دریغ نقش امل ها بر آب جو بستند
به حسن لاله و گل رنگ آرزو بستند
چو موج روی هوا بر سراب می رانند
کسان که دل به تماشای رنگ و بو بستند
مپرس حال که این مطربان چابک دست
دل از نوای حزینم به تار مو بستند
بخست جان ز دم این مغنیان گویی
خراش سینه تراشیده بر گلو بستند
نه عاقلست که تن در دهد به خلعت خاک
هزار رخنه درین کهنه از رفو بستند
به کشت و مزرع احسان رسید آسیبی
که مفلسان همه بر خشک آب رو بستند
مجو ز ناموران غیر نام، کاین خامان
صلا زدند به یغما و در فرو بستند
به غم بساز که از بی نشاطی ایام
مغان به دیر دهان خم و سبو بستند
درین جزیره جهال می سرایم شعر
چو رند مست که بر گردنش کدو بستند
ازین جهان دلم آماده گریختن است
چو کودکان که میان چست در غلو بستند
هزار نقش درین کارخانه در کار است
مگیر خرده «نظیری » همه نکو بستند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: نظیری در این غزل از بیاعتباری آرزوهای دنیایی و دلبستن به رنگ و بوی گذرا مینالد. سپس از نبودن بخشش، فرومایگی نامداران، بینشاطی روزگار و بیقدری شعرش در میان نادانان شکایت میکند و از آمادگی دلش برای گریختن از جهان میگوید. در بیت پایانی رو به خود میکند و میگوید بر نقشهای این کارگاه آفرینش خرده نگیرد، چون همه نیکو ساخته شدهاند.
هوش مصنوعی: افسوس که مردم نقش آرزوهای خود را بر آب روان کشیدند که پایدار نمیماند، و رنگ آرزوهایشان را به زیبایی گذرای لاله و گل بستند.
هوش مصنوعی: کسانی که دل به تماشای رنگ و بوی دنیا بستهاند، مانند موجی هستند که بر سراب و بر هوا میتازد؛ یعنی تلاششان بیپایه و بیحاصل است.
هوش مصنوعی: از حال من مپرس؛ این نوازندگان چابکدست دلم را با نوای غمگینم به تار مویی آویختهاند و آن را سخت شکننده و بیقرار کردهاند.
هوش مصنوعی: از دم و آواز این خوانندگان جانم زخمی شد؛ گویی خراش سینه را تراشیده و بر گلوی خود بستهاند و آوازشان از سینهٔ مجروح برمیخیزد.
هوش مصنوعی: عاقل نیست کسی که به پوشیدن خلعت خاکی تن، یعنی جسم و دنیای مادی، راضی شود؛ این جامهٔ کهنه را بارها وصله کرده و هزار شکافش را با رفو پوشاندهاند.
هوش مصنوعی: به کشتزار نیکوکاری و بخشش آسیبی رسید، چنانکه تنگدستان همه آب آبروی خود را بر زمین خشک بستند؛ یعنی چون بخششی نماند، آبروی خود را بیهوده خرج کردند.
هوش مصنوعی: از بزرگان و نامداران جز نامی خالی انتظار نداشته باش؛ این ناپختگان مردم را به غارت فراخواندند و سپس در را بستند، یعنی وعده دادند و چیزی نبخشیدند.
هوش مصنوعی: با غم کنار بیا، زیرا از بیشادی روزگار، مغان نیز در میکده سر خم و سبو را بستهاند و شرابی برای شادمانی نمانده است.
هوش مصنوعی: من در این جزیرهٔ نادانان شعر میسرایم و حالم مانند رند مستی است که کدویی بر گردنش بستهاند و او را مسخره میکنند؛ یعنی در میان نااهلان هنرم قدری ندارد.
هوش مصنوعی: دلم آمادهٔ گریختن از این جهان است، مانند کودکانی که در بازی و هیاهو کمر خود را چست بستهاند و آمادهٔ دویدناند.
هوش مصنوعی: در این کارگاه آفرینش هزاران نقش در کار است؛ ای نظیری، بر آنها عیب مگیر، زیرا همه را نیکو ساختهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند
به اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
به نقد جنت در بسته یافتند اینجا
به روی خلق گروهی که در فروبستند
به چاره دردسر خود مبر که از صندل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.