دل از حریم سینه به مژگان رسیده است
کشتی به چار موجه طوفان رسیده است
از دل مجو قرار در آن زلف تابدار
دیوانه ام به سلسله جنبان رسیده است
تا همچو خط لبی به او رسانده ام
صد بار بیشتر به لبم جان رسیده است
افتاده شو که از پر و بال فتادگی
شبنم به آفتاب درخشان رسیده است
جز ماه ناتمام، که از خوان آفتاب
در زیر آسمان به لب نان رسیده است؟
طوق گلوی من شده خلخال ساق عرش
قمری اگر به سرو خرامان رسیده است
احوال زخم و خنجر سیراب او مپرس
لب تشنه ای به چشمه حیوان رسیده است
چون شانه تخته الف زخم گشته ام
تا دست من به طره جانان رسیده است
زان آتشین عذار که خورشید داغ اوست
ته جرعه ای به لاله عذاران رسیده است
شد بوته گداز، تمامی هلال را
رحم است بر سری که به سامان رسیده است
لرزد به خود ز قیمت نازل ز سنگ بیش
تا گوهرم به پله میزان رسیده است
هر چند بسته ام به زنجیر پای من
شور جنون من به بیابان رسیده است
صائب همان ز غیرت خود درکشاکشم
هر چند تیشه ام به رگ کان رسیده است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از حال دل عاشقی میگوید که از سینه به مژگان رسیده و در طوفان عشق گرفتار است. صائب زخم و رنج عشق را مایهٔ زندگی میداند، افتادگی را راه رسیدن به بلندی معرفی میکند و هشدار میدهد که کمال، آغاز زوال است. در پایان میگوید که حتی پس از رسیدن به گنج، غیرت و همت بلندش او را آرام نمیگذارد.
هوش مصنوعی: دل از اندرون سینه بیرون آمده و به مژگان رسیده، یعنی به اشک بدل شده و نزدیک فروریختن است. مانند کشتیای است که به سختترین و خطرناکترین موج طوفان رسیده است.
هوش مصنوعی: از دلی که گرفتار آن زلف پرپیچ است آرام و قرار مخواه. دل دیوانهٔ من به همان کسی رسیده که زنجیر را میجنباند و دیوانگی را برمیانگیزد.
هوش مصنوعی: تا مانند خط سبزی که گرد لب یار است لبم را به لب او برسانم، بیش از صد بار جانم به لب آمده و تا مرز مرگ رفتهام.
هوش مصنوعی: فروتن و افتاده باش، زیرا شبنم با بال و پر افتادگی و خاکساری بود که به خورشید درخشان رسید.
هوش مصنوعی: در زیر این آسمان چه کسی جز ماه نو و ناتمام از سفرهٔ خورشید بهرهای برده است؟ آن هم تنها لبهای از نان؛ یعنی بهرهٔ هر کس در این جهان اندک است.
هوش مصنوعی: اگر قمری با طوق گردنش به سرو خرامان رسیده، طوق بندگی گردن من به پای عرش رسیده و خلخال ساق آن شده است؛ یعنی همت و عشق من بسیار بلندتر است.
هوش مصنوعی: از حال زخم من و خنجر آبدار و تیز یار مپرس؛ گویی تشنهلبی به چشمهٔ آب حیات رسیده است و زخم او برایم مایهٔ زندگی است.
هوش مصنوعی: از وقتی دستم به زلف معشوق رسیده، مانند شانه که دندانههایش چون الف است، سراپا پر از زخمهای خطمانند شدهام.
هوش مصنوعی: از آن معشوق آتشینروی که حتی خورشید داغ او را بر دل دارد، تنها تهماندهٔ جرعهای از زیبایی به زیبارویان لالهگون رسیده است.
هوش مصنوعی: کامل شدن ماه، بوتهٔ ذوب شدن و کاستن هلال شد؛ پس باید بر کسی که به کمال و سامان رسیده دل سوزاند، چون پس از کمال زوال میآید.
هوش مصنوعی: از زمانی که گوهر وجودم را در کفهٔ ترازو نهادهاند، از ترس آنکه بهایش از سنگ هم کمتر شود بر خود میلرزد.
هوش مصنوعی: هرچند پایم را به زنجیر بستهاند، شور و غوغای دیوانگی من به بیابان رسیده و آوازهاش همهجا پیچیده است.
هوش مصنوعی: صائب، با آنکه تیشهام به رگ معدن رسیده و به گنج نزدیک شدهام، هنوز از غیرت و همت بلند خود در کشمکش و ناآرامی هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
امشب ز جای خیز که مهمان رسیده است
از ره عماد، مست و غزلخوان رسیده است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.