زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد
لاله خونگرم خاکستر به دامان آورد
آسمان سست پی مرد شکوه عشق نیست
رخش می باید که رستم را به میدان آورد
سخت می ترسم که آخر نارساییهای شرم
تشنه ام بیرون از آن چاه زنخدان آورد
بر سر بالین من هر شب خیال زلف او
دسته دسته سنبل خواب پریشان آورد
بوی پیراهن غباری از دل ما بر نداشت
جذبه ای خواهم که یوسف را به کنعان آورد
گریه ها در پرده دارد عیشهای بی گمان
خنده بی اختیار برق، باران آورد
عشق شورانگیز پیش از آسمان آمد پدید
میزبان اول نمکدان بر سر خوان آورد
اینقدر گوهر زدریای معانی برکنار
صائب از عشق سخن سنجان کاشان آورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ سوز و بزرگی عشق است: عاشق زخمخورده سر به بیابان میگذارد و آسمان نیز تاب بار عشق را ندارد. شاعر از شرمی که او را از وصال محروم میکند و از خوابهای آشفته به یاد زلف یار میگوید و به نشانهها قانع نیست و خود یار را میخواهد. سپس عشق را پیش از آفرینش آسمان و نمک سفرهٔ هستی میداند و در پایان این گوهرهای سخن را به عشق سخنسنجان کاشان نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: وقتی زخمخوردهٔ عشق تو سر به بیابان میگذارد، لالهٔ گرمخون از شرم و حسرت در برابر سوز او خاکستر به دامن میریزد. یعنی سوز عاشق چنان است که داغ لاله در برابرش سرد و خاموش مینماید.
هوش مصنوعی: آسمانِ سستبنیاد تاب و توان شکوه عشق را ندارد؛ همانگونه که رستم را تنها رخش میتواند به میدان ببرد، عشق نیز حامل و مرکبی نیرومند میخواهد.
هوش مصنوعی: بسیار میترسم که سرانجام شرم و ناتوانیِ من در پیش رفتن، مرا تشنهلب از چاه زنخدان معشوق بیرون آورد و از وصال بیبهره بمانم.
هوش مصنوعی: هر شب خیال زلف معشوق بر بالینم میآید و دستهدسته سنبلِ خوابهای آشفته با خود میآورد؛ یعنی یاد زلف پریشانش خوابم را پریشان میکند.
هوش مصنوعی: بوی پیراهن یوسف غبار غم را از دل ما نزدود؛ ما کششی میخواهیم که خود یوسف را به کنعان بازگرداند. یعنی نشانه و یادگار بس نیست، وصال خودِ معشوق را میخواهیم.
هوش مصنوعی: خوشیهای بیدغدغه گریهها را در پس خود پنهان دارند؛ چنانکه خندهٔ بیاختیار برق، باران به دنبال میآورد.
هوش مصنوعی: عشقِ شورانگیز پیش از آفرینش آسمان پدید آمد؛ همانگونه که میزبان نخست نمکدان را بر سر سفره مینهد، عشق نیز نمکِ نخستین سفرهٔ آفرینش بود.
هوش مصنوعی: صائب این همه گوهر سخن را از دریای معانی به ساحل آورد، به سبب عشق و قدرشناسی سخنسنجان کاشان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دست درافشان چو زی تیغ درفشان آورد
نسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
گرز او در قلعهٔ البرز زلزال افکند
چتر او در قبهٔ افلاک نقصان آورد
گر نبات از دست راد او نما یابد همی
[...]
دلبرا اندوه عشقت شادی جان آورد
بهر بیماری دل درد تو درمان آورد
هر نفس در کوی عشقت روی یوسف حسن تو
صدچو من یعقوب را در بیت احزان آورد
سالها محزون نشینیم از پی آن تا بشیر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.