غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف
پیش عیسی درد خود را می کنی اظهار حیف
نیستی در فکر آزادی ازین جسم گران
دامن خود برنیازی زین ته دیوار حیف
بر خموشی می دهی ترجیح حرف پوچ را
می شوی قانع به کف از بحر گوهربار حیف
شد سفید از انتظارت دیده عبرت پذیر
برنیاوردی ازین روزن سری یک بار حیف
دولت دنیا سبک پرواز چون بال هماست
تو وفاداری طمع زین ناکس غدار حیف
ساده لوحان از خیال خود گریزانند و تو
می گشایی هرزمان آیینه در بازار حیف
پر برآوردند از درد طلب موران و تو
پای ننهادی برون چون نقطه از پرگار حیف
در بیابانی که برق و باد ازو بیرون نرفت
از علایق داده ای دامن به دست خار حیف
استخوانت توتیا گردید از خواب گران
تر نشد ز اشک ندامت دیده ات یک بار حیف
آمدی انگاره و انگاره رفتی از جهان
با دو صد سوهان نکردی خویش را هموار حیف
مغز را وامی کنند از سر سبکروحان و تو
می زنی چون بیغمان گل بر سر دستار حیف
مزدها بردند صائب کارپردازان و تو
از تن آسانی نکردی اختیار کار حیف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل با ردیف «حیف» دل و نفس غافل خود را سرزنش میکند. او افسوس میخورد که انسان به تن و دنیای بیوفا دل بسته، بیهودهگویی و خودنمایی را برگزیده و از طلب و پشیمانی و تهذیب نفس بازمانده است. در پایان شاعر خود را مخاطب میسازد و حسرت میخورد که دیگران با کوشش مزد گرفتند و او از تنآسانی دست خالی ماند.
هوش مصنوعی: ای دل بیمار، افسوس که از قدر دردمندی غافلی و درد خود را که سرمایه است پیش عیسی آشکار میکنی تا درمانش کند. درد عشق را باید نگه داشت، نه اینکه در پی درمانش بود.
هوش مصنوعی: افسوس که در فکر رهایی از این تن سنگین نیستی و دامن خود را از زیر این دیوار تن بیرون نمیکشی.
هوش مصنوعی: افسوس که سخن بیهوده را بر خاموشی برتری میدهی؛ مانند کسی که از دریای پر گوهر به کف روی آب قانع شود.
هوش مصنوعی: چشم عبرتگیر از انتظار تو سفید و نابینا شد، و افسوس که یک بار هم از این روزن سر بیرون نیاوردی تا عبرت بگیری.
هوش مصنوعی: اقبال دنیا مانند بال هما زود میپرد و پایدار نیست؛ افسوس که تو از این فرومایهٔ مکار امید وفاداری داری.
هوش مصنوعی: سادهدلان حتی از خیال خود میگریزند و از نمایش خود پرهیز دارند، اما افسوس که تو هر لحظه آیینه را در بازار باز میکنی و خود را به نمایش میگذاری.
هوش مصنوعی: مورچگان از شدت طلب بال درآوردند و پرواز کردند، اما افسوس که تو مانند نقطهٔ مرکز پرگار از جای خود قدمی بیرون نگذاشتی.
هوش مصنوعی: در بیابان دنیا که حتی برق و باد با همهٔ شتاب از آن بیرون نرفتند، افسوس که تو با دلبستگیها دامن خود را به دست خار سپردهای و گرفتار ماندهای.
هوش مصنوعی: از خواب سنگین غفلت استخوانت پوسید و چون سرمه نرم شد، اما افسوس که یک بار هم چشمت از اشک پشیمانی تر نشد.
هوش مصنوعی: خام و ناتراشیده به جهان آمدی و همانگونه خام از آن رفتی؛ افسوس که با صدها سوهان سختی و تجربه خود را صاف و پرداخته نکردی.
هوش مصنوعی: سبکروحان آگاه مغز را هم بار گران سر میدانند و از سر میگشایند، اما افسوس که تو مانند بیدردان گل بر دستار میزنی و سرگرم آرایشی.
هوش مصنوعی: ای صائب، اهل کار و کوشش مزد خود را گرفتند، و افسوس که تو از تنپروری کار را برنگزیدی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.