دل از تردد وخاطر ز انقلاب برآید
اگر دو روز ز یک مشرق آفتاب برآید
مگر کند عرق شرم پاک نامه ما را
وگر نه کیست که از عهده حساب برآید
رسد به ظالم دیگر همان ذخیره ظالم
نصیب تیر شود پر چو از عقاب برآید
ز ماهتاب کند شیر مست روی زمین را
شب سیاه اگر آن ماه بی نقاب برآید
نبرده است دل از عشق هیچ کس به سلامت
ز آتشی که ملایم بود کباب برآید
همیشه از نگه گرم عاشق است بر آتش
چگونه موی میانش ز پیچ و تاب برآید
فغان که آتش بی زینهار چهره ساقی
امان نداد که دود از دل کباب برآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ناپایداری جهان و دشواری حساب اعمال آغاز میکند و یادآور میشود که مال ستمگر سرانجام به ستمگری دیگر میرسد. سپس به عشق میپردازد: روی معشوق زمین را چون مهتاب روشن میکند و عشق، حتی اگر آرام باشد، دل را میسوزاند. در پایان، آتش چهرهٔ ساقی چنان تند است که دل عاشق را پیش از برآمدنِ آه میسوزاند.
هوش مصنوعی: اگر خورشید دو روز پشتسرهم از یک نقطهٔ مشرق طلوع میکرد، یعنی اگر جهان اندکی ثبات داشت، دل از دودلی و ذهن از آشفتگی رها میشد. شاعر ناپایداری روزگار را مایهٔ پریشانی دل میداند.
هوش مصنوعی: شاید عرق شرمساری، نامهٔ اعمال ما را از گناه پاک بشوید. وگرنه کسی نیست که بتواند از عهدهٔ حساب روز بازخواست برآید.
هوش مصنوعی: اندوختهٔ ستمگر سرانجام به ستمگری دیگر میرسد. همانطور که پر عقاب وقتی از تنش جدا شود، پرِ تیر میشود و باز ابزار شکار و آزار میگردد.
هوش مصنوعی: اگر آن معشوقِ ماهرو بینقاب در شب تاریک بیرون بیاید، با مهتابِ رویش سراسر زمین را چنان روشن و سپید میکند که گویی از شیر سرمست شده است.
هوش مصنوعی: هیچکس دلش را از عشق سالم به در نبرده است. حتی آتشِ ملایم هم کباب را کاملاً میپزد؛ پس عشقِ آرام هم سرانجام دل را میسوزاند.
هوش مصنوعی: کمرِ باریکِ معشوق، که به مویی میماند، همیشه از نگاه گرم عاشق در آتش است. پس چگونه از پیچ و تاب رها شود، همانگونه که مو در آتش به خود میپیچد.
هوش مصنوعی: افسوس که آتشِ بیامانِ چهرهٔ ساقی چنان تند سوزاند که فرصت نداد حتی دودِ آهی از دلِ کبابشدهٔ عاشق برخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مباد روی تو از پرده حجاب بر آید
قیامت است چو از مغرب آفتاب بر آید
من آن زمان به فراغت بر آورم نفس از دل
که بوی سوختگی از دل کباب بر آید
اگر سخن ز کسادی نشد به خاک برابر
[...]
بهل که روی تو از عنبرین نقاب برآید
که کس گمان نکند در شب آفتاب برآید
مگو به شیوه چو رخ زلف دلبری نتواند
که کار جلوه طاوس از این غراب برآید
ز رشک آنکه مبادا لبی زمین تو بوسد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.