ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد
گل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد
حلال باد بر آن شاخ گل خودآرایی
که نقد خود به سر باغبان فرو ریزد
مجوی اختر سعد از فلک که هیهات است
که ارزان از کف این سخت جان فرو ریزد
به آب تیغ اجل شسته باد رخساری
که آبرو به در این خسان فرو ریزد
محیط در شکن ناودان چه جلوه کند؟
کدام شکوه مرا از زبان فرو ریزد؟
چنین که فاصله در کاروان هستی نیست
مگر چنین گهر از ریسمان فرو ریزد
دل فسرده نگیرد به خویش داغ جنون
تنور سرد چو گردید، نان فرو ریزد
خبر نکرده به بالین من قدم مگذار
مباد مغز من از استخوان فرو ریزد
خمار کم کشد آن میکشی که چون صائب
شراب صاف به دردی کشان فرو ریزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از بیتهای مستقل با مضمونهای گوناگون ساخته شده است: جلوهٔ معشوق که ستارگان آسمان را فرو میریزد، بخل آسمان در دادن بخت نیک، و ترجیح مرگ بر ریختن آبرو نزد فرومایگان. شاعر از بزرگی شکایتی میگوید که در زبان نمیگنجد و از دلِ سرد که داغ عشق را نمیپذیرد. در پایان، بخشش و نثار کردن را مایهٔ آسودگی میداند و خود را نمونهٔ آن معرفی میکند.
هوش مصنوعی: از جلوه و خودنمایی تو، دل آسمان فرو میریزد و ستارهها مانند گل، چون برگهای پاییزی از آن فرو میافتند. یعنی زیبایی تو آسمان را بیقرار و بیرونق میکند.
هوش مصنوعی: آن شاخهٔ گلی که دارایی خود، یعنی گلها و برگهایش، را بر سر باغبان نثار میکند، حق دارد به خود بنازد و خودآرایی کند. خودنمایی تنها برای کسی رواست که سپاس پرورشدهندهاش را به جا آورد.
هوش مصنوعی: از آسمان ستارهٔ بخت نیک مخواه، زیرا بسیار بعید است که از دست این آسمانِ سختجان و بخیل حتی دانهای، چون دانهٔ ارزن، فرو بیفتد. ستارهها مانند دانههایی در مشت آسماناند که آن را رها نمیکند.
هوش مصنوعی: چهرهای که آبرویش را بر در این فرومایگان بریزد، بهتر است با آب شمشیر مرگ شسته شود. مردن بهتر از گدایی و خواری پیش ناکسان است.
هوش مصنوعی: دریا در پیچ تنگ ناودان جا نمیگیرد و نمیتواند خود را نشان دهد. شکایت من نیز به اندازهٔ دریاست و از زبان تنگ من بیرون نمیآید.
هوش مصنوعی: در کاروان هستی میان رفتگان فاصلهای نیست و مردم پشت سر هم میروند. گویی مانند دانههای مروارید که از رشته فرو میریزند، یکی پس از دیگری از بند هستی جدا میشوند.
هوش مصنوعی: دل افسرده و سرد داغ عشق و جنون را نمیپذیرد، همانگونه که نان به تنور سرد نمیچسبد و فرو میافتد. برای پذیرفتن عشق، دل باید گرم و پرشور باشد.
هوش مصنوعی: بیخبر و ناگهان بر بالین من نیا. میترسم از شوق دیدار تو، مغز از استخوانهای ناتوانم فرو بریزد.
هوش مصنوعی: آن بادهنوشی که مانند صائب شراب صاف را به دُردنوشان میبخشد، کمتر رنج خمار میکشد. بخشندگی و دستودلبازی رنج را از آدمی دور میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بوقت خنده ز لعل تو جان فرو ریزد
بگاه جلوه ز سروت روان فرو ریزد
چو جعد شانه کنی صد هزار دل بینی
کزان دو سلسله دلستان فرو ریزد
وگر گره ز شکنج نقوله بگشائی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.