از زمین اوج گرفته است غباری که مراست
ایمن از سیلی موج است کناری که مراست
چشم پوشیده ام از هر چه درین عالم هست
چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟
کار زنگار کند با دل چون آینه ام
گرچه هست از دگران نقش و نگاری که مراست
نیست ممکن که مرا پاک نسازد از عیب
از سر زانوی خود آینه داری که مراست
جان غربت زده را زود به پابوس وطن
می رساند نفس برق سواری که مراست
دارد از گلشن فردوس مرا مستغنی
زیر بال و پر خود باغ و بهاری که مراست
نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را
بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست
خضر را می کند از چشمه حیوان دلسرد
در سراپرده شب آب خماری که مراست
ید بیضا سیهی از دل فرعون نبرد
صبح روشن چه کند با شب تاری که مراست؟
حیف و صد حیف که از قحط جگرسوختگان
در دل سنگ شد افسرده، شراری که مراست
گل بی خار ز خار سر دیوار شکفت
تا چها گل کند از بوته خاری که مراست
می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال
سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست
نیست در عالم ایجاد فضایی صائب
که نفس راست کند مشت غباری که مراست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از وارستگی خود از جهان و بینیازیاش از بهشت و آب حیات به سبب عالم درونی سخن میگوید و چشمپوشی از دنیا را حصار خود در برابر حوادث میداند. در کنار این سربلندی، از سنگینی جسم، تاریکی غم، نبودِ همدلانِ دلسوخته و خیالی بودن وصال گله میکند و سرانجام میگوید جهان برای غبار وجودش تنگ است.
هوش مصنوعی: غبار وجود من از زمین برخاسته و اوج گرفته است؛ ساحل و کنارهای که من دارم از سیلی موج حوادث در امان است. یعنی از تعلقات خاکی رها شده و به آرامش رسیدهام.
هوش مصنوعی: از همهٔ آنچه در این جهان هست چشم پوشیدهام؛ پس سیل حوادث با قلعهای که من از چشمپوشی و بیاعتنایی ساختهام چه میتواند بکند؟
هوش مصنوعی: نقش و نگاری که بر من است و از دیگران به من رسیده، با دل آینهمانندم کار زنگار را میکند و صفای آن را تیره میسازد.
هوش مصنوعی: آینهداری که من دارم، یعنی سر زانوی خودم که در حال تفکر و مراقبه سر بر آن میگذارم، ناچار مرا از عیبها پاک میکند.
هوش مصنوعی: نفس من که مانند سوار بر برق تند است، جان غریبماندهام را زود به وطن اصلیاش میرساند تا پای آن را ببوسد؛ یعنی روح بهسرعت به عالم بالا بازمیگردد.
هوش مصنوعی: باغ و بهاری که زیر بال و پر خودم دارم، یعنی عالم درونم، مرا از گلستان بهشت بینیاز کرده است.
هوش مصنوعی: قارون با آنهمه گنج که زیر خاک سنگین فرو رفت، آنقدر بار بر دل نداشت که من از جسم خاکی خود غبار و سنگینی بر دل دارم.
هوش مصنوعی: آبی که در خلوت شب از خماری عشق در چشم و جان دارم چنان گواراست که خضر را از چشمهٔ آب حیات دلسرد میکند.
هوش مصنوعی: همانگونه که معجزهٔ دست درخشان موسی سیاهی دل فرعون را نزدود، صبح روشن هم نمیتواند شب تاریک و غم سیاه مرا از میان ببرد.
هوش مصنوعی: دریغ و صد دریغ که چون دلسوختگانِ قدرشناس کمیاباند، شرار و آتش درون من مانند آتش نهفته در دل سنگ خاموش و افسرده ماند.
هوش مصنوعی: وقتی از خار سر دیوار گل بیخار شکفت، ببین از بوتهٔ خار وجود من چه گلهایی خواهد شکفت؛ امید به شکوفایی از دل سختیها.
هوش مصنوعی: دلم را با آرزوی وصال خوش میکنم، اما شکاری که به دست آوردهام فقط سایهٔ پرندهای در هواست؛ یعنی وصال خیالی و دستنیافتنی است.
هوش مصنوعی: صائب، در سراسر عالم آفرینش فضایی آنقدر گسترده نیست که مشت غبار وجود من در آن آسوده نفس بکشد؛ جهان برای روح من تنگ است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از زمین اوج گرفته است غباری که مراست
ایمن از سیلی موج است کناری که مراست
چشم پوشیدهام از هر چه درین عالم هست
چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟
کار زنگار کند با دل چون آینهام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.