کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام
نیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام
هر غبار آلوده ای کز خاک بر دارد مرا
شسته رو بیرون رود از خانه چون آیینه ام
زشت و زیبا وبلند و پست از روشندلی
در نظر آید به یک دندانه چون آیینه ام
کفر و دین را کرده ام تسخیر از روشندلی
روشناس کعبه و بتخانه چون آیینه ام
صاف اگر باشد شراب مشرب من دور نیست
کز نمدپوشان این میخانه چون آیینه ام
هر چه هر کس آورد باخویش مهمانش کنم
پاک باشد از تکلف خانه چون آیینه ام
چون توانم پاس روی آشنایان داشتن
من که از حیرت ز خود بیگانه چون آیینه ام
پرده خوابم به چشم دل سیاهان جهان
گرچه در روشندلی افسانه چون آیینه ام
از حجاب عشق در بیرون در چون حلقه ام
گرچه با عکس رخش همخانه چون آیینه ام
می پذیرم گرچه هر نقشی که می آید به چشم
در برون کردن زدل مردانه چون آیینه ام
تخته مشق دوصد نقش پریشان کرده است
از تهی چشمی دل دیوانه چون آیینه ام
من که بودم کعبه صدق وصفا صائب کنون
از فرنگی طلعتان بتخانه چون آیینه ام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در سراسر این غزل خود را به آیینه مانند میکند: دلی بیقفل و بیتکلف که هر کس را میپذیرد، زشت و زیبا و کفر و دین را یکسان نشان میدهد و نقشها را بیدلبستگی از خود بیرون میکند. در میانه به حیرت و حجابِ عشق اشاره میکند که با وجود همخانگی با تصویر معشوق، او را بیرونِ در نگه میدارد. در پایان با حسرت میگوید که دلِ او که کعبهٔ صفا بود، از نقشِ زیبارویان مانند آیینه به بتخانه بدل شده است.
هوش مصنوعی: خانهٔ من مانند آیینه هیچگاه از مهمان خالی نمیشود و بر درِ آن قفلی نیست؛ همانگونه که آیینه هر کس را که پیش آن بیاید در خود جا میدهد، دلِ من به روی همه گشوده است.
هوش مصنوعی: هر غبارآلودهای که مرا از خاک بردارد، مانند کسی که در آیینه مینگرد، با رویی شسته و پاک از خانهٔ من بیرون میرود؛ یعنی همنشینی با من عیبها را نشان میدهد و آدمی را پاک میکند.
هوش مصنوعی: از روشندلی، زشت و زیبا و بلند و پست همه در چشم من یکسان و همپایه دیده میشوند، همانگونه که آیینه همه را بیتفاوت نشان میدهد.
هوش مصنوعی: با روشندلی هم کفر و هم دین را به دست آوردهام و مانند آیینه که هم کعبه و هم بتخانه را در خود نشان میدهد، با هر دو آشنا هستم.
هوش مصنوعی: اگر شرابِ طبع و مشربِ من صاف و زلال باشد عجیب نیست، چون من مانند آیینه که در غلافِ نمد نگه داشته میشود، از نمدپوشانِ (درویشانِ) این میخانهام؛ و شراب را نیز با نمد صاف میکنند.
هوش مصنوعی: هر کس هر چه با خود بیاورد، با همان از او پذیرایی میکنم؛ خانهٔ من مانند آیینه از تکلف پاک است و جز آنچه مهمان خود دارد چیزی به او نشان نمیدهد.
هوش مصنوعی: من که از شدت حیرت مانند آیینه با خودم هم بیگانهام، چگونه میتوانم حرمتِ روی آشنایان را نگه دارم و آنان را بشناسم؟
هوش مصنوعی: هرچند در روشندلی مانند آیینه زبانزد و افسانهام، برای چشمِ سیاهدلانِ جهان همچون پردهٔ خواب هستم و آنان از روشنیِ من بهرهای نمیبرند.
هوش مصنوعی: از شرم و حجابِ عشق مانند حلقهٔ در بیرونِ در ماندهام، هرچند مانند آیینه با تصویرِ روی معشوق در یک خانه هستم.
هوش مصنوعی: هرچند هر نقشی را که در برابر چشمم بیاید میپذیرم، مانند آیینه در بیرون کردنِ آن از دل مردانه و بیدلبستگیام.
هوش مصنوعی: دلِ دیوانهٔ من از تهیچشمی و ناخرسندی، مانند آیینه تختهٔ مشقِ صدها نقشِ پریشان شده است و هر صورتی را در خود میپذیرد.
هوش مصنوعی: صائب، من که روزگاری کعبهٔ صدق و صفا بودم، اکنون از نقشِ زیبارویانِ فرنگیچهره مانند آیینه به بتخانهای بدل شدهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.