به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند
هزار عقد گهر با لب خموش برند
به حرف وصوت مکن وقت خود غبارآلود
که فیض آینه از طوطی خموش برند
بر آن گروه حلال است سیر این گلشن
که همچو غنچه زبان آورند وگوش برند
چنان ربوده اطوار بیخودان شده ام
که من ز هوش روم هر که را ز هوش برند
غبار صدفدلان است کیمیای وجود
ز باده فیض حریفان دردنوش برند
ز پای خم نرود پای من به سیر بهشت
مگر به عرصه محشر مرا به دوش برند
چه مهر برلب دریاتوان زد از گرداب
به داغ از سردیوانگان چه جوش برند
یکی هزار شود هوش من ز باده ناب
مگر به جلوه ساقی مرا ز هوش برند
به بزم غیر دل خویش می خورد عاشق
چو بلبلی که به دکان گلفروش برند
چنین که حسن تو بیخود شد از نظاره خود
مگر ز خانه آیینه اش به دوش برند
کجاست مطرب آتش ترانه ای صائب
که زاهدان همه انگشتها به گوش برند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش خاموشی و گوش سپردن آغاز میشود و صدف، طوطی و غنچه را نمونهٔ خاموشانی میآورد که از سکوت بهره میبرند. سپس به بیخودی و بادهنوشی میرسد: شاعر پای خم را بر بهشت ترجیح میدهد و میگوید باده هوشش را بیشتر میکند و تنها جلوهٔ ساقی او را از هوش میبرد. در بیتهای پایانی از رنج عاشق در مجلس رقیبان و خودشیفتگی زیبایی معشوق در آینه سخن میگوید. در مقطع، صائب آرزوی مطربی با ترانهٔ آتشین میکند که زاهدان از شنیدنش گوش خود را بگیرند.
هوش مصنوعی: کسانی که مانند صدف در دریا گوش هوش خود را باز میکنند و خوب میشنوند، با لب خاموش هزار رشته مروارید به دست میآورند. یعنی خاموشی و گوش سپردن، گوهر معرفت به بار میآورد.
هوش مصنوعی: وقت خود را با گفتار و سر و صدا تیره و آلوده مکن. طوطی خاموش است که از آینه بهره میبرد، پس بهره و فیض نصیب خاموشان است.
هوش مصنوعی: گردش در این گلشن (جهان) تنها بر کسانی رواست که مانند غنچه زبان دارند اما آن را بسته نگه میدارند و تنها گوش میسپارند و میشنوند.
هوش مصنوعی: چنان شیفتهٔ رفتار و حال بیخودان شدهام که هر کس را از هوش ببرند، من هم با او از هوش میروم.
هوش مصنوعی: گرد و غبار پاکدلان کیمیای هستی است. همانگونه که دُردنوشان از تهِماندهٔ باده هم بهره میبرند، از ناچیزترین بازماندهٔ پاکان نیز میتوان فیض گرفت.
هوش مصنوعی: پای من از کنار خم باده به تماشای بهشت نمیرود، مگر اینکه در روز قیامت مرا بر دوش بگذارند و به آنجا ببرند. یعنی دلبستگی من به میخانه از بهشت بیشتر است.
هوش مصنوعی: همانگونه که گرداب نمیتواند بر لب دریا مهر خاموشی بزند، با داغ نهادن هم نمیتوان شور و جوش را از سر دیوانگان بیرون کرد.
هوش مصنوعی: هوش من از بادهٔ ناب نهتنها کم نمیشود بلکه هزاربرابر میشود. تنها جلوه و زیبایی ساقی است که میتواند مرا از هوش ببرد.
هوش مصنوعی: عاشق در مجلس بیگانگان و رقیبان خون دل میخورد، مانند بلبلی که او را به دکان گلفروش ببرند و گل را بریده و فروختنی ببیند.
هوش مصنوعی: زیبایی تو از تماشای خودش چنان بیخود و مدهوش شده است که شاید ناچار شوند آن را بر دوش بگذارند و از خانهٔ آینه بیرون ببرند.
هوش مصنوعی: صائب، کجاست نوازندهای با ترانهٔ آتشین که زاهدان از شنیدنش همه انگشت در گوش بگذارند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.