به دست بسته دستی در سخاوت چون سبو دارم
که چندین جام خالی را زاحسان سرخ رو دارم
چه با من می تواند کرد درد و داغ ناکامی
که من دارالامانی چون دل بی آرزو دارم
مرا در حلقه آزادگان این سرفرازی بس
که با بی حاصلی چون سرو خود را تازه رو دارم
غبارآلود مطلب نیست چون طوطی کلام من
از آن در خلوت آیینه راه گفتگو دارم
کنم گلگونه روی شجاعت شیرمردان را
درین بستانسرا چون تیغ اگر آبی به جو دارم
مرا جز پاکبازی مدعایی نیست از هستی
اگر پاس نفس دارم برای رفت و رو دارم
گر از من طاعت دیگر نمی آید به این شادم
که از اشک ندامت روز و شب دایم وضو دارم
تعجب نیست از گفتار من گر بوی خون آید
که تیغ آبدار اشک دایم بر گلو دارم
امید پرده پوشی دارم از موسی سفید خود
زهی غفلت که از تار کفن چشم رفو دارم
نشد از وصل چون پروانه کم بیتابی شوقم
همان از شمع آتش زیر پای جستجو دارم
چه افتاده است دردسر دهم صائب عزیزان را
که من چون خون شراب بی خماری در سبو دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از بینیازی و وارستگی خود سخن میگوید: دلی بیآرزو که از ناکامی ایمن است، بخششی با دست بسته، و سرسبزی سروگونه بیثمر. سپس به پشیمانی و اشک دائم، امید بیهوده به پوشاندن گناه با موی سپید، و شوقی که حتی با وصال آرام نمیگیرد اشاره میکند و در پایان میگوید از کسی چیزی نمیخواهد چون شرابِ خونِ دلش او را بس است.
هوش مصنوعی: مانند سبو که دستش بسته است (دستهاش به تنش چسبیده)، با وجود دستِ بسته در بخشش دستی گشاده دارم؛ چنانکه سبو جامهای خالی بسیاری را با شراب خود سرخرو میکند، من نیز با احسانم بسیاری از تهیدستان را سربلند کردهام.
هوش مصنوعی: درد و داغ ناکامی با من چه میتواند کرد؟ دلِ بیآرزوی من پناهگاهی امن است و چون آرزویی ندارم، ناکامی هم مرا نمیآزارد.
هوش مصنوعی: در میان آزادگان همین افتخار مرا بس است که مانند سرو، با آنکه بار و ثمری ندارم، همیشه سرسبز و شادابرو هستم.
هوش مصنوعی: سخن من مانند سخن طوطی به غرض و خواهش آلوده نیست؛ از این رو در خلوتِ آیینه (دلِ صاف) اجازهٔ گفتگو دارم.
هوش مصنوعی: اگر در این باغِ جهان مانند شمشیر آبی (آبروی و جوهری) در جوی داشته باشم، چهرهٔ دلیری شیرمردان را سرخ و پررونق میکنم.
هوش مصنوعی: از هستی مقصودی جز پاکباختن و وارستگی ندارم؛ اگر مراقب نفسهایم هستم، تنها برای این است که با آن، خانهٔ دل را بروبم و پاک کنم.
هوش مصنوعی: اگر عبادت دیگری از من برنمیآید، به این دلخوشم که شب و روز با اشک پشیمانی همواره وضو دارم.
هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر از سخنم بوی خون بیاید، چون اشکِ چون تیغ تیز و آبدار همیشه بر گلوی من است و راه گلویم را میبُرد.
هوش مصنوعی: از موی سپید پیریام امید دارم که گناهانم را بپوشاند؛ چه غفلتی است که از تارِ کفن چشم رفو و پوشاندن عیب دارم.
هوش مصنوعی: مانند پروانه، رسیدن به وصال از بیتابی شوقم نکاست؛ هنوز هم از شمع، آتشی زیر پای جستجوی خود دارم و آرام نمیگیرم.
هوش مصنوعی: صائب، چه لزومی دارد که عزیزان را به دردسر بیندازم؟ من مانند خون، شرابی بیخمار در سبوی تن خود دارم و به می دیگران نیازی ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بتی شیرین لب اما ترشروی و تند خو دارم
نگاری بدقمار و تلخگوی و جنگجو دارم
همه اسب جفا تا زد، همه نرد دغل بازد
بخوی زشت مینازد که من روی نکو دارم
ز جورش با رخی شادان دلی دارم زغم پژمان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.