گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم
پیشتر از برق رفتاران به منزل می رویم
وصل دادیم شوق را افسرده سازد زان چو موج
گاه گاهی از دل دریا به ساحل می رویم
گر به ظاهر نیست دست ما به زیر بار خلق
ما به زیر بار مردم از ته دل می رویم
دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روند
ما ز یاد همنشینان در مقابل می رویم
گرچه می دانیم گوهر نیست در بحر سراب
همچنان ما از پی دنیای باطل می رویم
گرچه از دل می رود از دیده غایب هر چه شد
ما ز دل چون مصرع برجسته مشکل می رویم
سنگ راه ما نگردد پله افتادگی
با زمین گیری چو نقش پا به منزل می رویم
از در دل می توان شد از دو عالم بی نیاز
ما به هر در صائب از غفلت چو سایل می رویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از حال خود گوینده در راه طلب سخن میگوید: افتادگی و کندرویِ او را زودتر از شتابندگان به منزل میرساند و فروتنی مانع راهش نیست. در میانه به رابطه با مردم و یاران میپردازد؛ از بار کشیدن پنهانی برای دیگران و از یاد رفتن یا ماندگاری در دلها. شاعر خود را هم سرزنش میکند که با وجود آگاهی، دنبال دنیای باطل میرود. در بیت پایانی میگوید که بینیازی در درِ دل است، اما او از غفلت به هر دری گدایی میکند.
هوش مصنوعی: هرچند ما در راه طلب کند و گرفتار پیش میرویم و گویی پایمان در گل مانده است، زودتر از کسانی که مثل برق شتابان میروند به مقصد میرسیم.
هوش مصنوعی: بهاحتمال، مصراع نخست «وصل دائم شوق را افسرده سازد» است؛ یعنی وصال همیشگی شوق را سرد و بیرمق میکند. از این رو ما مانند موج گاهگاهی از دل دریا به سوی ساحل میرویم تا شوق تازه بماند.
هوش مصنوعی: اگر در ظاهر دست ما زیر بار مردم نیست، در باطن و از ته دل بار مردم را به دوش میکشیم. شاید مقصود این هم باشد که در دل منّت و حق مردم را میپذیریم.
هوش مصنوعی: دیگران وقتی از چشم دور میشوند از دلها هم میروند، اما ما حتی هنگامی که روبهروی همنشینان هستیم از یاد آنان میرویم. این سخن از بیمقداری یا گمنامی گوینده نزد یاران حکایت دارد.
هوش مصنوعی: با اینکه میدانیم در دریای سراب گوهری نیست، باز هم دنبال دنیای پوچ و باطل میرویم. شاعر در اینجا خود را برای دنیاطلبی سرزنش میکند.
هوش مصنوعی: هرچند هر چیزی که از چشم غایب شود از دل هم بیرون میرود، ما مانند مصراعی برجسته و بهیادماندنی بهسختی از دلها بیرون میرویم.
هوش مصنوعی: پلهٔ فروتنی و افتادگی هرگز سنگ راه ما نمیشود. ما با همین خاکنشینی، مانند جای پا که همراه رهرو میرود، به منزل میرسیم.
هوش مصنوعی: صائب، با رفتن به درِ دل میتوان از هر دو جهان بینیاز شد، اما ما از روی غفلت مانند گدا به هر دری میرویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.