جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم
چشم حیران را سفال خط ریحانش کنم
حلقه چشمی چو دور آسمان می خواستم
تا به کام دل نظر برماه تابانش کنم
پسته لب بسته او سنگ را دندان شکست
من به زوردست می خواهم که خندانش کنم
میوه فردوس را تاب نگاه گرم نیست
چون نظر گستاخ بر سیب زنخدانش کنم
از لطافت شمع من عریان نمی آید به چشم
به که از بیرون در سیر شبستانش کنم
بر ندارد سر زبالین دیده حیران من
گربه جای اشک اخگر در گریبانش کنم
خانه ای از خانه آیینه دارم پاکتر
هرچه هرکس اورد با خویش مهمانش کنم
هر خم موی گرهگیرش کمینگاه دلی است
من به این یک دل چه با زلف پریشانش کنم
مرکز پرگار حیرانی است چشم عاشقان
هم به چشم او مگر سیر گلستانش کنم
گرچه مورم صائب اما در مقام گفتگو
می توانم حرف در کار سلیمانش کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از ناتوانیِ عاشق در تماشای جمالِ معشوق سخن میگوید. صائب چهره، لب، چانه و زلفِ معشوق را با گلستان، پسته، سیبِ بهشتی و کمینگاه توصیف میکند و نشان میدهد که چشمِ حیرانِ عاشق تابِ دیدنِ این زیبایی را ندارد. در بیتِ پایانی لحن دگرگون میشود و شاعر، با اشاره به داستانِ مورچه و سلیمان، از توانِ سخنوریِ خود میبالد.
هوش مصنوعی: کجا آن جرئت را دارم که به گلستانِ چهرهٔ او نگاه کنم؟ میخواهم چشم حیرانم را گلدانِ سفالینی برای ریحانِ خطِ تازهرستهٔ صورتش کنم.
هوش مصنوعی: آرزو داشتم چشمی به گشادگیِ دایرهٔ آسمان داشته باشم تا بتوانم به دلخواه به ماهِ درخشانِ رویش نگاه کنم.
هوش مصنوعی: لبِ بستهٔ او که مانند پسته است، دندانِ سنگ را هم شکست و باز نشد؛ با این حال من میخواهم به زورِ بازو آن را خندان و گشوده کنم. یعنی خنداندنِ او کاری محال است.
هوش مصنوعی: میوهٔ بهشت هم تابِ نگاهِ گرم را ندارد؛ پس چگونه گستاخانه به سیبِ چانهٔ او نگاه کنم؟
هوش مصنوعی: شمعِ من، یعنی معشوق، از فرطِ لطافت حتی بیپرده هم به چشم نمیآید؛ پس بهتر است از بیرونِ در به تماشای خوابگاهش بنشینم.
هوش مصنوعی: چشمِ حیرانِ من سر از بالین برنمیدارد، حتی اگر به جای اشک، اخگرِ آتش در گریبانش بریزم. یعنی حیرت چنان چشم را بیحرکت کرده که هیچ سوزشی بیدارش نمیکند.
هوش مصنوعی: دلی دارم که از خانهٔ آینه هم پاکتر است؛ هر کس هر چه با خود بیاورد، آن را بیگزینش مهمان میکنم، همانگونه که آینه هر چیزی را در خود نشان میدهد.
هوش مصنوعی: هر پیچ از موی گرهخوردهٔ او کمینگاهِ دلی است؛ من با همین یک دل در برابرِ آن زلفِ پریشانِ پرپیچ چه کاری میتوانم کرد؟
هوش مصنوعی: چشمِ عاشقان مانند نقطهٔ مرکزِ پرگارِ حیرت، بر جای خود ثابت و بیحرکت مانده است؛ پس شاید تنها با چشمِ خودِ او بتوانم گلستانِ رویش را تماشا کنم.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند مانند مورچه ناچیزم، در میدانِ سخن میتوانم حتی بر کارِ سلیمان خرده بگیرم؛ اشارهای است به داستانِ مورچه که با سلیمان سخن گفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرنه از جوش نزاکت بر تنش سنگین بود
تار و پود پیرهن از رشتهٔ جانش کنم
منصب مشعل فروزی داده عشقش سینه را
شمعها از آه روشن در شبستانش کنم
خودبخود گل می کند اسرار دلها، تا به کی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.