهان چیزهاست: زیبایی با صاحبنظر، اندیشه با همفکر، لعل با سختی و دلاور در میدان نبرد شناخته میشود. شاعر به قناعت، تحمل سختی، صدق در راه عشق و سبکباری سفارش میکند و از حرص و غفلت پیری برحذر میدارد. در پایان از بیقدری گوهرشناسان و عزیزان در روزگار خود گله میکند و میگوید اگر امروز یوسفی پیدا شود، برادران حتی به سکهٔ قلب هم او را نمیخرند.
هوش مصنوعی: ارزش واقعی زیبایی را صاحبنظر و اهل بصیرت آشکار میکند، همانگونه که بهای گوهر را گوهرشناس بینا معلوم میکند.
هوش مصنوعی: میوهٔ درخت از رگ و ریشهٔ آن خبر میدهد؛ به همین ترتیب صفات پنهان پدر در پسر آشکار میشود.
هوش مصنوعی: از باغ جهان به رنگ زرد، یعنی رنج و تنگدستی، قانع باش؛ زیرا رنگ سرخ، یعنی شادابی و کامیابی، جز با خون جگر خوردن به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: هزار نامه از عنقا از کوه قاف رسید، یعنی حتی ناممکنها ممکن شد، اما از گمشدهٔ ما هیچ خبری پیدا نشد.
هوش مصنوعی: به سبب مُهر خاموشیِ مردم بیزبان و آرام، از آنان ایمن مباش؛ زیرا برق شمشیر از پشت ابرِ سپر ناگهان بیرون میجهد.
هوش مصنوعی: با سفید شدن موی خود از فریب غفلت ایمن مباش؛ زیرا سنگینترین خوابها در سحر است و پیری سحرگاه عمر است.
هوش مصنوعی: اگر با صداقت در راه عشق گام بگذاری، جای پای خودت برایت راهنما میشود.
هوش مصنوعی: تو دلی نازک چون شیشه داری و تن به سختیهای روزگار نمیدهی؛ وگرنه لعل از دل کوه و صخره، یعنی از سختی، پدید میآید.
هوش مصنوعی: در این روزگار که گوهرشناس کمیاب است، مردم پاکگوهر و روشندل چه قدر و ارزشی میتوانند پیدا کنند؟
هوش مصنوعی: از حرص دانه در این کشتزار دنیا، نزدیک است که مانند مورچه بال و پر درآوری؛ یعنی حرص تو را به نابودی نزدیک کرده است، چنانکه مور پیش از مرگ بال درمیآورد.
هوش مصنوعی: از هر دل افسرده و یخزده معنای روشن مجو؛ این گوهر وقتی پیدا میشود که دل نرم و گداخته چون آب شود.
هوش مصنوعی: عمر جاودان راهی دراز است که با همراهان پیموده میشود؛ سفر وقتی خوش است که همسفری پیدا شود.
هوش مصنوعی: ارزش اندیشه با وجود همفکر و همسخن آشکار میشود، همانگونه که دلاور در روز نبرد شناخته میشود.
هوش مصنوعی: رازهای مرا با سادهدلی و صفای دل میتوان دریافت، مانند رشتهای که از درون گوهرِ سفته پیداست.
هوش مصنوعی: اگر مانند کف دریا خود را سبک و بیتعلق کنی، از دل موج خطر برایت کشتی نجات پدید میآید.
هوش مصنوعی: اگر زمینهای مناسب برای اندیشه و شعر میجویی، پیش روی مصراعهای ما بیش از هر جا پیدا میشود.
هوش مصنوعی: ای صائب، در این روزگار اگر عزیزی چون یوسف پیدا شود، برادران حتی به سکهٔ قلب هم او را نمیخرند؛ یعنی قدر عزیزان از روزگار یوسف هم کمتر شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.