خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعم
از ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم
با من غم دیده نه دلدار می سازد نه دل
من هم از بیگانه، هم از آشنا بی طالعم
سایه من گرچه می بخشد سعادت خلق را
کار چون با قسمت افتد چون هما بی طالعم
هرکه را از خاک بردارم، زندخاکم به چشم
در بساط آفرینش چون صبا بی طالعم
خانه آیینه دارد زنده دل نام مرا
چون سکندر گرچه ازآب بقا بی طالعم
داغ دارد چشم پاکم دامن آیینه را
حیرتی دارم که از خوبان چرا بی طالعم
منت بیگانگان از آشنایان خوشترست
منت ایزد را که من از آشنا بی طالعم
داغ دارد شانه را در موشکافی دفتم
در به دست آوردن زلف دو تا بی طالعم
می نمایم ره به خلق و می خورم بر سر لگد
در میان رهبران چون نقش پا بی طالعم
چون سویدا اگرچه راهی هست در هر دل مرا
همچو تخم خال از نشو و نما بی طالعم
راستی چون سرو صائب بی ثمر دارد مرا
من ز صدق خود درین بستانسرا بی طالعم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از بدبختی و بینصیبی خود شکایت میکند و در هر بیت آن را با تصویری نشان میدهد: خار سر دیوار، هما، صبا، اسکندر، جای پا و خال. حرف اصلی او این است که با همهٔ سودی که به دیگران میرساند، خود از بخت بیبهره است. در پایان سبب این محرومی را راستی و صداقت خود میداند؛ مانند سرو که چون راست است، میوه ندارد.
هوش مصنوعی: مانند خاری هستم که بر سر دیوار روییده و از برگ و ساز و سامان بیبهره است؛ چون در جای خود ثابت و بیحرکتم، از رشد و بالیدن نصیبی ندارم.
هوش مصنوعی: با من غمدیده نه معشوق سازگار است و نه دل خودم؛ من هم از بیگانه و هم از آشنا بخت و بهرهای ندارم.
هوش مصنوعی: هرچند سایهٔ من مانند سایهٔ هما به مردم خوشبختی میبخشد، اما وقتی پای قسمت و نصیب خودم در میان باشد، مانند هما بیبختم و از آن سعادت سهمی ندارم.
هوش مصنوعی: مانند باد صبا هرکس را از خاک برمیدارم، او خاک به چشم من میپاشد؛ در سراسر عالم آفرینش بیبخت و ناسپاسدیدهام.
هوش مصنوعی: آیینهخانه نام مرا زنده نگه داشته است، هرچند مانند اسکندر از آب حیات بینصیب ماندهام؛ یعنی اسکندر آیینه ساخت و نامش ماند ولی به آب حیات نرسید.
هوش مصنوعی: نگاه پاک من بر آیینه برتری دارد و آن را حسرتزده کرده است؛ در شگفتم که با این پاکی نظر، چرا از خوبرویان نصیبی ندارم.
هوش مصنوعی: منت کشیدن از بیگانگان بهتر از منت آشنایان است؛ خدا را شکر که من از آشنایان بهرهای ندارم و منتشان را نمیکشم.
هوش مصنوعی: دقت و باریکبینی من شانه را حسرتزده میکند، اما با این همه در بهدست آوردن زلف دوتای یار بیبختم.
هوش مصنوعی: مانند جای پا به مردم راه نشان میدهم و در عوض لگد بر سرم میخورم؛ در میان راهنمایان من بیبختترینم.
هوش مصنوعی: هرچند مانند سویدا، یعنی نقطهٔ سیاه درون دل، به هر دلی راه دارم، اما مانند دانهٔ خال از رشد و بالیدن بینصیبم.
هوش مصنوعی: صائب، راستی و درستی مرا مانند سرو بیمیوه نگه داشته است؛ من به سبب صداقت خود در این باغ دنیا بیبهره ماندهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.