زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من
شود سپهر زمین گیر از آرمیدن من
شکوه دانه من تا به آسمان چه کند
دو نیم شد جگر خاک از دمیدن من
گذشت عمر به خامی، مگر قضا افکند
به آفتاب قیامت ثمر رسیدن من؟
توان شنیدن آواز حلقه در مرگ
اگر گران نبود گوش از خمیدن من
هزار مرحله را چون جرس دل شبها
توان برید به آواز دل تپیدن من
مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال
نمی رسد چو به کس فیضی از رسیدن من
فغان که زیر فلک نیست آنقدر میدان
که داد وحشت خاطر دهد رمیدن من
هزار فتنه خوابیده چون شراب کهن
نهفته است در آغوش آرمیدن من
درین ریاض چو چشم آن ضعیف پروازم
که برگ کاه شود مانع پریدن من
ز ریشه کند دو صد سرو پای در گل را
به جستجوی تو از خود برون دویدن من
مرا چو صبح به دست دعا نگه دارید
که روشن است جهان از نفس کشیدن من
حیات من به تماشای گلعذاران است
ز راه چشم چو شبنم بود چریدن من
ز بوریا نتوان شعله را به دام کشید
قفس چگونه شود مانع پریدن من؟
چه شد که گوش به حرفم نکرد، می دانم
که هست گوش بر آواز دل تپیدن من
عیار آن لب شیرین و ساعد سیمین
توان گرفتن از دست و لب گزیدن من
ز بس که تلخی دوران کشیده ام صائب
دهان مار شود تلخ از گزیدن من
من آن رمیده غزالم درین جهان صائب
که در جدایی خلق است آرمیدن من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از حال درونی پرتلاطم خود سخن میگوید؛ تپش دلش زمین را میلرزاند و آرامش ظاهریاش فتنههای پنهان در خود دارد. او پیری و خامی عمر، بیثمری برای دیگران، شوق جستوجوی معشوق و حسرت لب و ساعد او را با تصویرهای سبک هندی بیان میکند. در پایان خود را آهویی رمیده میخواند که آرامشش تنها در دوری از مردم است.
هوش مصنوعی: از تپش و بیقراری دل من زمین به لرزه میافتد، و اگر آرام بگیرم، آرامش من چنان سنگین است که آسمانِ همیشهگردان هم از حرکت بازمیماند و زمینگیر میشود.
هوش مصنوعی: دانهٔ من هنوز به آسمان نرسیده و تنها از جوانه زدنش دل خاک دو نیم شده است؛ شکوه و هیبت آن اگر تا آسمان برسد، معلوم نیست چه خواهد کرد.
هوش مصنوعی: عمرم در ناپختگی گذشت؛ شاید تقدیر رسیدن و پختن میوهٔ وجود مرا به آفتاب سوزان روز قیامت واگذاشته است.
هوش مصنوعی: قامت من از پیری چنان خمیده است که گوشم به در مرگ نزدیک شده؛ اگر گوشم سنگین نبود، صدای حلقهٔ در مرگ را میشنیدم.
هوش مصنوعی: همانطور که کاروان با بانگ جرس راه میپیماید، شبهنگام میتوان با آواز تپش دل من هزار منزل راه را طی کرد.
هوش مصنوعی: چون از رسیدن و پختگی من سودی به کسی نمیرسد، بگذارید مانند تاول پا لگدمال شوم.
هوش مصنوعی: افسوس که در زیر آسمان آنقدر میدان و فضا نیست که رمیدن من بتواند حق وحشت و بیقراری دلم را ادا کند.
هوش مصنوعی: آرامش من ظاهری است؛ مانند شراب کهنه که آرام به نظر میرسد ولی شور و مستی در خود دارد، هزار فتنهٔ خفته در آغوش آرامش من پنهان است.
هوش مصنوعی: در این باغ جهان مانند نگاهی ناتوانپروازم که حتی برگ کاهی میتواند جلوی پرواز مرا بگیرد.
هوش مصنوعی: بیرون دویدن من از خود در جستوجوی تو چنان پرشور است که صدها سروِ پا در گل را از ریشه میکند و به حرکت درمیآورد.
هوش مصنوعی: مرا مانند صبح با دست دعا نگه دارید و قدر بدانید، زیرا جهان از نفس کشیدن من روشن است.
هوش مصنوعی: زندگی من به تماشای زیبارویان وابسته است؛ مانند شبنم که از گل تغذیه میکند، خوراک من از راه چشم و دیدن است.
هوش مصنوعی: همانطور که نمیتوان شعله را با حصیر به دام انداخت، قفس هم نمیتواند جلوی پرواز روح آتشین مرا بگیرد.
هوش مصنوعی: اگر معشوق به سخن من گوش نداد، نگران نیستم؛ میدانم که او گوش به آواز تپش دل من دارد.
هوش مصنوعی: اندازهٔ شیرینی لب و سپیدی ساعد معشوق را میتوان از حسرت من سنجید که از سر افسوس دست و لب خود را میگزم.
هوش مصنوعی: صائب، از بس تلخی روزگار را چشیدهام، اگر مار مرا بگزد، دهان خود او تلخ میشود.
هوش مصنوعی: صائب، من آن آهوی رمیدهام در این جهان که آرامشم تنها در دوری و جدایی از مردم است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من
شود سپهر زمینگیر از آرمیدن من
هزار مرحله را چون جرس دل شبها
توان برید به آواز دل تپیدن من
مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.