ترا که نور نظر نیست اعتبار آمیز
نظر به هر چه کنی می شود غبار آمیز
جواب تلخ به نقد از لب ترشرویان
هزار بار به از قند انتظار آمیز
برآن بلند نظر لاف همت است حلال
که ننگ دارد ازین فخرهای عارآمیز
ندید از آینه عمر روی نقش مراد
ز خون هرکه نشد پنجه ای نگارآمیز
شمار داغ به اندازه هوس باشد
به قدر خارو خس آتش بود شرارآمیز
مقام گوهر شهوار سینه دریاست
شکار خار کند موجه کنارآمیز
به زلف و خال نکویان نظر سیاه مکن
چه دل گشاید ازین مهره های مارآمیز
به نیم چشم زدن شد تهی زنقد حیات
بساط هستی، چون کاغذ شرارآمیز
مبین به زردی ظاهر که چون گل رعنا
خزان چهره عاشق بود بهارآمیز
به گردباد غلط می کنند آه مرا
زبس که شد زجهان خاطرم غبارآمیز
مخور ز خلق فریب ملایمت صائب
که چرب نرمی مردم گلی است خارآمیز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اندرزی است دربارهٔ پرهیز از فریب ظاهر و هوس. صائب پاسخ تلخ و صریح را بر وعدهٔ شیرین ترجیح میدهد، رسیدن به مراد را در گرو رنج و جانفشانی میداند و رنجها را به اندازهٔ هوسها میشمارد. از زیبایی زلف و خال و ناپایداری هستی سخن میگوید و در پایان هشدار میدهد که نرمی و چربزبانی مردم گلی خاردار است.
هوش مصنوعی: تو که نور نگاهت با عبرتگیری همراه نیست، به هر چه بنگری، نگاهت غبارآلود و تیره میشود. یعنی نگاهِ بیعبرت جز آلودگی حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: پاسخ تلخ ولی بیدرنگ از لب آدمِ اخمو، هزار بار بهتر از وعدهٔ شیرینی است که با انتظار همراه باشد.
هوش مصنوعی: لاف همتبلندی تنها بر آن بلندنظری رواست که از این افتخارهای دنیوی که با ننگ و عار آمیختهاند، شرم دارد.
هوش مصنوعی: هر کس که پنجهاش با خون خودش رنگین و نگارین نشد، یعنی رنج و جانفشانی نکرد، چهرهٔ آرزویش را در آینهٔ عمر ندید.
هوش مصنوعی: شمار داغها و رنجها به اندازهٔ هوسهاست؛ همانگونه که آتش به اندازهٔ خار و خاشاکی که در آن است شراره میپراند.
هوش مصنوعی: جای مروارید شاهوار در دل دریاست و موجی که به کنار میآید، تنها خار و خاشاک صید میکند. یعنی گوهر حقیقت در ژرفا یافت میشود نه در سطح.
هوش مصنوعی: نگاهت را با تماشای زلف و خال زیبارویان تیره مکن؛ از این مهرههای مارگونه چه گشایشی برای دل حاصل میشود؟
هوش مصنوعی: بساط هستی مانند کاغذی که شراره در آن افتاده باشد، در یک چشم بر هم زدن از سرمایهٔ زندگی خالی شد.
هوش مصنوعی: به زردی ظاهری چهرهٔ عاشق نگاه مکن؛ چون گل رعنا که دو رنگ زرد و سرخ دارد، خزانِ چهرهٔ عاشق با بهار درآمیخته است.
هوش مصنوعی: چنان دلم از جهان غبارآلود و ملول شده که آه مرا با گردباد اشتباه میگیرند.
هوش مصنوعی: صائب، فریب نرمی و مدارای مردم را مخور، زیرا چربزبانی و نرمی مردم گلی است که با خار آمیخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز
برو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
مقام داشت به جنت صفی حق آدم
جدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
میان چرخ و زمین بس هوای پرنورست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.