برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم
آنچه می جستم ز شاهی در گدایی یافتم
خاکساری دانه را بال و پر نشوونماست
بال گردون سیر از بی دست وپایی یافتم
از دو عالم قطع کردم رشته پیوند را
تا به آن بیگانه پرور آشنایی یافتم
تا شدم چون سکه خوش نقش رو گردان زر
رو به هر مطلب که اوردم روایی یافتم
در شمار خلق بودم داشتم تارو به خلق
پشت کردم بر خلایق مقتدایی یافتم
می شمارم مهد آسایش دهان شیر را
تا ز قید عقل چون مجنون رهایی یافتم
گر شود عالم به چشم خلق از بستن سیاه
من ز راه چشم بستن روشنایی یافتم
تا به زانو پای من از پیروی فرسوده شد
تا میان رهنوردان پیشوایی یافتم
نیست امیدم به جنت کز قبول مردمان
مزد خود اینجا زطاعات ریایی یافتم
چون ز سنگ کودکان صائب کنم پهلوتهی
من که در سختی کشیدن مومیایی یافتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان سالکی است که میگوید آنچه دیگران در ثروت، قدرت و همراهی با مردم میجویند، او در فقر، خاکساری، بریدن از خلق و رهایی از عقل یافته است. شاعر با تصویرهایی متناقضنما، مانند بال یافتن از بیدستوپایی، روشنایی از چشم بستن و پیشوایی از پشت کردن به مردم، این نکته را نشان میدهد. در پایان، به ریای عبادت خود اعتراف میکند و سختی و سنگِ ملامت را مایهٔ درمان خود میشمارد.
هوش مصنوعی: توشهٔ شادیِ همیشگی و بیزوال را در بیچیزی و تنگدستی یافتم. آنچه را از پادشاهی میخواستم، در گدایی و ترک دنیا به دست آوردم.
هوش مصنوعی: خاکساری و فرورفتن در خاک است که به دانه نیروی رشد و بالیدن میدهد. من نیز بالی که تا آسمان پرواز میکند از ناتوانی و بیدستوپایی خود یافتم.
هوش مصنوعی: رشتهٔ دلبستگی را از هر دو جهان بریدم تا با آن معشوقی که بیگانگان را مینوازد، آشنا شدم.
هوش مصنوعی: از زمانی که مانند سکهای خوشنقش از زر روی گرداندم و دل از مال کندم، به هر خواستهای که رو آوردم، روا و پذیرفته شد. «روایی» هم به رواجِ سکه اشاره دارد و هم به برآمدنِ حاجت.
هوش مصنوعی: تا وقتی رو به مردم داشتم، یکی از همان عامهٔ مردم شمرده میشدم. چون به مردم پشت کردم، پیشوا شدم، همانگونه که امامِ جماعت پشت به نمازگزاران میایستد.
هوش مصنوعی: از زمانی که مانند مجنون از بند عقل آزاد شدم، دهان شیر را گهوارهٔ آسایش میدانم و از خطر هراسی ندارم.
هوش مصنوعی: اگر مردم با بستن چشم جهان را تاریک میبینند، من با چشم بستن از دنیا به روشنایی و بینش درونی رسیدم.
هوش مصنوعی: آنقدر از دیگران پیروی کردم که پایم تا زانو فرسوده شد، تا سرانجام در میان رهروان به مقام پیشوایی رسیدم.
هوش مصنوعی: به بهشت امیدی ندارم، زیرا پاداش عبادتهای ریاکارانهام را همینجا با پسند و ستایش مردم گرفتهام. این بیت نکوهشی از خود است.
هوش مصنوعی: صائب، چرا از سنگهایی که کودکان به دیوانه میزنند بگریزم؟ من در تحمل سختی، مومیایی و مرهم یافتهام. مومیایی دارویی است که از سنگ به دست میآید و شکستگی را درمان میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.