خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند
به اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
به نقد جنت در بسته یافتند اینجا
به روی خلق گروهی که در فروبستند
به چاره دردسر خود مبر که از صندل
به چوب، دست طبیبان چاره جو بستند
کجا به صبح امید نمک شود بیدار
به زخم هرکه در فیض از رفوبستند
نژاد گوهر من از محیط بیرنگی است
مرا به زور چو شبنم به رنگ وبو بستند
کجا رسند به دریا فسرده طبعانی
که آب مرده خود در هزارجوبستند
شدم غبار و چو قمری همان گرفتارم
چه روز بود مرا طوق بر گلو بستند
شراب ناب بود رزق خاکسارانی
که پیش خم دهن خودز گفتگو بستند
ز باغ خلد ثمر می خورند بی منت
به پای نخل خودآنان که آبرو بستند
اگر به نعمت الوان ترا خمش کردند
مرا به گریه خونین ره گلو بستند
چو سنگ چاشنی پختگی نمی یابد
دلی که بر ثمر خام آرزو بستند
جماعتی که ندادند دل به ناله ما
به خانه دل خود راه رفت ورو بستند
به زیر خاک نمانند رهنوردانی
که دامنی به میان بهر جستجو بستند
خموش باش نظر کن به طوطیان صائب
که جز قفس چه تمتع ز گفتگو بستند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش خاموشی، قناعت، گوشهگیری و دل کندن از آرزوهاست. شاعر میگوید کسانی که در دل را بر خواهش و در خانه را بر خلق بستند، همینجا بهشت را یافتند، و از گرفتاری خود در جهان رنگ و بو و طوق عشق مینالد. در پایان با مثال طوطی که سخنگوییاش جز قفس حاصلی ندارد، خود را به خاموشی فرامیخواند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که در دل را به روی آرزو بستند و با اشک تلخ راه لقمه را بر گلوی خود گرفتند؛ یعنی از خواهش و شکمپرستی دست کشیدند.
هوش مصنوعی: گروهی که در خانه را به روی مردم بستند و گوشهنشینی گزیدند، همینجا در دنیا بهشتِ دربسته را نقد و آماده یافتند.
هوش مصنوعی: دردسر خود را برای درمان پیش طبیبان مبر؛ چون صندل که دارویی برای دردسر است، دست طبیبانِ چارهجو را با چوب بستهاند و از آنان کاری برنمیآید.
هوش مصنوعی: کسی که با رفو کردن زخم، در فیض را بر آن بست، چگونه در صبح امید نمک بر زخمش بیدار میشود؛ یعنی زخمِ رفوشده از لذت سوزِ نمک و فیض عشق محروم است.
هوش مصنوعی: اصل گوهر من از دریای بیرنگی و تعلقناپذیری است، اما مرا مانند شبنم به زور به جهان رنگ و بو بستهاند.
هوش مصنوعی: افسردهطبعانی که آب راکد خود را در هزار جوی پراکنده کردهاند، هرگز به دریا نمیرسند؛ یعنی دلِ پراکنده به حقیقت نمیرسد.
هوش مصنوعی: خاک و غبار شدم و باز مانند قمری گرفتارم؛ آن روزی که طوق بندگی و عشق را بر گردنم بستند چه روز بدی بود.
هوش مصنوعی: شراب ناب روزی فروتنانی است که در برابر خم، دهان از گفتگو بستند؛ یعنی خاموشی و خاکساری مایهٔ رسیدن به فیض است.
هوش مصنوعی: کسانی که آبروی خود را پای نخل خود ریختند و نگه داشتند و به دیگران رو نینداختند، بیمنت از میوهٔ بهشت بهره میبرند.
هوش مصنوعی: اگر تو را با نعمتهای رنگارنگ خاموش کردند، راه گلوی مرا با گریهٔ خونین بستند؛ یعنی خاموشی من از غم است نه از سیری.
هوش مصنوعی: دلی که به میوهٔ خامِ آرزو دل بسته باشد، مانند سنگ هرگز طعم پختگی نمییابد.
هوش مصنوعی: گروهی که به نالهٔ ما دل ندادند و گوش نسپردند، در واقع راه آمد و شد را به خانهٔ دل خود بستند و دلشان بیرونق ماند.
هوش مصنوعی: رهروانی که برای جستجو دامن به کمر زدند و آماده شدند، زیر خاک نمیمانند و به مقصود میرسند.
هوش مصنوعی: صائب، خاموش باش و به طوطیان بنگر که از سخنگفتن جز قفس چه بهرهای بردند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دریغ نقش امل ها بر آب جو بستند
به حسن لاله و گل رنگ آرزو بستند
چو موج روی هوا بر سراب می رانند
کسان که دل به تماشای رنگ و بو بستند
مپرس حال که این مطربان چابک دست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.