حدائق روضات النعیم وطیبها
تضیق علی نفس یجور حبیبها
فیالیت شعری ای ارض ترحلوا
و بینی و بین الحی بید اجوبها
ذکرت لیالی الوصل و اشتاق باطنی
فیا حبذا تلک اللیالی و طیبها
و مجلسنا یحکی منازل جنة
و فی ید حوراء المحلة کوبها
بقلبی هوی کالنمل یا صاح لم یزل
تقرض احشائی و یخفی دبیبها
فلا تحسبن البعد یورث سلوة
فنار غرامی لیس یطفی لهیبها
و جلباب عهدی لایرث جدیده
و روضة حبی لایجف رطیبها
سقی سحب الوسمی غیطان ارضکم
و ان لم یکن طوفان عینی ینوبها
منازل سلمی شوقتنی کابة
و ما ضر سلمی ان یحن کئیبها
بکت مقلة السعدی ما ذکرالحمی
واطیب ما یبکی ادیار غریبها
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی‌های عشق و حال‌وهوای دل عاشق می‌پردازد. او از به یاد آوردن شب‌های وصال و شور و شوقی که در قلب خود دارد، صحبت می‌کند و به یاد محیط‌های زیبا و خوشبو اشاره می‌کند. فاصله از معشوق را به عنوان آتشی می‌داند که خاموش شدنی نیست و عشقش همواره در دلش زنده می‌ماند. شاعر همچنین به یاد آوردن مکان‌های محبت‌آمیز و اندوه از فراق می‌پردازد و در نهایت، حسرت خود را بر آن لحظات شیرین بیان می‌کند.
هوش مصنوعی: باغ‌های بهشت و زیبایی‌های آن برای کسی که محبوبش را نبیند، تنگ و سخت می‌شود.
هوش مصنوعی: ای کاش، ای سرزمین، به گونه‌ای می‌توانستم از تو دور شوم، و فاصله‌ای میان من و محبوبم باشد که راه‌های آن را بپیمایم.
هوش مصنوعی: یادآوری شب‌های وصال (پیوستگی و دیدار معشوق) و اشتیاق درونی‌ام، چه خوب است آن شب‌ها و چه خوشبو هستند.
هوش مصنوعی: و مجلس ما به یادآورندهٔ بهشت است، و در دست حور زیبایی، کوب (گلابی خنک) وجود دارد.
هوش مصنوعی: در دلم عشقی همانند حشره‌ای کوچک وجود دارد که همواره احشای مرا می‌خورد و حضورش را پنهان می‌کند.
هوش مصنوعی: فکر نکن که دوری باعث می‌شود انسان به آرامش برسد، زیرا آتش عشق من خاموش نمی‌شود و زبانه‌اش همچنان در وجودم شعله‌ور است.
هوش مصنوعی: لباس و عهد محبت من تازه نمی‌شود و بستان عشق من هرگز خشک نمی‌شود.
هوش مصنوعی: باران‌های بهاری بر زمین‌های شما می‌بارد، حتی اگر چشمانم نتوانند آن را ببینند و طوفانی در کار نباشد.
هوش مصنوعی: منازل سلمی (سلمی می‌تواند اشاره به معشوقه یا محبوب باشد) مرا به شدت دلتنگ کرده است و این برای او (سلمی) چه ضرری دارد که من دلتنگی‌ام را ابراز کنم؟
هوش مصنوعی: چشم‌اش، سعدی، وقتی به یاد دوستان و دوری از وطنش می‌افتد، می‌گرید. و بهترین چیزی که باعث اشک‌ریزی‌اش می‌شود، یادآوری منازلی است که از آن دور افتاده و بیگانه‌اند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.