نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند
در بساط تو همین گرد سفر خواهد ماند
زین گلستان که به رنگینی آن مغروری
مشت خاکی به تو ای باد سحر خواهد ماند
زینهمه لاله بی داغ که در گلزارست
داغ افسوس بر اوراق جگر خواهد ماند
کام بی برگ و نوایان به ثمر شیرین کن
در ریاضی که نه برگ و نه ثمر خواهد ماند
توشه ره، دل ازین عالم فانی بردار
که همین با تو ز اسباب سفر خواهد ماند
چون فلک وام عناصر ز تو واپس گیرد
از تو ای خواجه نظر کن چه دگر خواهد ماند
خشت، بالین تو سازند پرستارانت
از تو هرچند دو صد بالش پر خواهد ماند
این جهان آینه و هستی ما نقش و نگار
نقش در آینه آخر چه قدر خواهد ماند؟
عشق دل را چه خیال است به ما بگذارد؟
به صدف سینه چاکی ز گهر خواهد ماند
تیشه بر پای خود آن کس که درین ره نزند
در دل سنگ نهان همچو شرر خواهد ماند
مشق پرواز ز بی بال و پری کن صائب
که درین بادیه نه بال و نه پر خواهد ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ ناپایداری دنیا و تعلقات آن است. شاعر میگوید از مال و زیبایی و آسایش جز خاک و خشت و داغ حسرت چیزی نمیماند، پس باید پیش از نابودی به بینوایان بخشید و دل از جهان برکند. جهان را به آینهای و هستی را به نقشی گذرا در آن تشبیه میکند. در پایان از عشق جانسوز و فداکاری سخن میگوید و خود را به پرواز بیتکیه بر بال و پر فرا میخواند.
هوش مصنوعی: نه زر و سیم میماند و نه لعل و گوهر. از همهٔ دارایی تو در پایان تنها گرد و غبار سفر مرگ باقی میماند.
هوش مصنوعی: ای باد سحر که به رنگارنگی این گلستان مینازی، از آن تنها مشتی خاک برایت میماند. باد سحر نمادی از انسانِ مغرور به زیباییهای دنیاست.
هوش مصنوعی: از اینهمه لالهٔ بیداغ، یعنی شادیها و خوشیهای بیغم این گلزار، چیزی نمیماند. تنها داغ حسرت بر دل و جگر برجا خواهد ماند.
هوش مصنوعی: در این باغ که سرانجام نه برگی در آن میماند و نه میوهای، تا فرصت داری کام تهیدستان و بینوایان را با میوه شیرین کن. یعنی داراییات را پیش از نابودی به نیازمندان ببخش.
هوش مصنوعی: توشهٔ راه آخرت را این قرار بده که دل از این جهان فانی برکنی. از همهٔ ساز و برگ سفر، تنها همین دلکندن با تو میماند.
هوش مصنوعی: ای خواجه، آنگاه که آسمان عناصر تنت را که چون وامی به تو داده بود پس بگیرد، بنگر که دیگر چه چیزی از تو باقی میماند.
هوش مصنوعی: هرچند صدها بالش پَر از تو به جا بماند، پرستارانت پس از مرگ زیر سرت در گور خشت میگذارند.
هوش مصنوعی: این جهان مانند آینه است و هستی ما نقشی گذرا در آن. نقشِ درون آینه سرانجام چه مدت دوام میآورد؟
هوش مصنوعی: چه گمان میکنی که عشق دل را برای ما باقی بگذارد؟ همانگونه که از مروارید جز سینهٔ شکافته برای صدف نمیماند، عشق هم دل را میبرد و برای ما سینهای چاکخورده باقی میگذارد.
هوش مصنوعی: کسی که در راه عشق، مانند فرهاد، تیشه بر پای خود نزند و خود را فدا نکند، چون جرقهای که در دل سنگ پنهان است، پنهان و بیاثر میماند و هرگز آشکار نمیشود.
هوش مصنوعی: صائب، پرواز را از بیبال و پری بیاموز و به وابستگیها تکیه نکن، زیرا در این بیابان سرانجام نه بالی میماند و نه پری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.