نخواهد دردمند عشق او میخانه دیگر
که از هر داغ دارد درنظر پیمانه دیگر
پریشان سیر ناقوسی ز دل در آستین دارم
که آوازش برآید هردم از بتخانه دیگر
درین دریای پر شور آن حبابم من، که می سازد
به امید خرابی هر نفس غمخانه دیگر
من آن مرغ غریبم بوستان آفرینش را
که غیر از زیر بال خود ندارم خانه دیگر
ز حرف سرد ناصح غفلتم افزود بر غفلت
نسیم صبح شد خواب مرا افسانه دیگر
به دل خوردن قناعت کن اگر از اهل دنیایی
که مرغ این قفس جز دل ندارد دانه دیگر
نمی کوشید چندین عشق درویرانی دلها
اگر می داشت آن گنج گهر ویرانه دیگر
ندارد زلف بی پروای او فکر هواداران
و گرنه هر دل صد چاک دارد شانه دیگر
ندارم با یتیمی چون گهر پروایی از غربت
که از تاج شهان هرگوشه دارم خانه دیگر
اگر دست از عنان این دل پرشور بردارم
ز هر مویم چو مجنون سرزند دیوانه دیگر
چنین ویران کند گر خانه ها را شهسوار من
نخواهد ماند غیر از خانه زین خانه دیگر
نمی سوزد چراغ عالم افروزی که من دارم
بغیر از آرزوی عاشقان پروانه دیگر
مخور صائب فریب مردمی از چشم جادویش
که هر کس راکند درخواب از افسانه دیگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان عاشقی دردمند است که داغهای عشق را جایگزین شراب میداند و خود را حبابی ویرانیجو و پرندهای غریب در باغ آفرینش میبیند. شاعر بیاثری پند ناصح، ویرانگری عشق و بیاعتنایی زلف معشوق را با تصویرهای سبک هندی بیان میکند. در پایان صائب به خود هشدار میدهد که فریب مهربانی چشم جادوی معشوق را نخورد، زیرا او هر کس را با افسانهای به خواب میبرد.
هوش مصنوعی: کسی که دردِ عشق او را دارد به میخانهٔ دیگری نیاز ندارد، زیرا هر داغِ عشق برایش مانند پیمانهٔ شرابی است که پیش چشم دارد.
هوش مصنوعی: دلِ پریشانگردم مانند ناقوسی است که در آستین دارم و صدایش هر لحظه از بتخانهای دیگر برمیخیزد؛ یعنی دلم هر دم به معشوقی تازه میگراید.
هوش مصنوعی: در این دریای پرآشوبِ هستی من همان حبابم که هر لحظه به امید ویران شدن، غمخانهٔ تازهای برای خود میسازد.
هوش مصنوعی: من در باغ آفرینش پرندهٔ غریبی هستم که جز زیر بال خودم پناه و خانهٔ دیگری ندارم.
هوش مصنوعی: سخنان سرد و بیاثر ناصح غفلت مرا بیشتر کرد؛ مانند نسیم صبح که به جای بیدار کردن، برای خوابم قصهای دیگر شد.
هوش مصنوعی: اگر اهل دنیا هستی به غم خوردن و خون دل خوردن قناعت کن، زیرا پرندهٔ این قفسِ دنیا جز دل دانهٔ دیگری برای خوردن ندارد.
هوش مصنوعی: اگر گنج گوهرِ عشق ویرانهٔ دیگری برای ماندن داشت، اینقدر در ویران کردن دلها نمیکوشید؛ یعنی جای گنج عشق فقط دل ویران است.
هوش مصنوعی: زلف بیاعتنای معشوق به فکر دوستدارانش نیست؛ وگرنه هر دلِ صدپاره خود شانهٔ دیگری بود که میتوانست آن زلف را آراسته کند.
هوش مصنوعی: مانند گوهرِ یتیم (یگانه) از تنهایی و غربت باکی ندارم، چون در هر گوشهٔ تاج شاهان جایی و خانهای برای من هست.
هوش مصنوعی: اگر عنان این دل پرشور را رها کنم، از هر موی من مانند مجنون دیوانهٔ دیگری سر برمیآورد.
هوش مصنوعی: اگر معشوقِ سوارکار من اینگونه خانهها را ویران کند، جز خانهٔ زینِ اسبش خانهٔ دیگری در جهان باقی نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: چراغ جهانافروزی که من دارم، یعنی معشوق، جز آرزوی عاشقان پروانهٔ دیگری را نمیسوزاند.
هوش مصنوعی: ای صائب، فریب مهربانی چشم جادوی او را نخور، زیرا او هر کس را با افسانهای دیگر به خواب غفلت میبرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.