سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست
چه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست
ز هرزه خندی گل غنچه بی دماغ شده است
ز دست قهقه مینا دل ایاغ پرست
فتاده است به روی گل و ز شوق هنوز
لب پر آبله شبنم از سراغ پرست
اگر به مرکز خود حق قرار می گیرد
تو فکر دل کن و فارغ نشین که داغ پرست
حیا نمی دهدم فرصت سخن صائب
دلم ز شکوه این باغبان و باغ پرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل بزمی را تصویر میکند که در آن اسباب مستی فراوان و عقل اندک است. با تصویرهای گل و غنچه، مینا و ایاغ، و شبنم و گل، از دلتنگی اهل سکوت و شوق سیریناپذیر عاشق سخن میگوید. سپس دل داغدار را جایگاه حق میداند و در پایان میگوید شرم نمیگذارد گلایههای فراوانش را از باغ و باغبان روزگار بر زبان آورد.
هوش مصنوعی: سپاه خرد اندک است و لشکر جام و پیاله فراوان؛ چه بزم خوشی است که پروانه اندک است و چراغ بسیار. یعنی در این بزم، اسباب مستی و شادی فراوان است و عقل که مانع آن باشد اندک.
هوش مصنوعی: غنچه از خندههای بیهودهٔ گل دلتنگ و آزرده شده است، و دل جام از قهقههٔ شیشهٔ شراب (صدای ریختن می) پر و لبریز است. یعنی پرحرفی و خودنمایی دیگران، اهل خاموشی را دلگیر میکند.
هوش مصنوعی: شبنم به روی گل رسیده و بر آن افتاده است، اما از شدت شوق هنوز لب تاولزدهاش از جستوجو و پرسیدن نشان یار پر است. یعنی عاشق حتی پس از وصال، از شوق طلب سیر نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر حق سرانجام به جای اصلی خود بازمیگردد و قرار میگیرد، تو به دل خود بپرداز و آسوده باش، زیرا دل از داغ پر است. یعنی دل داغدار تو جای حقیقی حق است و نگرانی لازم نیست.
هوش مصنوعی: صائب، شرم به من اجازهٔ سخن گفتن نمیدهد، وگرنه دلم از گلایه از این باغبان و این باغ (روزگار و اهلش) پر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.