قضا را من و پیری از فاریاب
رسیدیم در خاک مغرب به آب
مرا یک درم بود برداشتند
به کشتی و درویش بگذاشتند
سیاهان براندند کشتی چو دود
که آن ناخدا نا خدا ترس بود
مرا گریه آمد ز تیمار جفت
بر آن گریه قهقه بخندید و گفت
مخور غم برای من ای پر خرد
مرا آن کس آرد که کشتی برد
بگسترد سجاده بر روی آب
خیال است پنداشتم یا به خواب
ز مدهوشیم دیده آن شب نخفت
نگه بامدادان به من کرد و گفت
تو لنگی به چوب آمدی من به پای
تو را کشتی آورد و ما را خدای
چرا اهل معنی بدین نگروند
که ابدال در آب و آتش روند؟
نه طفلی کز آتش ندارد خبر
نگه داردش مادر مهرور؟
پس آنان که در وجد مستغرقند
شب و روز در عین حفظ حقند
نگه دارد از تاب آتش خلیل
چو تابوت موسی ز غرقاب نیل
چو کودک به دست شناور برست
نترسد وگر دجله پهناورست
تو بر روی دریا قدم چون زنی
چو مردان که بر خشک تردامنی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سعدی روایت میکند که با پیری از فاریاب به کنار آبی در مغرب رسیدند؛ ناخدا او را در ازای یک درم سوار کرد و درویش بیپول را جا گذاشت. پیر سجاده بر آب گسترد و صبح زودتر به مقصد رسید و گفت تو را کشتی آورد و ما را خدا. سعدی سپس نتیجه میگیرد که غرقشدگان در عشق الهی، مانند کودک در پناه مادر یا ابراهیم در آتش و موسی در نیل، در حفظ خدایند، و در پایان خواننده را سرزنش میکند که با دامن آلوده نمیتوان چنین کرامتی داشت.
هوش مصنوعی: از قضا من و پیرمردی اهل فاریاب در سرزمین مغرب به کنار آبی رسیدیم که باید از آن میگذشتیم.
هوش مصنوعی: من یک درم داشتم، پس مرا در ازای آن سوار کشتی کردند و آن درویش را که پولی نداشت، جا گذاشتند.
هوش مصنوعی: ملوانان سیاهپوست کشتی را مانند دود تند راندند، چون آن ناخدا از خدا نمیترسید و به درویش رحم نکرد.
هوش مصنوعی: از غم و نگرانی برای همسفرم گریهام گرفت، اما او به گریهٔ من بلند خندید و گفت:
هوش مصنوعی: ای خردمند، برای من غصه نخور؛ همان کسی که کشتی را میبرد، مرا هم به آن سو میرساند.
هوش مصنوعی: آن پیر سجادهاش را روی آب پهن کرد و رفت، و من گمان کردم که خیال میبینم یا در خوابم.
هوش مصنوعی: آن شب از حیرت و بیخودی خوابم نبرد؛ صبح که شد، پیر را آن سو دیدم که به من نگاه کرد و گفت:
هوش مصنوعی: تو مثل آدم لنگ با تکیه بر چوب (کشتی) آمدی و من با پای خود؛ تو را کشتی آورد و ما را خدا.
هوش مصنوعی: چرا اهل حقیقت این را باور نکنند که مردان خدا (ابدال) در آب و آتش میروند و آسیب نمیبینند؟ یعنی این امر باورکردنی است.
هوش مصنوعی: مگر نه این است که مادر مهربان کودکی را که از خطر آتش بیخبر است، خودش مراقبت و حفظ میکند؟
هوش مصنوعی: پس کسانی که در شور و وجد الهی غرق شدهاند، شب و روز در پناه و حفاظت مستقیم خداوندند.
هوش مصنوعی: خداوند ابراهیم خلیل را از سوزش آتش نگه داشت، همانگونه که صندوق موسی را از غرق شدن در رود نیل حفظ کرد.
هوش مصنوعی: کودکی که در آغوش شناگری باشد، از آب نمیترسد، حتی اگر دجله بسیار پهناور باشد.
هوش مصنوعی: تو که حتی در خشکی، مانند دیگران، دامنآلوده و گناهکاری، چگونه میتوانی مثل مردان خدا بر روی دریا گام بگذاری؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.