منم که مصرف نقد نگاه می دانم
به روی خوب ندیدن گناه می دانم
اگر چه شد تنم از داغ عشق لاله ستان
هنوز دعوی خود بی گواه می دانم
فتادگی است در آیین من پرستش حق
زمین میکده را خانقاه می دانم
کمند شوخی این ره چنان ربوده مرا
که گر به کعبه رسم سنگ راه می دانم
به حرفهای سبک قیمت مرا مشکن
که کوه درد ترا کم ز کاه می دانم
چنان زلف به چشمم جهان سیاه شده است
که آه را نفس صبحگاه می دانم
اگر چه مسند عزت به من قرار گرفت
هنوز یوسف خود را به چاه می دانم
ز عجز دشمن خونخوار می شود گستاخ
سبک عنانی برق از گیاه می دانم
توجهی که ترا در شکست دلها هست
ز بر شکستن طرف کلاه می دانم
همان ز مشق گنه دست بر نمی دارم
اگر چه نامه خود را سیاه می دانم
گناه را چو شفیعان عزیز می دارم
ز بس که عفو تو عاشق گناه می دانم
از آن چو آبله پیچیده ام به دامن پای
که گل به خار زدن را گناه می دانم
به رشته نگه آن کس که می کشد صائب
بغیر گوهر عبرت، گناه می دانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ آداب نگاه، خاکساری عاشقانه و گناه و بخشش است. شاعر نگاه نکردن به زیبایی را گناه میداند، افتادگی را عبادت میشمارد و حتی کعبه را مانعی در راه عشق میبیند. در بیتهای پایانی از گناهی سخن میگوید که آن را به امید عفو یار عزیز میدارد. سرانجام نتیجه میگیرد که نگاه را تنها باید برای دیدن مایهٔ عبرت به کار برد.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که میدانم سرمایهٔ نگاه را کجا باید خرج کرد؛ ننگریستن به چهرهٔ زیبا را گناه میشمارم.
هوش مصنوعی: با آنکه تنم از داغهای عشق مانند لالهزار پر از داغ شده، هنوز ادعای عاشقی خود را بیگواه و اثباتنشده میدانم.
هوش مصنوعی: در آیین من، افتادگی و خاکساری همان عبادت خداست؛ از این رو خاک میکده را خانقاه میشمارم.
هوش مصنوعی: جذبه و شوریدگی این راه چنان مرا با خود برده که اگر به کعبه هم برسم، آن را سنگی سر راه و مانع رفتن میدانم؛ یعنی هیچ منزلی مقصد نهایی نیست.
هوش مصنوعی: با سخنان سبک و بیمایه ارزش مرا نشکن؛ من کوه دردی را که تو از آن دم میزنی کمتر از کاهی میدانم.
هوش مصنوعی: از سیاهی زلف یار جهان چنان در چشمم تاریک شده که آه تیرهٔ خود را مانند نفس صبح و روشنایی میپندارم.
هوش مصنوعی: اگرچه بر جایگاه عزت و بزرگی نشستهام، هنوز یوسف جانم را در چاه گرفتار میدانم؛ یعنی مقام ظاهری مرا از اسارت درونی نرهانده است.
هوش مصنوعی: دشمن خونخوار از ناتوانی و زبونی دیگران گستاخ میشود؛ تندی و بیپروایی برق را هم از ضعف گیاه خشک میدانم که به آسانی میسوزد.
هوش مصنوعی: اینکه تو به شکستن دلها میل داری، از غرور و نازی میدانم که در کج نهادن گوشهٔ کلاهت پیداست.
هوش مصنوعی: با آنکه میدانم نامهٔ اعمالم سیاه است، باز از تمرین و تکرار گناه دست نمیکشم.
هوش مصنوعی: گناهان را مانند شفیعان عزیز میدارم، چون میدانم بخشش تو شیفتهٔ گناه است و گناه بهانهٔ عفو توست.
هوش مصنوعی: مانند تاول که در دامن پا پنهان است، در خود فرو رفته و گوشهگیر شدهام، زیرا آسیب رساندن به گل و زدن آن بر خار را گناه میدانم.
هوش مصنوعی: صائب، هر کس جز گوهر عبرت چیز دیگری به رشتهٔ نگاه خود بکشد، کارش را گناه میدانم؛ یعنی نگاه باید تنها برای عبرت گرفتن باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.