کجاست باده که ناموس را به آب دهم
وداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
من از نسیم چمن بیخودم چو شبنم گل
مگر پیاله خود را به آفتاب دهم
به این شکسته زبانی، اگر ضرور شود
زبان تیر و لب تیغ را جواب دهم
مرا که چشمه حیوان ز سینه می جوشد
چرا عنان به کف موجه سراب دهم؟
چو من ز پرتو مهتاب شیر مست شدم
چه لازم است که دردسر شراب دهم؟
به چشم بوسه زدن چون فراق می آرد
چگونه بوسه بر آن حلقه رکاب دهم؟
کجاست جرأت ، اگر صحبت اتفاق افتد
که یک پیاله به دست تو بی حجاب دهم
مرا که پرتو خورشید می برد به شتاب
نظر چگونه چو شبنم ز گلشن آب دهم؟
ربوده است نظر بازی خیال، مرا
من آن نیم که گریبان به دست خواب دهم
چو نیست یک دل بیدار در جهان صائب
همان به است که من نیز تن به خواب دهم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با طلب شراب برای رها شدن از عقل و ناموس آغاز میشود، اما شاعر بعد میگوید سرچشمهٔ مستی در خود اوست و از نسیم و مهتاب سرمست است و به شراب نیازی ندارد. در میانه از شرم در برابر معشوق، کوتاهی فرصت مانند شبنم در برابر آفتاب، و بیداریای که خیال معشوق به او داده سخن میگوید. در بیت پایانی، با تلخی، از اینکه دلِ بیداری در جهان نمییابد، میگوید بهتر است او نیز به خواب برود.
هوش مصنوعی: شراب کجاست تا آبرو و ناموننگ را بر باد دهم، با هوشیاری خداحافظی کنم و عقل را از خود برانم.
هوش مصنوعی: من مانند شبنمِ روی گل، تنها از نسیم باغ از خود بیخود شدهام؛ پس شاید بهتر باشد پیالهٔ وجودم را به خورشید بسپارم تا مرا یکسره ببرد، همانگونه که آفتاب شبنم را بخار میکند.
هوش مصنوعی: با همین زبانِ شکسته و ناتوان، اگر لازم شود، پاسخ زبانِ تیر و لبِ تیغ را هم میدهم؛ یعنی در برابر سخنان تیز و زخمزننده درمیمانم نیستم.
هوش مصنوعی: من که چشمهٔ آب حیات از سینهام میجوشد، چرا اختیار خود را به دست موجِ سراب، یعنی چیزهای فریبنده و بیحقیقت، بسپارم؟
هوش مصنوعی: وقتی من از نور مهتاب مست و سرخوش شدهام، چه نیازی هست که زحمت شراب را به خود بدهم؟
هوش مصنوعی: چون بوسه زدن بر چشم، جدایی میآورد، چگونه بر حلقهٔ رکاب معشوق که شبیه چشم است بوسه بزنم؟ یعنی بوسه بر رکاب نشانهٔ بدرقه و رفتن اوست.
هوش مصنوعی: اگر روزی همنشینی با تو دست دهد، کجا چنین جرأتی دارم که بیشرم و پرده یک پیاله به دستت بدهم؟
هوش مصنوعی: من که پرتو خورشید مرا با شتاب میبرد، چگونه مانند شبنم چشمم را از تماشای باغ سیراب کنم؟ یعنی فرصت درنگ و تماشا ندارم.
هوش مصنوعی: نظربازی با خیال معشوق مرا ربوده و مشغول کرده است؛ من کسی نیستم که خود را به دست خواب بسپارم.
هوش مصنوعی: صائب، چون در همهٔ جهان یک دلِ بیدار و آگاه پیدا نمیشود، بهتر است من هم تن به خواب بدهم و مانند دیگران غافل شوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.